VI SA/Wa 317/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej "M." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: "Prezes NFZ" lub "Prezes Funduszu"), działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej także: "ustawa o świadczeniach" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], w sprawie stwierdzenia, że H. R. (dalej także: "uczestnik postępowania") podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresach: od 10.09.2005 r. do 29.09.2005 r., od 5.10.2005 r. do 30.10.2005 r., od 15.11.2005 r. do 10.12.2005 r., od 5.01.2006 r. do 30.01.2006 r., od 2.03.2006 r. do 15.03.2006 r., od 3.05.2006 r. do 25.05.2006 r., od 25.05.2006 r. do 8.06.2006 r., od 10.08.2006 r. do 30.08.2006 r., od 20.09.2006 r. do 6.10.2006 r., od 1.11.2006 r. do 10.11.2006 r., od 5.12.2006 r. do 15.12.2006 r., od 20.01.2007 r. do 2.02.2007 r., od 28.04.2007 r. do 11.05.2007 r., od 5.07.2007 r. do 29.07.2007 r., od 3.10. 2007 r. do 14.10.2007 r., od 3.11.2007 r. do 19.11.2007 r., od 10.03.2008 r. do 5.05.2008 r. z tytułu umów cywilnoprawnych o charakterze zlecenia, nazwanych "umowami o dzieło", zawartych z M. (dalej także: "Spółka", "skarżąca"). Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 22 lipca 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] wystąpił do [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego H. R. z tytułu umów cywilnoprawnych o charakterze zlecenia nazwanych "umowami o dzieło", zawartych z firmą M. We wniosku tym wskazano także, iż H. R. w czasie wykonywania badanych w sprawie umów podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako pracownik w F. oraz w C. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) i art. 109 ust. 1, 4 oraz ust. 6 ustawy o świadczeniach, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], stwierdził, że H. R.podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresach: 10.09.2005 r. do 29.09.2005 r., od 5.10.2005 r. do 30.10.2005 r., od 15.11.2005 r. do 10.12.2005 r., od 5.01.2006 r. do 30.01.2006 r., od 2.03.2006 r. do 15.03.2006 r., od 3.05.2006 r. do 25.05.2006 r., od 25.05.2006 r. do 8.06.2006 r., od 10.08.2006 r. do 30.08.2006 r., od 20.09.2006 r. do 6.10.2006 r., od 1.11.2006 r. do 10.11.2006 r., od 5.12.2006 r. do 15.12.2006 r., od 20.01.2007 r. do 2.02.2007 r., od 28.04.2007 r. do 11.05.2007 r., od 5.07.2007 r. do 29.07.2007 r., od 3.10. 2007 r. do 14.10.2007 r., od 3.11.2007 r. do 19.11.2007 r., od 10.03.2008 r. do 5.05.2008 r. z tytułu umów o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy o zleceniu, nazwanych umowami o dzieło, zawartych ze spółką M. Dyrektor [...] OW NFZ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w niniejszej sprawie w dniu [...] października 2009 r. została wydana decyzja nr [...] Dyrektora [...] OW NFZ orzekająca o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez H. R. we wskazanych we wniosku okresach. Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie (przez M. – dopisek Sądu), po rozpoznaniu którego, Prezes NFZ decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na brak legitymacji procesowej odwołującego się do występowania w charakterze strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi (M. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 116/10 – dopisek Sądu), wyrokiem z dnia 8 września 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezesa NFZ, wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r. (w sprawie II GSK 62/11 – dopisek Sądu) oddalił skargę kasacyjną, uznając, że M. jest stroną prowadzonego postępowania i nakazując rozpatrzenie odwołania merytorycznie. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] OW NFZ. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie VI SA/Wa 1489/12 uchylił decyzję ww. decyzję z dna [...] maja 2012 r. W wyroku tym Sąd uznał, iż Fundusz nie wykazał i nie wyjaśnił w dostateczny i przekonywujący sposób na podstawie jakich ustaleń przyjął, iż sporne umowy cywilnoprawne stanowiły umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące zlecenia. Jak wskazano, Fundusz oceniając odmiennie niż strony charakter umowy powinien w sposób szczególnie wnikliwy i staranny dokonać analizy jej poszczególnych zapisów. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Prezes NFZ uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Dyrektor [...] OW NFZ po rozpoznaniu sprawy wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję Nr [...], w uzasadnieniu której wskazał na obowiązek realizacji zaleceń zawartych w wyroku Sądu z dnia 3 grudnia 2012 r. oraz decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] maja 2009 r. Przywołał treść art. 66 ustawy o świadczeniach, ze szczególnym uwzględnieniem ust. 1 pkt 1 lit. e tego art. Z uwagi na treści tego przepisu, jak wskazał należało stwierdzić czy H. R. podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu umów nazwanych umowami o dzieło zawartymi z M. w okresach 10.09.2005 r. do 29.09.2005 r., od 5.10.2005 r. do 30.10.2005 r., od 15.11.2005 r. do 10.12.2005 r., od 5.01.2006 r. do 30.01.2006 r., od 2.03.2006 r. do 15.03.2006 r., od 3.05.2006 r. do 25.05.2006 r., od 25.05.2006 r. do 8.06.2006 r., od 10.08.2006 r. do 30.08.2006 r., od 20.09.2006 r. do 6.10.2006 r., od 1.11.2006 r. do 10.11.2006 r., od 5.12.2006 r. do 15.12.2006 r., od 20.01.2007 r. do 2.02.2007 r., od 28.04.2007 r. do 11.05.2007 r., od 5.07.2007 r. do 29.07.2007 r., od 3.10. 2007 r. do 14.10.2007 r., od 3.11.2007 r. do 19.11.2007 r., od 10.03.2008 r. do 5.05.2008 r., do których mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia. Organ I instancji podniósł, iż przedmiotem umów było "wykonanie figur z drewna", w treści umów wskazano termin rozpoczęcia i ukończenia dzieła, wskazano również wynagrodzenie, jakie miało przysługiwać za wykonanie przedmiotu umów. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na pismo pełnomocnika płatnika składek z dnia 25 czerwca 2013 r., w którym wskazano, iż przedmiotem umów było wykonanie poszczególnych figurek z drewna, według projektu uczestnika postępowania, zgodnie z jego sugestiami w tym zakresie. O miejscu i terminach wykonania dzieła decydował sam wykonawca, miał w tym względzie dowolność, nie miał określonych z góry godzin pracy, a rozliczenie następowało na podstawie zawartej umowy, po zrealizowaniu i odebraniu przez zamawiającego dzieła. Spółka nie sprawowała nadzoru nad wykonaniem dzieła zgodnie z zamówieniem, wykonawca był zobowiązany do dokonania poprawek zgodnie z zamówieniem, każde zamówienie realizowane przez poszczególnego wykonawcę miało niepowtarzalny charakter, wymagało szczególnych umiejętności, było przygotowywane ręcznie. Dziełem do wykonania był dany rodzaj zabawki tworzonej od początku do końca przez uczestnika postępowania, a wysokość wynagrodzenia była znana jeszcze przed rozpoczęciem pracy. Rezultatem było wytworzenie zabawki lub jej elementu. Dyrektor [...] OW NFZ wskazał także, iż H. R. w protokole przesłuchania strony z dnia 24 lipca 2013 r. potwierdził, iż wykonywał usługi na rzecz płatnika składek jako zleceniobiorca, a ramach umów były wykonywane czynności: wiercenia, szlifowania, wyrzynania, montowania, obróbki skrawaniem. Praca była wykonywana w domu wykonawcy, wykonawca nie miał zdefiniowanego czasu pracy, ani wynagrodzenia godzinowego, wykonanie usługi polegało na określeniu terminu jej zakończenia, jakości i wynagrodzenia. Dni pracy, godziny pracy, ani wynagrodzenie za czas pracy nie były sprecyzowane w umowie. Wykonawca był rozliczany po wykonaniu usługi, po rozliczeniu zakresu prac, jakie były wykonane w rozbiciu na poszczególne czynności, które były wykazane w wystawionym przez wykonującego rachunku. Figury były wykonywane według wzorów dostarczonych przez zamawiającą Spółkę, z powierzonego przez nią materiału. Uczestnik postępowania musiał trzymać się określonego wzoru, w czasie pracy nie był nadzorowany, praca była weryfikowana po wykonaniu danego dzieła i ewentualne zastrzeżenia przekazywane były przez zamawiającego ustnie. Organ I instancji wskazał, iż regulacja dotycząca umów cywilnoprawnych została zawarta w Kodeksie cywilnym. Wyjaśnił, że przedmiotem umowy o dzieło uregulowanej w art. 627-646 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: "k.c.") jest świadczenie rezultatu polegające na osiągnięciu z góry ściśle określonego efektu w świetle zjawisk zewnętrznych. Dyrektor [...]OW NFZ wskazał, iż do tej kategorii nie zalicza się samej działalności, lecz określony w treści umowy skutek. Zauważył jednocześnie, iż umowa zlecenia jest umową starannego działania, w której przedmiotowe świadczenie znajduje wyraz w działalności tylko ukierunkowanej, przy czym nie ma obowiązku osiągnięcia wskazanego celu (art. 734-750 k.c.). W myśl art. 627 k.