VI SA/Wa 3166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi L.W. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Minister Gospodarki, stosując art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2044 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 584), wykreślił przedsiębiorcę L. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: L., z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z uwagi na fakt, że wpis przedsiębiorcy zawierał dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] czerwca 2015 r. W dniu [...] lipca 2015 r. L. W. skierował do Ministra Gospodarki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia. Podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu, natomiast terminowi uchybił nie ze swojej winy, ponieważ to jego pracownik nie poinformował go o decyzji, którą w jego imieniu odebrał. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Gospodarki, mając za podstawę art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmówił L. W. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że przedsiębiorca zobowiązany jest do należytego organizowania pracy swojego biura, tj. w sposób zapewniający właściwe doręczanie korespondencji od swych kontrahentów, organów administracji czy sądów. Skoro pracownik nie poinformował przedsiębiorcy o odebraniu decyzji, to w takiej sytuacji za zaniedbania w tym zakresie wyłączną winę ponosi przedsiębiorca oraz jego personel. Z tego też względu organ uznał, że zainteresowany nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Gospodarki, działając w oparciu o art. 134 w związku z art. 127 § 3 kpa, stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. W motywach postanowienia organ podał, że powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 16 czerwca 2015 r., natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został przesłany pocztą elektroniczną dopiero w dniu 27 lipca 2015 r., tj. po upływie ponad miesiąca od doręczenia. Tym samym strona uchybiła ustawowemu czternastodniowemu terminowi na złożenie środka zaskarżenia. W takiej sytuacji zgodnie z art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2015 r. nr [...] L. W. zarzucił naruszenie: art. 10 kpa, poprzez pozbawienie go możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu i niepoinformowanie strony o zebranych w sprawie dowodach przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, co pozbawiło stronę możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i ustosunkowania się do niego; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, jego oceny, wskutek czego organ w sposób nieobiektywny orzekł, że uchybienie terminu nastąpiło z winy strony; art. 58 § 1 kpa, poprzez odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez winy strony; art. 126 w związku z art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom mocy i wiarygodności dowodowej. Formułując przedstawione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2015 r. nr [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl art. 127 § 1 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przepis art. 134 kpa ma zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, ewentualnie, gdy środek zaskarżenia został przez nią wniesiony z uchybieniem terminu. W rozpoznawanej sprawie Minister Gospodarki zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], uznając, że wniosek ten został wniesiony po upływie 14-dniowego terminu, przewidzianego na złożenie tego środka zaskarżenia. W myśl bowiem art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że ww. decyzja została doręczona stronie w dniu 16 czerwca 2015 r., natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został przesłany pocztą elektroniczną dopiero w dniu 27 lipca 2015 r., tj. po upływie ponad miesiąca od doręczenia. Nie może zatem budzić wątpliwości, że skarżący uchybił ustawowemu czternastodniowemu terminowi na złożenie środka zaskarżenia. Zresztą okoliczności te nie są sporne. Uchybienie ustawowemu terminowi na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powoduje, że organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia, o czym stanowi art. 134 kpa. Wprawdzie wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący skierował do organu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia, lecz Minister Gospodarki odmówił jego przywrócenia, w pełni zasadnie argumentując, że skoro pracownik nie poinformował skarżącego o odebraniu ww. decyzji, to w zaistniałych okolicznościach za zaniedbania w tym zakresie wyłączną winę ponosi skarżący i zatrudniony przez niego pracownik. Tym samym skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez jego winy. W takiej sytuacji organ miał podstawy do stwierdzenia uchybienia terminu, który nie został przywrócony. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 10, art. 58 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 126 w związku z art. 107 § 3 kpa, wszak skarżący w swym wniosku o przywrócenie terminu i ponowne rozpatrzenie sprawy sam przyznaje, że nie zapoznał się w sposób dostateczny z pouczeniem zawartym w ww. decyzji, a skoro tak, to nie można organowi skutecznie zarzucić, że uchybił powyższym przepisom. W takim stanie rzeczy, zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.