VI SA/Wa 3150/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] września 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – T. M., w prawidłowym trybie i terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji, którą cofnięto mu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Następnie pismem z grudnia 2013 r. (k. 18 akt) skarżący zażądał wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie jej wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia go pracy jako pracownika ochrony, zarobkowania na tym stanowisku pracy i możliwości utrzymania siebie oraz schorowanej matki. Nadto podał, że utrata pracy utrudni mu, a nawet uniemożliwi zawarcie związku małżeńskiego. Sąd odstąpił od doręczenia ww. wniosku pełnomocnikowi organu, bowiem z akt administracyjnych sprawy wynika, że Komendant Główny Policji ustosunkował się do żądania wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, w postanowieniu z [...] listopada 2013 r., będącego wynikiem niemalże jednobrzmiącego wniosku skarżącego skierowanego właśnie do niego, w tym samym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Sąd natomiast może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie, łącznie lub jedna z nich. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Nadto należy wyjaśnić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącego powinnego zachowania, polegającego na zwrocie owej licencji i zaprzestaniu wykonywania czynności-działań, na które owa licencja zezwala. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżący mógł wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wnosząc o zastosowanie przedmiotowej instytucji w odniesieniu do cofnięcia licencji przywołał, że utrata pracy uniemożliwi mu zarobkowanie, a tym samym utrzymanie siebie oraz schorowanej matki, a także utrudni lub wręcz uniemożliwi zawarcie związku małżeńskiego. Naczelną okolicznością jest więc utrata zarobków, czego pokłosiem są ewentualnie ww. zdarzenia. Bez wątpienia utrata pracy wiąże się z utratą zarobków z tego tytułu. Nie mniej jednak w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że cofnięcie mu rzeczonej licencji spowoduje automatycznie rozwiązanie z nim stosunku pracy. Warto podkreślić – na co zwrócił uwagę organ w postanowieniu z [...] listopada 2013 r., że samo cofnięcie licencji nie stanowi przeszkody do dalszego pełnienia obowiązków pracownika ochrony, do których nie jest ona konieczna. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał również, że jest jedynym żywicielem siebie oraz mamy. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że zamieszkuje on wspólnie z rodzicami i bratem, przy czym nie wynika, czy i jakie dochody oni otrzymują. Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd zauważa, że skarżący obok zawodu ochroniarza, posiada drugi wyuczony zawód, tj. zawód stolarza. Wobec tego, nawet gdyby konsekwencją cofnięcia ww. licencji była utrata przez niego zatrudnienia jako ochroniarza, ma on możliwość znalezienia pracy w drugim zawodzie, tym bardziej, że mieszka w dużej aglomeracji miejskiej, jaką jest L.. W ocenie Sądu wstrzymania wykonania skarżonej decyzji nie uzasadnia także w żadnym stopniu podniesiona przez skarżącego kwestia ewentualnych trudności w zawarciu przez niego związku małżeńskiego. Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszym przypadku nie zachodzą okoliczności warunkujące wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Skarżący dopuszczając się czynu z art. 178a § 1 k.k. – za który został skazany, winien był być świadom konsekwencji jakie na siebie ściąga. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. .