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Zdaniem organu I instancji, przedmiotem umowy jest zobowiązanie do wykonania określonego dzieła, które może mieć charakter materialny jak i niematerialny, musi mieć indywidualny charakter i odpowiadać osobistym potrzebom zamawiającego. W opinii Dyrektora [...]OW NFZ, umowa taka jest bez wątpienia umową rezultatu, co odróżnia ją od umowy zlecenia (art. 734 i nast. k.c.) oraz od umowy o świadczenie usług (art. 750 k.c.). W tych okolicznościach, w ocenie Dyrektora [...]OW NFZ, czynności polegające na wykonywaniu figur z drewna, nie miały charakteru czynności przynoszących konkretny materialny rezultat, były one w istocie realizowane w ramach umowy starannego działania, mającej charakter umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Umowy wskazują wyraźnie na czynności, jakie pracownicy wykonujący byli zobowiązani wykonywać w czasie objętym umową. W ocenie organu I instancji w świetle przeprowadzonych rozważań brak jest podstaw do stwierdzenia, aby "wykonanie figur z drewna" mogło być przedmiotem umowy o dzieło. W tym miejscu organ I instancji powołał się na druki rozliczenia wykonawcy z wykonanych prac, w których wskazano nazwę opracowywanego elementu, nr wzoru, wykonywane czynności, ilość, cenę jednostkową oraz wartość wykonanej pracy. W dokumentach tych wskazane zostały poszczególne czynności, jak: toczenie, wykonanie całości, gradowanie, wiercenie, fazowanie, które były osobno wyceniane. W ocenie organu I instancji wskazuje to na rozliczanie uczestnika postępowania za wykonywane czynności, a nie za wykonanie konkretnego dzieła. Wskazano także, iż treść umów nie precyzowała w sposób zindywidualizowany konkretnego dzieła, a z dokumentów wynika, iż H. R. wykonywał powtarzalne, proste czynności fizyczne. Cykliczność i powtarzalność zawieranych umów pozostaje w sprzeczności z indywidualnym i jednostkowym charakterem dzieła. Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r., od powyższej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, M. , wniosła odwołanie do Prezesa NFZ z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 i 9 k.p.a. Zakwestionowała także ocenę organu I instancji, prowadzącą do wniosku, iż konkretny rezultat pracy nie był w umowach oznaczony. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. od decyzji nr [...] Dyrektora [...] OW NFZ z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie stwierdzenia, że H. R. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego we wskazanych w decyzji organu I instancji okresach, z tytułu umów cywilnoprawnych o charakterze zlecenia, nazwanych "umowami o dzieło" zawartych z M. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał przebieg postępowania w sprawie. Przywołując art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach podniósł, iż obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na postawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi. Wskazał jednocześnie, iż z powyższego wynika, że osoba spełniająca przesłanki do podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy zlecenia podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Wskazał także na treść art. 85 ust. 4 ustawy i świadczeniach oraz art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.). Opierając się na zgromadzonych przez organ I instancji dowodach i dokonanych na ich podstawie ustaleniach organ odwoławczy podniósł, iż umowa zlecenia to umowa o świadczenie usług (umowa starannego działania), a umowa o dzieło to umowa na wykonanie (umowa skutku). Umowę o dzieło od umowy zlecenia odróżnia przede wszystkim to, że umowa o dzieło powinna być zawsze zwieńczona konkretnym i sprawdzalnym rezultatem (dziełem materialnym lub niematerialnym), zaś w umowie o świadczenie usług, przyjmujący zlecenie zobowiązuje się dokonać umówionych czynności. Nie nazwa, lecz cel i przedmiot umowy decydują o charakterze współpracy. Organ odwoławczy podniósł, iż odpowiedzialność za wykonanie pracy przez pracowników ponosiła osoba wyznaczona przez płatnika składek, to jest brygadzista. Tym samym nie można przyjąć, że H. R. był odpowiedzialny za skuteczne wykonanie "figur z drewna". Wskazano jednocześnie, iż o charakterze umowy decyduje nie tylko treść umowy, ale też sposób jej wykonania. Z zeznań świadków opisujących sposób wykonania umowy wynika, iż uczestnik postępowania wykonywał umowę zlecenia. Powołując się na poglądy prawne sądów powszechnych organ odwoławczy podniósł, iż terminologia używana w umowach, określonych jako umowy o dzieło jest bez znaczenia przy interpretowaniu i oznaczaniu faktycznego stosunku prawnego łączącego strony. Jeżeli nazwa nie odpowiada istocie umowy, należy badać treść tej umowy. W ocenie organu odwoławczego zamiarem stron i celem umowy było uniknięcie dopełnienia obowiązków płatnika składek i w celu osiągnięcia takiego rezultatu nie może być abstrakcyjnie interpretowana zasada swobody umów. Wskazał także, iż organ I instancji prawidłowo przyjął, że czynności polegające na "wykonywaniu figur z drewna" były w istocie realizowane w ramach umowy starannego działania, mającej charakter umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Wobec tego zasadne było wydanie decyzji o objęciu H. R. ubezpieczeniem zdrowotnym zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach. Na powyższą decyzję, pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. M., wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Spółka decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: a) art. 734 - 750 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż umowy cywilnoprawne zawarte przez skarżącą są w rezultacie umowami zlecenia podczas, gdy skarżąca podnosi, iż wszystkie zawierane przez stronę umowy są umowami o dzieło, w rozumieniu art. 627 k.c.; b) art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że osoby świadczące usługi na rzecz skarżącej podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu w ramach ww. przepisu podczas, gdy nie wystąpiły przesłanki do jego zastosowania, bowiem świadczenie usług następowało w ramach umowy o dzieło; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez: a) sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym w wyniku ustalenia, że świadczenie usług na rzecz skarżącej spółki odbywało się w ramach umów zlecenia podczas, gdy zarówno treść samych umów, jak również charakter świadczonych usług wskazują wprost na istnienie umów o dzieło; b) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ustalenie, że umowa wiążąca uczestnika postępowania ze skarżącą była umową o świadczenie usług, do której odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o zleceniu, w sytuacji, gdy na podstawie całokształtu okoliczności w sprawie należało wyciągnąć wniosek, iż umowa zawarta z H. R. była umową o dzieło, a tym samym osoba ta nie podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż w tych samych sprawach, dotyczących tego samego stanu faktycznego i prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny wydawał wyroki uchylające decyzje. Także Sąd Okręgowy w Zielonej Górze w dniu 29 grudnia 2009 r. wydał wyrok w sprawie IV U 3154/09, w którym ustalił, iż skarżąca zawierała z zainteresowanymi umowy o dzieło. Spółka podniosła także, iż przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone niezgodnie ze standardami dobrej administracji wynikającymi z - k.p.a., Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji oraz Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W ocenie skarżącej, skutkiem powyższego było wydanie zaskarżonej decyzji, która nie czyni zadość podstawowym zasadom postępowania administracyjnego, w tym w szczególności określonej w art. 9 k.p.a. zasady wyjaśniania przesłanek załatwiania sprawy, czy też określonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej, co miało istotny wpływ na wadliwość tej decyzji. Organ nie podał żadnych konkretnych argumentów, na podstawie których w przedmiotowym stanie faktycznym doszedł do wniosku, że "przedstawione do oceny prawnej umowy spełniają przesłanki umów o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, a nie umowy o dzieło". W ten sposób organ pozbawił skarżącą możliwości poznania argumentów, popartych konkretnymi dowodami, na podstawie których zakwalifikował przedmiotowy stosunek prawny w sposób, który zaspakaja jego interes prawny, a narusza interes prawny skarżącej. W opinii skarżącej powyższe czyni niemożliwym ustosunkowanie się przez stronę do niekorzystnej dla niej decyzji. Tymczasem, jak wskazała skarżąca, zgodnie z przywołaną wyżej normą wynikającą z art. 9 k.p.a. organ jest zobowiązany wytłumaczyć stronie, że adresowana do niej decyzja jest zgodna z prawem i w danych okolicznościach nie można było wydać innej decyzji. Celem tej zasady jest prawidłowe i wyczerpujące uzasadnienie danej decyzji lub postanowienia, a