VI SA/Wa 315/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r.; 2. uchyla uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] i [...]; 3. stwierdza, że uchylone decyzje oraz uchwały nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 10000 (dziesięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez spółkę "T." sp z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] podjęta w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z [...] lipca 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] podjętą w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. o odmowie udzielenia koncesji spółce "T." na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym pod nazwą "[...]" za pomocą stacji nadawczych zlokalizowanych w K. (kanał [...]) oraz w S. (kanał [...]) Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 33 ust. 2 i 3, w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm., dalej zwanej również: urtv) w związku z art. 104 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotowa decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. spółki "T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, złożonego w związku z pkt. I.2.2 Ogłoszenia Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie możliwości udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych. Pkt I.2. ogłoszenia stanowił podstawę do złożenia wniosków o udzielenie 7 koncesji na rozpowszechnianie uniwersalnych programów telewizyjnych o tematyce lokalnej, nadawanych codziennie przez 2 godziny na dobę. Koncesje obejmować miały w pozostałym czasie prawo do rozprowadzania programu innego naziemnego nadawcy krajowego, którego sygnał nie jest dostępny drogą naziemną na obszarze objętym zasięgiem stacji nadawczej rozprowadzającej program. Termin do składania wniosków upływał w dniu [...] stycznia 2004 r. Listę wnioskodawców, którzy złożyli wnioski w wyznaczonym w Ogłoszeniu terminie, Przewodnicząca KRRiT podała do publicznej wiadomości w dniu [...] lutego 2004 r. poprzez umieszczenie w Internecie na stronie informacyjnej KRRiT oraz wywieszenie na tablicy informacyjnej w Biurze KRRiT. W toku postępowania stwierdzono, że w związku z pkt. 1.2.2 Ogłoszenia wpłynęły 2 wnioski: złożony przez spółkę "T." Sp. z o.o. z siedzibą we W. (obecnie w W.) oraz spółkę "T. P." S.C. z siedzibą w K. Na podstawie uchwały Nr [...] z dnia [...] marca 2004 roku, Przewodnicząca KRRiT wydała decyzję Nr [...] w sprawie odmowy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu ze stacji K. spółce "T. P." S.C. Ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. W zakresie wniosku skarżącej organ przypomniał, że spółka wystąpiła o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu uniwersalnego o tematyce lokalnej pod nazwą "[...]". Wniosek był jednym z siedmiu projektów złożonych przez spółkę "T." Sp. z o.o. na rozpowszechnianie programu o tematyce lokalnej w związku z ww. Ogłoszeniem Przewodniczącej KRRiT. Wszystkie projekty miały ten sam układ ramówki, a odróżniały je produkowane odrębnie dla każdej stacji audycje lokalne. Wnioskodawca złożył wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego na kanałach uprzednio użytkowanych, na podstawie koncesji Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r., przez spółkę "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. We wniosku zostały przedstawione założenia projektowanego programu, opis planowanych audycji, w tym głównie o tematyce lokalnej, sposób tworzenia i przesyłu audycji, projekt tygodniowego tytułowo-gatunkowego programu ramowego. Podał także informacje o przewidywanych formach współpracy z innymi nadawcami, wykaz umów o współpracy programowej oraz strukturę organizacyjną redakcji wraz z charakterystyką zawodową osób odpowiedzialnych za tworzenie programu. Dla wszystkich siedmiu planowanych programów o tematyce lokalnej powołano wspólne przedsięwzięcie o nazwie ‚"T.", które miało