od organu nie wymaga się jedynie przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna. Takiego wyjaśnienia nie sposób jednak doszukać się w przedmiotowej decyzji. Skarżąca podkreśliła ponadto, iż zgodnie z art. 7 k.p.a., podstawą wszelkich decyzji załatwiających sprawę administracyjną winno być wyczerpujące i wszechstronne zbadanie wszelkich istotnych okoliczności, mogących mieć wpływ na treść decyzji, jak również wyjaśnienie rzeczywistych treści, stosunków faktycznych i prawnych. W opinii strony skarżącej, zasada ta znajduje rozwinięcie w zasadzie szczególnego postępowania dowodowego, która nakłada na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Tymczasem, według strony skarżącej, w przedmiotowym przypadku, jak wynika z treści uzasadnienia, zaskarżona decyzja administracyjna została podjęta wyłącznie na podstawie arbitralnej oceny umów oraz stronniczego wniosku ZUS o objęcie osoby zainteresowanej ubezpieczeniem zdrowotnym. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego, skarżąca spółka stwierdziła, iż podobnie, jak w przypadku decyzji ZUS, zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ została wydana na podstawie błędnego założenia, iż do stosunku prawnego istniejącego pomiędzy skarżącą spółką a uczestnikiem postępowania znajdują zastosowanie przepisy o umowach o świadczenie usług, do których odpowiednio stosuje się przepisy o zleceniu, gdy w rzeczywistości miało miejsce zawarcie umowy o dzieło. Strona podkreśliła, iż przepis art. 750 k.c. nie mówi o bezpośrednim, ale odpowiednim stosowaniu przepisów o zleceniu do stosunków prawnych, polegających na umownym świadczeniu usług. Zdaniem strony skarżącej, może więc wchodzić w grę stosowanie określonych przepisów wprost, z dostosowującymi do okoliczności modyfikacjami, a nawet wyłączenie stosowania pewnych przepisów z uwagi na odmienne cechy danego przypadku, wynikające ze swobodnego ukształtowania przez strony stosunku prawnego (skarżąca powołała się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CSK 377/07, LEX nr 368447). Stwierdziła, jednocześnie, iż w odróżnieniu od umowy zlecenia, umowa o dzieło wymaga, by starania przyjmującego zamówienia doprowadziły do konkretnego, w przyszłości indywidualnie oznaczonego rezultatu. Przedmiotem umowy było doprowadzenie powierzonej ilości rzeczy do określonego stanu w postaci wykonania konkretnych figur z drewna. W tym stanie rzeczy nie sposób - zdaniem skarżącej - zgodzić się z twierdzeniem organu, iż konkretny rezultat pracy wytwórców nie był w umowie oznaczony. Skarżąca stwierdziła także, iż do takiego samego wniosku, jak przedstawiony przez spółkę, doszedł Sąd Najwyższy, rozpatrując sprawę o bardzo zbliżonym stanie faktycznym. Wskazano, iż w wyroku z dnia 20 maja 1986 r., III CRN 82/86, Sąd Najwyższy orzekł bowiem, iż umowa z pralnią chemiczną o czyszczenie odzieży ma charakter umowy o dzieło (art. 627-646 k.c.). Z uwagi na znaczną doniosłość ww. orzeczenia Sądu Najwyższego stan faktyczny oceniany w tamtym postępowaniu stał się w zasadzie modelowym przykładem umowy o dzieło i jako taki jest utrwalony w doktrynie i orzecznictwie sądowym. Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowym przypadku nie sposób nie doszukać się tożsamości istotnych okoliczności stanu faktycznego. Skarżąca wskazała także, iż podejmując się wykonania zamówienia, jego wykonawca miał decydujący wpływ nie tylko na sposób wykonania zobowiązania, ale także na osiągnięcie w jego wyniku określonego rezultatu. Tymczasem, zgodnie z zapatrywaniem Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt II CSK 117/06 (LEX nr 332959), jeżeli osiągnięcie rezultatu określonego w celu zawarcia umowy uwarunkowane jest od wielu już istniejących lub innych mających nastąpić zdarzeń oraz czynników zewnętrznych, leżących poza oddziaływaniem dłużnika, to z reguły podejmuje on zobowiązanie starannego działania. Wnioskując zatem a contrario należy twierdzić, że jeżeli rezultat nie jest zależny od czynników zewnętrznych, tak jak miało to miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym, zobowiązanie należy oceniać, jako posiadające charakter umowy o dzieło. Zdaniem strony, wniosek ten znajduje także potwierdzenie w stanowisku doktryny. Skarżąca podniosła, że w zobowiązaniach rezultatu strony zawierając umowę wspólnie ustalają, iż osiągnięcie zamierzonego rezultatu zależy w zasadzie wyłącznie od okoliczności leżących po stronie dłużnika (jego umiejętności, kontakty, materiały, doświadczenie, itd.). Dłużnik podejmuje się świadczenia, gdyż na ogół wielokrotnie już wykonał zlecenie oznaczonego rodzaju i gwarantuje jego realizację (skarżąca powołała w tym miejscu publikację M. R. wydaną /w:/ PiZS z 1996 Nr 1, s. 40). Ponadto strona skarżąca, powołując się na przepis art. 3531 k.c., wyrażający zasadę swobody umów, ograniczonej bezwzględnie obowiązującymi przepisami ustawy, właściwościami (naturą) stosunku prawnego i zasadami współżycia społecznego, stwierdziła że istotną okolicznością w przedmiotowym stanie faktycznym jest to, iż do skutecznego nawiązania stosunku pracy niezbędne jest zgodne porozumienie stron o takiej treści. Tymczasem, w przedmiotowym stanie faktycznym nawiązanie stosunku zlecenia nie tylko nie było objęte takim zamiarem, ale wręcz strony wyraźnie ustaliły, iż świadczenia wzajemne będą następować na postawie umowy o dzieło, do czego były uprawnione zgodnie z naczelną dla polskiego prawa zasadą swobody kontraktowania. Skarżąca podniosła jednocześnie, iż, skoro sporne staje się, na podstawie jakiego stosunku prawnego następowały wzajemne świadczenia stron, to zgodnie z treścią art. 65 § 2 k.c. oraz ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, w takiej sytuacji kwalifikacji prawnej umowy łączącej strony należy dokonać za pomocą metody typologicznej, tj. przez rozpoznanie i wskazanie jej cech dominujących (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1998 r., I PKN 191/98, OSNAPiUS 1999 nr 14, poz. 449). Skarżąca spółka stwierdziła, że wykładnia umowy nie może bowiem pomijać treści zwerbalizowanej na piśmie. W jej ocenie, użyte (napisane) sformułowania i pojęcia, a także sama systematyka i struktura aktu umowy, są jednym z istotnych wykładników woli stron, pozwalają ją poznać i ocenić. Skarżąca, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 r., I CSK 250/08), stwierdziła, że przez zgodny zamiar stron, w świetle art. 65 § 2 k.c., trzeba rozumieć uzgodnienie istotnych okoliczności bądź w samej umowie, bądź poza nią. Przy takiej ocenie, zdaniem strony skarżącej, istotne są nie tylko okoliczności zawarcia umowy, lecz również zachowanie stron już po jej zawarciu oraz sposób wykonania przez nie umowy, który może jednoznacznie przesądzać, co było wolą stron ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2008 r., III CSK 163/08). Obie strony były zainteresowane zawarciem umowy o dzieło i takie też oświadczenia woli złożyły sobie nawzajem, co znalazło odzwierciedlenie w pisemnej umowie stron - w jej nazwie oraz zawarciu w niej przedmiotowo istotnych dla umowy o dzieło elementów. Nadto samo zachowanie stron, to jest faktyczne doprowadzenie do wykonania przez zainteresowanego określonych dzieł świadczy dobitnie o woli nawiązania umowy o dzieło. W tym stanie faktycznym, jak wskazała skarżąca, należy uznać, iż przedmiotem zobowiązania było wytworzenie konkretnych figur z drewna. Powyższe stanowi rezultat, o który chodziło w umowie. Skarżąca podniosła ponadto, iż organ nie może kwestionować zasadności zawarcia przez nią umowy, która oparta jest na obowiązujących przepisach prawa, skoro cechy takiej umowy znajdują wyraz w pracy, jaka w oparciu o tę umowę była realizowana. Według strony skarżącej, organ nie ma podstaw, aby dokonywać ustaleń co do rodzaju umowy, jaka łączy strony, wbrew woli tych stron. Tego typu ingerencja, zdaniem strony skarżącej, byłaby możliwa, gdyby charakter wykonywanej pracy stał w sprzeczności z cechami umowy, jaką oznaczyły strony, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270; dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ stanowił przede wszystkim przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach. Zgodnie z tym przepisem - obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia, lub osobami z nimi współpracującymi. Jak wynika z art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie do treści art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - obowiązkowemu ubezpieczeniu podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy. Wobec tego, iż objęcie H. R. ubezpieczeniem zdrowotnym, które miało miejsce poprzez wydanie przez Prezesa NFZ decyzji z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1489/12, w którym Sąd dokonał oceny prawnej i dał wskazania co do dalszego postępowania, zastosowanie w sprawie ma także