być koordynatorem produkowanych odrębnie dla każdego regionu, w kooperacji z lokalnymi korespondentami, programów lokalnych. Producentem dwugodzinnego programu lokalnego "[...]" miała być T. D. Sp. z o.o., z którą podpisano umowę o przyszłej współpracy. Wnioskowany program miał być nadawany codziennie przez 2 godziny na dobę. Adresatem programu mieli być mieszkańcy regionu zachodniopomorskiego. Audycje powtórkowe miały wypełnić 40 % rocznego czasu nadawania. Audycje premierowe średnio 1 godzinę 12 minut dziennego czasu nadawania. Wnioskodawca deklarował, że głównym celem programu miało być dostarczanie aktualnych informacji lokalnych, realizowane przez codzienny dziennik, lokalne użyteczne informatory, audycje publicystyczne oraz magazyn reporterów. Miały one nie tylko dostarczać informacji, ale też prezentować działania lokalnych instytucji i samorządu, wyjaśniać lokalne problemy społeczno-gospodarcze i popularyzować wiedzę z zakresu historii regionu, promować twórczość artystów wywodzących się z miasta/regionu. Cały program miał się składać z audycji wytworzonych przez Wnioskodawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami KRRiT, po dokonaniu oceny przedstawionego projektu programu stwierdziła zgodność projektu z warunkami określonymi w pkt. 1.2 ww. Ogłoszenia zarówno jeśli chodzi o charakter zaprojektowanego programu (uniwersalny o tematyce lokalnej), dobowy czas emisji jak i dzienny udział audycji premierowych. Organ stwierdził, że wniosek w części ekonomiczno-finansowej zawierał informacje o Wnioskodawcy i jego udziałowcach. Wnioskodawca założył, iż źródłem finansowania planowanej inwestycji, zapotrzebowania na kapitał obrotowy oraz działalności początkowej będzie podniesiony kapitał zakładowy spółki "T." Sp. z o.o. KRRiT stwierdziła, iż środki zabezpieczone dla realizacji przedsięwzięcia z pożyczki udzielonej głównemu udziałowcy Wnioskodawcy przez podmiot zewnętrzny umożliwiają realizację całości projektu oraz przyjętych we wniosku założeń przez spółkę "T." Sp. z o.o. W rozstrzygnięciu postępowań koncesyjnych dotyczących punktów I.2.1 oraz od I.2.4 do I.2.7 Ogłoszenia, na podstawie uchwał o udzieleniu koncesji, po porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, Przewodnicząca KRRiT wydała w dniu [...] kwietnia 2005 r., spółce "T." Sp. z o.o., pięć koncesji (o numerach od [...] do [...]) na rozpowszechnianie programów lokalnych dotyczących wnioskowanych miejscowościach (G..; G., L. i L.; O., S. i W.; J. oraz Z.). Koncesja na rozpowszechnianie programu "[...]" nie została wydana w tym samym czasie, co ww. koncesje, ze względu na złożenie przez Wnioskodawcę do Prezesa URTiP, wniosku o ponowne rozpatrzenie postanowienia Nr [...]- w części dotyczącej lokalizacji i mocy promieniowanej stacji w K. O nieodwolywaniu się od postanowienia Prezesa URTiP, wydanego w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie, spółka "T." Sp. z o.o. poinformowała KRRiT pismem z [...] lipca 2005 r. Organ podniósł, że w dniu [...] maja 2005 r. spółka "T." Sp. z o.o. złożyła wnioski o ponowne rozpatrzenie spraw, zakończonych wydaniem koncesji o numerach od [...] do [...], wskazujące na nieścisłości w tekstach (oczywiste omyłki) i jednocześnie poprosiła "o rozważenie możliwości uzupełnienia ww. koncesji o informacje o nowym udziałowcu T. Sp. z o.o. tj. spółce P. M. S.A., która na mocy postanowienia Sądu Gospodarczego z dnia [...].07.2004 została udziałowcem T. O. Sp. z o.o." W złożonych wnioskach zawarto informację, iż spółka P. M. S.A. posiada 0,5 % udziałów w spółce "T." Sp. z o.o. jednak kopię przedmiotowego postanowienia "T." Sp. z o.o. nadesłała faxem dopiero w dniu [...] czerwca 2005 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. "T." Sp. z o.o. poinformowała KRRiT o podniesieniu kapitału zakładowego o kwotę 5.000.000 zł i nadesłała kopię aktu notarialnego dokumentującego dokonanie tej czynności. Zgodnie z uchwałą Zgromadzenia Wspólników nowo utworzone udziały w podwyższonym kapitale Spółki mieli objąć (proporcjonalnie do posiadanych udziałów) dotychczasowi wspólnicy. Jednakże, w przypadku nieobjęcia udziałów w ustalonym terminie, udziały miała objąć spółka P. M. S.A. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały rozpatrzone przez KRRiT. Postanowieniami w sprawie sprostowania oczywistej omyłki dokonano korekt w błędnych zapisach koncesji, natomiast decyzjami Przewodniczącej KRRiT odmówiono wpisania spółki P. M. S.A. do struktury koncesyjnej spółki "T." Sp. z o.o., ponieważ zmiana polegająca na objęciu przez nowego wspólnika 0,5 % udziałów nie jest objęta obowiązkiem informacyjnym. Nie zmienia to jednak, zdaniem organu, faktu że w dniu wydania koncesji o numerach od [...] do [...], a tym bardziej podjęcia uchwały o udzieleniu koncesji na program "[...]" do KRRiT nie wpłynęła żadna dokumentacja potwierdzająca obecność spółki ‚"P. M." S.A. w kapitale zakładowym spółki "T." Sp. z o.o. Wpisanie nowego udziałowca do koncesji byłoby jednocześnie zgodą na objęcie większościowych udziałów, a co za tym idzie przejęcie kontroli nad spółką Koncesjonariuszem, przez spółkę "P. M." S.A. nie uwidocznioną przez Wnioskodawcę w postępowaniu koncesyjnym. Spółka "T." Sp. z o.o., od decyzji ws. odmowy wpisania spółki "P. M." S.A. do struktury kapitałowej w przedmiotowych koncesjach, złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokami z 15 marca 2006 r. w sprawach o sygnaturach VI SA/Wa 1936/05 do 1940/05 uchylił decyzje Przewodniczącego KRRiT wydane w przedmiocie odmowy wpisania spółki "P. M." S.A. do struktury koncesyjnej. W związku ze złożeniem powyższych skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawieszono postępowanie w sprawie udzielenia niniejszej koncesji. W dniu [...] sierpnia 2005 r. spółka "T." nadesłała do organu aktualny odpis z KRS potwierdzający objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym przez spółkę "P. M." S.A. przez co stała się ona udziałowcem większościowym (posiadającym 83,4 % udziałów). Następnie spółka "T." złożyła wnioski o zmianę decyzji koncesyjnych (koncesji o numerach od [...] do [...]) w trybie art. 155 k.p.a. poprzez dodanie nowego udziałowca spółki "P. M." S.A. Postępowania w tych sprawach zostały zawieszone z uwagi na skierowanie przez Koncesjonariusza skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z rozpatrzeniem skarg przez WSA (powołane wyżej wyroki z 15 marca 2006 r.), postanowieniem Przewodniczącej KRRiT Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. podjęto zawieszone postępowanie o udzielenie niniejszej koncesji. Organ podaje również, że w dniu [...] grudnia 2006 r. KRRiT postanowiła wszcząć postępowania o cofnięcie koncesji o numerach od [...] do [...]. Postępowania o cofnięcie ww. koncesji zostały wszczęte na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji w związku z przejęciem kontroli nad działalnością nadawcy w rozumieniu art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, przez spółkę "P. M." S.A. z siedzibą w W. Odmawiając udzielenia koncesji dla skarżącej spółki w niniejszej sprawie organ stwierdził, że kierował się w szczególności art. 36 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 40 b ustawy o radiofonii i telewizji. W ocenie organu nie jest możliwe udzielenie koncesji bowiem wniosek spółki jest niezgodny z treścią pkt I.2 Ogłoszenia Przewodniczącej z dnia [...] grudnia 2003 r., gdyż Ogłoszenie to przewidywało możliwość udzielenia koncesji na rozpowszechnianie uniwersalnych programów telewizyjnych o tematyce lokalnej nadawanych codziennie przez 2 godziny na dobę, a w pozostałym czasie koncesje miały obejmować prawo do rozprowadzania programu, innego naziemnego nadawcy krajowego, którego sygnał nie jest dostępny drogą naziemną, na obszarze objętym zasięgiem stacji nadawczej rozprowadzającej program. Tymczasem niniejszy wniosek wskazuje, zdaniem organu, iż T. ma zamiar rozpowszechniać program dwugodzinny, lokalny pod nazwą [...] a w pozostałym czasie zamierza rozprowadzać program TV, którego nadawcą jest spółka P. M. SA, która jest powiązana kapitałowo, strukturalnie i personalne z wnioskodawcą. Powołując się na te powiązania organ stwierdził, że warunki ww. Ogłoszenia przewidywały możliwość rozprowadzania programu, innego naziemnego nadawcy tymczasem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia, zdaniem organu, z tym samym nadawcą, ale różnych programów. Nie jest to zatem "inny" nadawca o jakim mowa w ww. Ogłoszeniu. Ponadto program TV jest programem rozpowszechnianym przez 24 godziny na podstawie koncesji nr [...] w związku z tym nie jest możliwe faktyczne i zgodne z prawem rozprowadzanie tego programu na kanale przeznaczonym do rozpowszechnienia 2 godzinnego programu lokalnego, gdyż nie są spełnione znamiona rozprowadzania, o jakich mowa w art. 4 pkt 3 ustawy. Organ podkreślił, że o rozprowadzaniu można mówić jedynie wówczas kiedy zachodzi całościowe przejęcie programu, do którego rozprowadzający nie wprowadza zmian. Przejęcie programu innego nadawcy jedynie w części np. programu 24 godzinnego tylko w wymiarze 22 godzin, czy wprowadzenie do takiego programu zmian (na przykład przerwanie programu w celu nadawania programu własnego – lokalnego) odbiera tym czynnościom znamiona rozprowadzania, a zatem nie jest możliwe w zgodzie z prawem rozprowadzanie przez 22 godziny programu TV trwającego 24 godziny. Powołując powyższą argumentację, organ odwołał się do art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który zdaniem organu, umożliwia wydanie decyzji odmownej jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków podanych do wiadomości przedsiębiorcom tj. także wskazanych w ogłoszeniu. Nieudzielenie przedmiotowej koncesji jest uzasadnione również faktem niedawania przez wnioskodawcę rękojmi prawidłowego wykonywania działalności w zakresie rozpowszechniania 2-godzinnego lokalnego programu telewizyjnego. W tym zakresie organ odwołał się do udzielonych wcześniej koncesji opatrzonych nr od [...]-[...] i stwierdził, że jego zdaniem dotychczasowa działalność spółki T. O. jako nadawcy programów telewizyjnych, działającego na podstawie koncesji o numerach od [...] do [...] świadczy o naruszaniu przepisów ustawy o radiofonii i telewizji oraz zapisów zawartych w przyznanych koncesjach. Przedstawione w decyzji fakty dowodzą, zdaniem organu, że wnioskodawca po uzyskaniu dotychczasowych koncesji nie dotrzymuje deklaracji składanych na etapie postępowania o udzielenie koncesji dotyczących samodzielności finansowej, a także odnośnie wykonywania obowiązków programowych wynikających z koncesji. Reasumując ten wątek organ stwierdził, że dotychczasowa działalność spółki TV Odra świadczy o naruszaniu przepisów ustawy o radiofonii i TV, a także zapisów zawartych w przyznanych koncesjach, a zatem spółka nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. Organ podkreślił, że zasadniczy wpływ na przedmiotową decyzję odmowną ma wszczęcie postępowań o cofniecie koncesji Nr [...]-[...] w związku z przejęciem kontroli nad działalnością nadawczą spółki T. przez spółkę P. M. - nadawcę programu ponadregionalnego TV. Przejęcie kontroli, ma zdaniem organu, kapitalne znaczenie dla oceny podmiotu wnioskującego z punktu widzenia przepisów ustawy o radiofonii i telewizji (art. 36 tejże ustawy). Zdaniem organu doszło do naruszeń przepisów ww. ustawy przez wnioskodawcę. W tym zakresie organ wskazuje na fakt rozpowszechniania programu telewizyjnego TV bez wymaganej prawem koncesji za pomocą stacji nadawczych w K. i S., co naruszało art. 33 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. W ocenie organu w toku postępowania o udzielenie niniejszej koncesji doszło do takich zmian w stosunku do informacji zawartych we wniosku, które powodują, iż wydanie koncesji na program lokalny faktycznie prowadziłoby do wydania koncesji na rozszerzenie zasięgu nadawania programu TV emitowanego przez spółkę P. M. SA. Innymi słowy T. zamiast być telewizją lokalną, jedynie wspieraną programowo przez nadawcę ponadregionalnego, stała się elementem sieci ponadregionalnej (TV). W skardze do tutejszego Sądu na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania spółka T. zarzuciła zakwestionowanemu rozstrzygnięciu: - naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, 8, 75, 77, 80, 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 4 pkt 3, art. 36 ust. 1 pkt 5 i art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji; ponadto - naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu podniosła m.in. że w wyniku nieprawidłowego zawieszenia postępowania postępowanie koncesyjne trwało cztery lata, co rażąco narusza terminy przewidziane w k.p.a. do załatwienia sprawy. Zdaniem spółki organ koncesyjny błędnie zastosował art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy o radiofonii i telewizji, gdyż w procesie udzielania koncesji nie można oceniać działalności nadawcy w świetle przesłanek dotyczących cofnięcia przyznanej koncesji. W tym zakresie zarzucono, że nie włączono dowodów z innych postępowań, a jedynie zostały przedstawione wybiórczo wybrane konkluzje, które w ich toku organ poczynił. Nie przeprowadzono zatem, w sposób zgodny z wymogami k.p.a. postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Stąd nie można uznać za prawidłowe wnioski organu dotyczące braku rękojmi prawidłowego wykonywania koncesji oraz naruszania przez wnioskodawcę przepisów prawa. Zmiana struktury kapitałowej, o której organ wiedział (co wynika wprost z treści decyzji) nie może być podstawą do formułowania wniosku o braku prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. Zarzucono, że Przewodniczący KRRiT w sposób jawny lekceważy treść Ogłoszenia, natomiast uprzednie wydanie koncesji w analogicznym stanie faktycznym i prawnym narusza art. 8 k.p.a. poprzez brak jednolitości poglądów wyrażonych wobec tego samego adresata. Naruszenia art. 4 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji strona upatruje w rozważaniach organu dotyczących "rozprowadzania" programu. Zdaniem strony, emisja programu TV przez 22 godziny nie prowadzi do zmian w tym programie, jest również w tym czasie (tj. 22 godzin) przejęciem całościowym. Skarżąca podkreśla, że inna interpretacja "rozprowadzania" czyni absurdalnym ogłoszenie z [...] grudnia 2003 r. dopuszczające rozprowadzenie programu przez 22 godziny albowiem dopuszcza ona jedynie możliwość rozprowadzania programu telewizyjnego, który trwa dokładnie, co do minuty, 22 godziny. Za bezpodstawne skarżąca uznaje twierdzenia organu dotyczące przejęcia kontroli. Odwołując się do art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji strona stwierdza, że przepis ten wyraźnie odnosi się do "działalności nadawcy" a nie do przejęcia kontroli nad nadawcą jako takim (np. wejścia do struktury kapitałowej danego nadawcy). Ustawodawca wyraźnie skupił się na zagrożeniu jakie może powodować przejęcie pośredniej lub bezpośredniej kontroli nad działalnością nadawcy, a nie zmianach w jego strukturze kapitałowej. Tymczasem organ w żaden sposób nie udowadnia, że nastąpiło bezpośrednie lub pośrednie przejęcie kontroli nad działalnością nadawcy. Brak naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia przez stronę przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu (art. 36 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy). Oparcie przez organ twierdzenia o nieprzestrzeganiu przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu na nieprawomocnych decyzjach administracyjnych stanowi, zdaniem strony, rażące naruszenie prawa. W niniejszej sprawie organ, co najwyżej, może mówić jedynie o podejrzeniu istnienia nieprawidłowości w działalności wnioskodawcy, a nie o naruszeniu prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej argumenty są trafne. Sąd nie podziela argumentacji strony odnoszącej się do naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co miałoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić decyzję, jeżeli przy jej wydawaniu nastąpiło naruszenie przepisów procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, a Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Krytykowane przez skarżącą postanowienie organu z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] zostało wydane ze względu na toczące się przed tutejszym Sądem postępowaniami ze skarg na decyzje w przedmiocie odmowy wpisania spółki "P. M." S.A. do struktury koncesyjnej. Z akt sprawy wynika, że wymienione postanowienie było przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 940/06 Sąd umorzył postępowanie, gdyż organ podjął zawieszone postępowanie w dniu [...] czerwca 2006 r. Należy przy tym zwrócić uwagę, że wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość w sprawie VI SA/Wa 940/06 złożyła skarżąca. Reasumując, wydanie przedmiotowej decyzji dopiero po ok. 6 miesiącach od podjęcia postępowania nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, stąd zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 k.p.a. i art. 8 k.p.a nie może zostać uwzględniony jako podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji. Odmawiając udzielenia wnioskowanej koncesji organ stwierdził, że spółka T. nie spełnia warunków wynikających zarówno z ustawy o radiofonii i telewizji, jak również określonych w Ogłoszeniu. W ocenie organu, dotychczasowa działalność spółki T. świadczy o naruszaniu przepisów ustawy o radiofonii i TV, a także zapisów zawartych w przyznanych koncesjach, a zatem spółka nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. W zakresie dotyczącym niespełnienia przez spółkę warunków Ogłoszenia organ wskazał na dwie okoliczności; po pierwsze: program TV jest programem rozpowszechnianym przez 24 godziny na podstawie koncesji nr [...] w związku z tym nie jest możliwe faktyczne i zgodne z prawem rozprowadzanie tego programu na kanale przeznaczonym do rozpowszechnienia 2 godzinnego programu lokalnego, gdyż nie są spełnione znamiona rozprowadzania, o jakich mowa w art. 4 pkt 3 ustawy. Po drugie: warunki ww. Ogłoszenia przewidywały możliwość rozprowadzania programu innego naziemnego nadawcy, tymczasem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia, zdaniem organu, z tym samym nadawcą, ale różnych programów. Nie jest to zatem "inny" nadawca o jakim mowa w ww. Ogłoszeniu. Rozpatrując argumentację organu w aspekcie naruszenia przez skarżącą warunków Ogłoszenia należy na wstępie stwierdzić, że nie powinno budzić wątpliwości, iż przyznanie zainteresowanym prawa do informacji o tym, co KRRiT ma do zaoferowania w postępowaniu koncesyjnym i o co ubiegają się poszczególni wnioskodawcy zapobiega wprowadzeniu w błąd co do rzeczywistego przedmiotu postępowania tym samym ogranicza nieuczciwą konkurencję; podanie natomiast do publicznej wiadomości ułatwia prawną kontrolę rozdzielania koncesji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 1998 r. II SA 916/97 i 920/97, opubl. OSP 1999, nr 7-8, poz. 136). Ogłoszenie o jakim mowa w art. 34 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji powinno więc zawierać dokładne informacje o przedmiocie postępowania koncesyjnego. Przy czym należy podkreślić, że wzmiankowane Ogłoszenie powoduje wprawdzie wszczęcie postępowania koncesyjnego, ale nie jest to równoznaczne ze wszczęciem postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej o udzielenie koncesji. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym wyżej wyroku z dnia 1 października 1998 r. Sąd stwierdził wówczas, że omawiane Ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT stanowi element postępowania koncesyjnego i podlega kontroli sądu administracyjnego w ramach rozpatrywania skargi na decyzję Przewodniczącego KRRiT, wydaną w indywidualnej sprawie o udzielenie koncesji. Podzielając powyższy pogląd, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę dokonał w pierwszej kolejności oceny prawidłowości podanych w Ogłoszeniu informacji w przedmiocie postępowania koncesyjnego. Tym bardziej, że w skardze strona formułuje zarzut lekceważenia przez organ treści przedmiotowego Ogłoszenia. Powyższy zarzut skarżąca identyfikuje z naruszeniem przez organ art. 4 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji. W ocenie strony, rozważania organu dotyczące "rozprowadzania" programu czynią absurdalnym ogłoszenie z [...] grudnia 2003 r. dopuszczające rozprowadzenie programu przez 22 godziny. Interpretacja powyższego przepisu dokonana przez organ dopuszcza jedynie możliwość rozprowadzania programu telewizyjnego, który trwa dokładnie, co do minuty, 22 godziny. Tymczasem, w ocenie skarżącej, emisja programu TV (tj. programu innego nadawcy) przez 22 godziny nie prowadzi do zmian w tym programie, jest również w tym czasie (tj. 22 godzin) przejęciem całościowym. Przepis art. 4 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji mający identyczne brzmienie na dzień publikacji Ogłoszenia, a także w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że rozprowadzaniem jest przejmowanie w całości i bez zmian programu nadawcy krajowego lub zagranicznego, z wyjątkiem programu rozpowszechnianego w sieci kablowej i równoczesne jego rozpowszechnianie. Uwzględniając powyższe uregulowanie wątpliwości Sądu budzi prawidłowość konstrukcji spornego Ogłoszenia. Zdaniem Sądu, uwzględniając postanowienia cytowanego przepisu należy stwierdzić, że definicja "rozprowadzania" mówi o przejmowaniu programu w całości, bez zmian. Jeżeli zatem z programu wyłącza się dwie godziny wówczas nie mamy do czynienia z rozprowadzeniem w rozumieniu ww. przepisu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że treść powyższego Ogłoszenia jest niezgodna z art. 4 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji. W konsekwencji nie można mówić o naruszeniu art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który zdaniem organu, umożliwia wydanie decyzji odmownej jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków podanych do wiadomości przedsiębiorcom tj. także wskazanych w ogłoszeniu. W ocenie Sądu, już tylko z tego względu zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., gdyż stwierdzone naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wnioskodawca zaoferował bowiem możliwość rozpowszechniania programu dwugodzinnego lokalnego, a w pozostałym zakresie (22 godzin) zamierzał rozprowadzać program TV, który jest programem 24 godzinnym. Tymczasem organ uznał, że rozprowadzenie programu TV na kanale przeznaczonym do rozpowszechniania 2 godzinnego programu lokalnego nie jest możliwe, gdyż nie są spełnione warunki rozprowadzania. Niezależnie od powyższego za przedwczesne należy uznać twierdzenia organu, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia "z tym samym nadawcą, ale różnych programów", co wskazuje na niespełnienie przez stronę warunków spornego Ogłoszenia przewidujących możliwość rozprowadzania programu innego naziemnego nadawcy. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na brak zdecydowania samego organu, gdy chodzi o przyjęcie, że analiza powiązań kapitałowych, strukturalnych i personalnych skarżącej ze spółką P. M. SA prowadzą do wniosku, że w istocie spółka P. M. jest innym od wnioskodawcy nadawcą. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdza bowiem, że "w świetle dowodów uzyskanych w toku postępowania należy stwierdzić, że właściwie mamy do czynienia z tym samym nadawcą, ale różnych programów" (v. str. [...] decyzji). Jeżeli organ uważa, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z tym samym nadawcą różnych programów powinien wyrazić w tej kwestii jednoznaczne stanowisko, powołując na jego uzasadnienie konkretne dowody. Tym bardziej, że w tym postępowaniu, co akcentuje organ w odpowiedzi na skargę, kwestia przejęcia kontroli nad nadawcą przez inny podmiot, nie była podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Jak już wspomniano, zdaniem organu, dotychczasowa działalność spółki T. świadczy o naruszaniu przepisów ustawy o radiofonii i TV, a także zapisów zawartych w przyznanych koncesjach a zatem spółka nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. Odnosząc się do przyjętego przez organ stanowiska należy stwierdzić, że - w ocenie Sądu - klauzula dawania rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją ma znaczenie normatywne, jakkolwiek jedynie odnośnie do przypadku określonego w art. 52 omawianej ustawy. Jest to sformułowanie niedookreślone, a jego ocena należy do organu koncesyjnego. Nie oznacza to oczywiście, iż interpretacja tego zwrotu może być dowolna. Konstrukcja relewantnych regulacji tj. art. 50 pkt 2 oraz art. 52 ust. 1 omawianej ustawy, w których ustawodawca stanowi zarówno o warunkach wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją, jak i o dawaniu rękojmi prawidłowego wykonywania takiej działalności uprawnia do przyjęcia, iż wykładania tego drugiego sformułowania nie powinna być interpretowana w oparciu o warunki uzyskania koncesji. Powinna zatem być dokonana w oparciu o inne czynniki, które zasadniczo nie pozostają w związku z warunkami uzyskania koncesji (tymi wynikającymi z art. 56 ustawy). Należy podkreślić, że o braku dawania wspomnianej rękojmi przez przedsiębiorcę świadczyć może fakt uprzedniego cofnięcia koncesji z powodu rażącego naruszenia prawa regulującego prowadzenie działalności objętej tą koncesją. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organ koncesyjny uwzględnił fakt toczących się dopiero postępowań w sprawie cofnięcia koncesji. W niniejszej sprawie organ regulacyjny dokonał zatem niedopuszczalnej oceny przesłanek cofnięcia innych koncesji, które to przesłanki mogą być wzięte pod uwagę dopiero w postępowaniach o cofnięcie tychże koncesji. W tym stanie rzeczy, zarzut skargi dotyczący błędnego zastosowania art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy o radiofonii i telewizji jest słuszny, co czyni zasadnym uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Organ uznał również, że w toku postępowania o udzielenie przedmiotowej koncesji doszło do takich zmian w stosunku do informacji zawartych we wniosku, które powodują, iż wydanie koncesji na program lokalny faktycznie prowadziłoby do wydania koncesji na rozszerzenie zasięgu nadawania programu TV emitowanego przez spółkę P. M. S.A., co świadczy o tym, iż wnioskodawca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. Odnosząc się do powyższego stanowiska organu należy stwierdzić, że niewątpliwie dane dotyczące akcjonariusza podmiotu ubiegającego się o koncesję muszą być zawarte we wniosku o koncesję. Analogicznie muszą być zgłaszane wszelkie zmiany w tym zakresie, nie tylko wówczas, gdy skutkują przejęciem kontroli. Dane te powinny być aktualizowane w trakcie postępowania koncesyjnego. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że w zaskarżonej decyzji podkreśla się, iż wzmiankowane zmiany danych były znane organowi z innych postępowań toczących się przed tym organem z wniosku T. W tym stanie rzeczy organ nie wykazał jakie znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia miał sam fakt naruszenia przez stronę obowiązku określonego w art. 59 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z § 9 ust. 1 rozporządzenia o zawartości wniosku, skoro w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji wiedział o zmianie ww. danych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji. O niewykonywaniu uchylonych rozstrzygnięć orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.