art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Tym samym oceną prawną i wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku wydanym w sprawie VI SA/Wa 1489/12 są związane zarówno rozpoznające sprawę organy, jak i Sąd. Przypomnieć wypada, iż wobec sporu co do tego czy strony łączyła umowa o dzieło czy umowa zlecenia, WSA w sprawie VI SA/Wa 1489/12 podniósł, iż istotne znaczenie w tej kwestii ma wola stron umowy. Nazwanie umowy w określony sposób oraz odesłanie do określonych przepisów, powinno mieć istotne znaczenie dla jej kwalifikacji. Jak wynika z art. 627 k.c., elementem przedmiotowo istotnym umowy o dzieło jest określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także określenie wynagrodzenia, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający w myśl art. 628 k.c. Umowa o dzieło jest tzw. umową o "rezultat", który musi być obiektywnie osiągalny i w konkretnych warunkach pewny. Celem umowy o dzieło nie jest czynność (samo działanie) lub zaniechanie, które przy zachowaniu określonej staranności prowadzić ma do określonego w umowie rezultatu, lecz samo osiągnięcie tego rezultatu. Chodzi tu bowiem o coś więcej niż zachowanie należytej staranności w działaniu lub zaniechaniu strony. Celem jest osiągnięcie określonego rezultatu (wyniku działania), niezależnie od rodzaju i intensywności świadczonej w tym celu pracy i staranności. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie, w wypadku nieosiągnięcia uzgodnionego przez strony celu umowy, jest odpowiedzialnością za nieosiągnięcie określonego rezultatu, a nie za brak należytej staranności przy realizacji umowy. W myśl art. 750 k.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Tym samym ustalenie, że umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami", obliguje do odpowiedniego zastosowania art. 750 k.c. i przepisów o zleceniu. Umowa o świadczenie usług nie może być umową, której celem byłoby osiągnięcie rezultatu, pozwalającego na jej zakwalifikowanie, jako umowy o dzieło, co oznacza, że z zakresu art. 750 k.c. wyłączone są nie tylko umowy o dzieło, ale także inne umowy nazwane, których celem jest osiągnięcie określonego rezultatu, zarówno takie, do których przepisy o umowie o dzieło znajdują odpowiednie zastosowanie, jak i takie, które mają regulację ustawową niezawierającą takiego odesłania. Istotą umowy zlecenia, w myśl art. 734 k.c. i nast., jest to, że przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Umowę zlecenia zalicza się przy tym do zobowiązań tzw. starannego działania, a nie zobowiązań rezultatu. Mimo, iż definicja zakłada dążenie do osiągnięcia określonego rezultatu - dokonania czynności prawnej – to jednak w razie jego nieosiągnięcia, ale jednocześnie przy zachowaniu należytej staranności, zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania. Odpowiedzialność kontraktowa przyjmującego zlecenie powstanie tylko wówczas, gdy przy wykonywaniu zlecenia nie zachował on wymaganej staranności, niezależnie od tego, czy oczekiwany przez dającego zlecenie rezultat nastąpił, czy nie. Decydujące jest dołożenie przez przyjmującego zlecenie staranności, a nie osiągnięcie rezultatu. Jak wskazał Sąd, istotna dla oceny charakteru umowy jest wola stron, która wynika z wzajemnie złożonych oświadczeń. Sąd przywołał jednocześnie art. 65 § 1 k.c., wskazując, iż oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje, gdyż w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu (§ 2). Wskazał jednocześnie, iż wobec tego, że sporne stało się, jaki stosunek prawny, łączący strony umowy, wyraziły one w swoich wzajemnych oświadczeniach woli, to zgodnie z treścią art. 65 § 2 k.c., w takiej sytuacji kwalifikacji prawnej umowy łączącej strony należy dokonać za pomocą metody typologicznej, tj. przez rozpoznanie i wskazanie jej cech dominujących. Wykładnia oświadczeń woli nie może zmierzać do ustalenia treści nimi nie objętych, lub sprzecznych z ich brzmieniem. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż brak jest niebudzących wątpliwości ustaleń, które pozwoliłyby na uznanie zasadności zakwestionowania ocenianych umów o dzieło i ustalenia, iż są to umowy zlecenia, a wszystko to w zgodzie z wytycznymi zawartymi w wyroku, którego ustaleniami organy i Sąd są związani. Organy uzupełniły postępowanie dowodowe poprzez włączenie do akt sprawy oświadczenie płatnika składek z dnia 25 czerwca 2013 r. oraz przesłuchanie uczestnika postępowania. Przywołując powyższe treści decyzji organ odwoławczy nie dokonał ich oceny w kontekście woli jaką miały strony przy zawieraniu umów, istotnych elementów umowy, czy umowy określały konkretny cel, czy też wymagały jedynie staranności od uczestnika postępowania tak, aby dokonać oceny jakie z elementów, czy z umowy o dzieło czy też z umowy zlecenia przeważają. Dowody te powinny zostać ocenione we wzajemnym odniesieniu, a także w odniesieniu do innych zgromadzonych w postępowaniu dowodów. Powołując się na protokół przesłuchania A. N. oraz zeznania J. K., Prezes NFZ wskazuje, iż uczestnik postępowania nie był odpowiedzialny za skuteczne wykonanie figur z drewna, gdyż odpowiedzialność za wykonanie pracy przez pracowników ponosiła osoba wyznaczona przez płatnika składek, to jest brygadzista. Wskazywana na potwierdzenie tych wniosków argumentacja w ocenie Sądu nie przekonuje co do trafności wyprowadzonych z niej wniosków. W istocie świadczy ona o dokonaniu oceny odpowiedzialności brygadzistów wobec ich pracodawcy, zaś nie wynika z niej ocena odpowiedzialności uczestnika postępowania z tytułu zawieranych umów. Zabrakło bowiem oceny, z której można by wyprowadzić wnioski dotyczące przykładowo tego, jaka byłaby sytuacja uczestnika postępowania w sytuacji, gdyby zamawiający nie osiągnął celu jaki zamierzał osiągnąć zawierając umowę, czego oczekiwał, a do czego zobowiązywał się uczestnik postępowania. Zauważyć jednocześnie należy, iż przywoływane przez Prezesa NFZ zeznania J. K. wydają się dotyczyć szeregu umów, zawieranych z różnymi osobami. Tymczasem w sytuacji prowadzenia ustaleń w zakresie objęcia H. R. ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu konkretnych umów konieczne jest dokonanie zindywidualizowanej oceny zarówno co do osoby, jak i rodzaju stosunku prawnego oraz czasu jego trwania. Trafnie Prezes NFZ wskazuje, iż dla oceny rodzaju stosunku prawnego istotny jest sposób wykonania umowy. Dokonując tej oceny Prezes Funduszu odniósł się między innymi do rozliczenia wykonanych prac do umowy nr 77/A/006 z dnia 25 maja 2006 r., które zostało potraktowane jako przykładowe, a z którego wynika, jak wskazano, iż H. R. wykonywał na podstawie tej umowy czynności w postaci wiercenia, toczenia, fazowania, wykonania całości określonego elementu. W ocenie Sądu przykładowe wskazanie jednego z rozliczeń z wykonanych prac nie może stanowić o ustaleniu rodzaju wszystkich zawieranych umów. Tego rodzaju ocena musi dotyczyć poszczególnych umów i okresów, przy precyzyjnym wyjaśnieniu treści ocenianych dokumentów i ich kompletności. Zauważyć należy, iż skarżąca konsekwentnie podnosi, że strony kwestionowanych umów zawarły umowy o dzieło, zgodnie z pisemną treścią zawierającą ich oświadczenia woli, a w umowach tych był oznaczony ich rezultat w postaci konkretnych figur z drewna. W tych okolicznościach wobec braku precyzyjnego i wyczerpującego odniesienia się do tych zarzutów, nie dokonania koniecznych dla rozstrzygnięcia ustaleń, mimo nie budzących wątpliwości wytycznych Sądu w sprawie VI SA/Wa 1489/12 uznać należy, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonanie prawidłowej oceny rodzaju łączących uczestnika postępowania i skarżącą umów ma wpływ na ustalenie istnienia lub nieistnienia na ich podstawie obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez H. R. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej przez przepis art. 77 § 1 k.p.a. wynika, iż to organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania nie jest możliwe odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Będzie to możliwe dopiero po prawidłowym ustaleniu i ocenie stanu faktycznego w sprawie. Z tych względów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Funduszu powinien dokonać wszechstronnej oceny, czy zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia oraz szczegółowo ustosunkować się do wszystkich argumentów skarżącej spółki, mając przy tym na względzie zarówno wytyczne Sądu zawarte w wyroku wydanym w sprawie VI SA/Wa 1489/12, jak i wskazane powyżej. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie w punkcie 2 wyroku Sąd oparł o art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490 j.t.). Wskazana w punkcie 3 kwota obejmuje kwotę 200 zł uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego i kwotę 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika.