VI SA/Wa 318/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 roku nr [...] na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r., poz. 1410 ze zm.) dalej "pwp" unieważnił prawo ochronne na znak towarowy BASIC o numerze [...] udzielone na rzecz W. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] – zwany dalej "skarżącym", "uprawnionym". Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw B. [...] (zwany dalej "wnoszącym sprzeciw", "uczestnikiem postępowania") wobec decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2013 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy BASIC o numerze [...] . Powyższe prawo ochronne udzielone zostało na rzecz W. G., a znak towarowy przeznaczony został do oznaczania kosmetyków zawartych w klasie 3 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej: klasyfikacją nicejską). Wnoszący sprzeciw wskazał jako podstawę prawną sprzeciwu art. 132 ust. 2 pwp i podniósł, że sporny znak towarowy jest łudząco podobny do wspólnotowego znaku towarowego BASIC o numerze [...] , zarejestrowanego na jego rzecz z wcześniejszym pierwszeństwem. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 p.w.p. Wskazał, że niezależnie od podobieństwa spornego znaku towarowego do znaku przeciwstawionego, znak ten jest również podobny do firmy, pod którą wnoszący sprzeciw prowadzi działalność gospodarczą, a mianowicie B. Ponadto dokonał analizy podobieństwa porównywanych znaków towarowych i podniósł, że znaki te przeznaczone zostały do oznaczania towarów identycznych. Stwierdził, że w odbiorze powyższych znaków kluczowe znaczenie ma identyczny w tych znakach element słowny "BASIC". Wskazał także, że dla osób władających językiem angielskim znaki te będą identyczne na płaszczyźnie znaczeniowej, jako że wyraz ten posiada określone znaczenie i będzie tłumaczony jako: "podstawowy, fundamentalny, zasadniczy". W ocenie wnoszącego sprzeciw zastosowana w porównywanych znakach towarowych grafika ma skromny charakter, przez co konsumenci mogą przypuszczać, że towary oznaczane spornym znakiem towarowym stanowią nową linię produktów wnoszącego sprzeciw lub podmiotu z nim powiązanego. Wnoszący sprzeciw podniósł także, że ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd jest tym większe, że kosmetyki należą do towarów powszechnych, często nabywanych w sposób spontaniczny i szybki w trakcie wykonywania codziennych zakupów. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy BASIC w piśmie z dnia [...] września 2014 r. nie zgodził się z zarzutami zawartymi w sprzeciwie i uznał go za bezzasadny. Uprawniony uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że przytoczone przez wnoszącego sprzeciw orzecznictwo jest nieadekwatne do okoliczności niniejszej sprawy, ma charakter wybiórczy i wyrwany z kontekstu. Podniósł, że szata graficzna obu oznaczeń jest znacząco odmienna, dobór kolorystyki jest całkowicie różny, a warstwa słowna (jako jedyna ewentualnie podobna) uznana powinna być jako mało znacząca. Stwierdził, że jednym ze środków odróżniających znak towarowy jest grafika, natomiast w spornym znaku towarowym "warstwa fonetyczna (...) jest niedystynktywna i opisuje właściwość przedmiotu wskazanego do ochrony". Stwierdził także, że towary oznaczane spornym znakiem to de facto produkty do pielęgnacji i ozdabiania paznokci. Odbiorcą tych towarów jest zatem kobieta dobrze sytuowana, dobrze poinformowana, świadoma otoczenia, umiejąca się posługiwać urządzeniami informatycznymi, w których to możliwe jest porównanie produktów oraz ich jakości, właściwości, kolorów, opakowań, a także instrukcji stosowania konkretnego produktu. Uprawniony uznał, że towary stron nie mają tego samego grona odbiorców, a jeśli nawet zakres ten częściowo się pokrywa, to jest to odbiorca ponadprzeciętnie uważny i poinformowany. Podniósł, że strony korzystają z odmiennych kanałów dystrybucji i różne są ich terytoria działania. Ponadto dokonał analizy podobieństwa porównywanych w sprawie znaków towarowych. Zastosowane w spornym znaku towarowym czarne tło nie jest ograniczone do jakiegokolwiek kształtu. Stwierdził, że skoro słowo "basic" może mieć charakter opisowy dla towaru, to należy przyjąć, że "dystynktywność oznaczenia stanowi warstwa wizualna w postaci kolorów, kroju pisma, liniowego przekreślenia wyrazu "basic" (...)". Warstwa znaczeniowa stanowi zaś przekaz dla klienta, że "towar nią chroniony jest podstawą dla działu towarów tego rodzaju, jest klientowi niezbędny jako prosty w użyciu i niezbędny". Podniósł, że znak przeciwstawiony w warstwie fonetycznej składa się z trzech członów: pierwszy to "bas", drugi to cyfra "1", a trzeci to litera "c". Wskazał, że nad członem drugim, który "wydaje się nie mieć kropki" umieszczony jest punkt o barwie czerwonej. Stąd też znak przeciwstawiony składa się z trzech członów nie tworzących jednego słowa, a oznaczenia są całkowicie niepodobne zarówno w warstwie wizualnej, fonetycznej jak i znaczeniowej. Uprawniony dokonał analizy obecności wyrazu "basic" w innych znakach towarowych i podkreślił, że słowa banalne, potoczne, a przez to niedystynktywne, nie wstrzymują rejestracji. Wskazał także na eksploatację wyrazu "basic" jako elementu firmy oraz powołał się na treść art. 131 ust. 5 p.w.p. Wnoszący sprzeciw zakwestionował wnioski uprawnionego w zakresie analizy przywołanego w sprawie orzecznictwa. Ponownie określił poziom uwagi przeciętnego odbiorcy towarów oznaczanych porównywanymi znakami towarowymi i wskazał, że towary stron są dostępne w sklepach internetowych, a więc poprzez ten sam kanał dystrybucji. Podniósł, że twierdzenia uprawnionego, iż oznaczenie słowne "BASIC" uznawane jest jako "nieznaczące, potoczne, pospolite" są gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami. Stwierdził, że w bazie Urzędu Patentowego RP istnieje 17 rekordów dla klasy 3, w których wykorzystano element słowny "basic", przy czym w większości są to znaki towarowe zawierające dodatkowe elementy słowne. W bazie znaków wspólnotowych, przy zastosowaniu tych samych kryteriów wyszukiwania, figurują jedynie 4 rekordy, w tym 3 z nich należą do wnoszącego sprzeciw. Organ wskazał, że wobec uznania sprzeciwu przez uprawnionego za bezzasadny, sprawa ta, na podstawie art. 247 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, została przekazana w dniu [...] listopada 2014 r. do rozstrzygnięcia w trybie postępowania spornego. Rozpoznając sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 246 ustawy Prawo własności przemysłowej sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Składający sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2013 roku wskazał jedną podstawę prawną, a mianowicie art. 132 ust. 2 p.w.p. podnosząc zarzut podobieństwa spornego znaku towarowego do znaku chronionego na jego rzecz z wcześniejszym pierwszeństwem w stopniu kreującym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Organ podkreślił, że wskazanie podstaw prawnych oraz umotywowanie sprzeciwu wyznaczyło zakres postępowania prowadzonego w trybie spornym. Rozszerzenie przez wnoszącego sprzeciw w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., podstawy prawnej o przesłankę z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jako podniesiony po upływie wskazanego w art. 246 p.w.p. terminu, nie mógł stanowić podstawy do unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Organ analizując podniesioną podstawę sprzeciwu - art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp wskazał na treść tego przepisu i uznał, że wymienione w nim przesłanki powinny być spełnione kumulatywnie. Dokonując oceny podobieństwa na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. organ wyjaśnił, że w pierwszej kolejności poddane jest ocenie podobieństwo samych towarów. W niniejszej sprawie przeciwstawiony przez wnoszącego sprzeciw znak towarowy BASIC o numerze [...] przeznaczony został m.in. do oznaczania kosmetyków zawartych w klasie 3 klasyfikacji nicejskiej. Dla tych samych towarów (kosmetyki) przeznaczony został sporny znak towarowy BASIC o numerze [...] . Zdaniem organu, użycie w wykazach towarów tych samych terminów oznacza, że znaki towarowe zostały przeznaczone do oznaczania towarów identycznych. Uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy podnosił wprawdzie, że znak ten używany jest de facto do jedynie określonej grupy kosmetyków, a mianowicie produktów do pielęgnacji i ozdabiania paznokci, to jednak okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem zastosowanie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie jest uzależnione od faktycznego zakresu stosowania znaków towarowych. Zatem w warunkach niniejszej sprawy o ocenie organu, jeśli zakresem ochrony porównywanych znaków towarowych objęte zostały kosmetyki, to określenie ich charakteru, przeznaczenia czy też warunków sprzedaży musi odnosić się do kosmetyków jako takich, a więc do typowych cech tego towaru zwyczajowo określających ich przeznaczenie i formy zbytu, nie zaś do towaru konkretnego przedsiębiorcy. Organ analizując niniejszą sprawę wskazał, że uznanie identyczności towarów, dla których przeznaczone zostały porównywane w sprawie znaki towarowe wymaga oceny podobieństwa samych znaków towarowych. Zgodnie z ustaloną praktyką oraz orzecznictwem oznaczenia powinny być oceniane jako całość z uwzględnieniem ogólnego wrażenia wywieranego przez te oznaczenia na odbiorcy. Dokonanie oceny porównawczej powinno się odbywać na różnych płaszczyznach postrzegania, mając na uwadze jednocześnie ogólne wrażenie jakie znaki wywierają na odbiorcy. Dokonując oceny podobieństwa porównywanych w sprawie znaków towarowych organ podkreślił, że przedmiotem tej oceny jest ich zarejestrowana postać. Bez znaczenia jest zatem kwestia faktycznego nakładania znaku towarowego na określony towar oraz forma jaką przybiera w obrocie. Poza powyższą oceną pozostaje również kształt opakowań oraz obecność innych elementów słownych lub graficznych towarzyszących znakowi towarowemu na towarze lub jego opakowaniu. Bez znaczenia dla oceny podobieństwa znaków towarowych ma zatem podnoszona przez uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy okoliczność, że na produktach uprawnionego widnieje zawsze nazwa producenta: S. Nazwa ta nie jest elementem spornego znaku towarowego. Obydwa znaki zawierają jeden, identyczny element słowny BASIC. Wyraz ten jest elementem, który będzie postrzegany w sposób natychmiastowy bez jakichkolwiek zniekształceń, gdyż zastosowane w porównywanych znakach towarowych elementy graficzne nie utrudniają prawidłowego odczytu tego wyrazu. Dlatego organ stwierdził, że znak przeciwstawiony składa się z trzech członów: gdzie pierwszy to wyraz "bas", drugi to cyfra "1", a trzeci to litera "c". Przeciętny odbiorca nie analizuje w sposób szczegółowy poszczególnych liter, jeśli całość przywodzi mu na myśl wyraz, z którym mógł się już wcześniej zetknąć lub też gdy daną sekwencję liter można odczytać w sposób nie nastręczający problemów interpretacyjnych. Przeciętny odbiorca przyzwyczajony jest natomiast do tego, że oznaczenie sygnujące towar zawiera elementy słowne zapisane różnymi krojami czcionek co ma, choćby w niewielkim stopniu, nadać oznaczeniu dodatkowy walor oryginalności. Porównywane w niniejszej sprawie znaki towarowe zawierają, poza czcionką, inne elementy graficzne. W spornym znaku towarowym jest to prostokątne tło w kolorze czarnym, zaś w znaku przeciwstawionym niebieski czworobok okalający wyraz BASIC oraz biało-żółte tło wykraczające poza prostokąt, w którym kolorowe części stykają się tworząc efekt falującej linii. W ocenie organu tak przedstawione znaki towarowe nie mają charakteru silnie odróżniającego. Zastosowane w tych znakach elementy graficzne w postaci zasadniczo jednobarwnej czcionki oraz jedno lub dwubarwnego tła służą jedynie przedstawieniu i wyeksponowaniu elementu słownego, samodzielnie posiadając wątpliwą zdolność wyróżniania. Zarówno tło jak i kształt czworoboku występują w roli estetycznego dopełnienia znaku. W ocenie organu, uwzględniając całościowe postrzeganie porównywanych znaków nie można odmówić elementowi słownemu BASIC pierwszoplanowej (przewodniej) roli jaką w nich odgrywa. Nawet bowiem jeśli element złożonego znaku towarowego sam w sobie jest słabo odróżniający nie musi to oznaczać, że element ten nie stanowi istotnego elementu w ocenie podobieństwa, jeśli w szczególności z uwagi na jego umiejscowienie lub rozmiar może on zdominować postrzeganie oznaczenia przez konsumenta i zachować się w jego pamięci. W niniejszej sprawie taką rolę odgrywa element słowny "BASIC" w porównywanych znakach towarowych. W niniejszej sprawie mamy jednak do czynienia z dwoma znakami zawierającymi wyłącznie ten jeden element słowny oraz wyraźnie ubogą grafikę, która w spornym znaku towarowym samodzielnie nie mogłaby utrwalić się w świadomości odbiorców. Zdaniem organu uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie wykazał, że wyraz "basic" pozbawiony jest zdolności odróżniającej w odniesieniu do konkretnych produktów, a mianowicie kosmetyków i wskazuje na określoną cechę, która pozwala zdefiniować i podzielić kosmetyki jako te, które należą do kategorii "basic" i te, które nie mieszczą się w tej kategorii. Organ odrzucił również argumentację skarżącego, zgodnie z którą element "protect" wcześniejszych znaków towarowych nie może być uznany za dominujący ze względu na to, że jest jakoby opisowy. Organ przypomniał, że Izba Odwoławcza wcale nie stwierdziła w pkt [...] zaskarżonej decyzji, że element "protect" jest dominujący, ale jedynie, że zgłoszony znak towarowy nie jest zdominowany przez czcionkę, kolor lub przedstawienie graficzne. Z okoliczności, że zgłoszony znak towarowy nie jest zdominowany przez pewne elementy, nie można zaś wywodzić, iż Izba Odwoławcza uznała, że jest on zdominowany przez inne lub że element "protect" wcześniejszych znaków towarowych jest dominujący. Dlatego organ stwierdził, że rozpatrywany zarzut skarżącego nie może zostać uwzględniony, gdyż jest skierowany przeciwko elementowi, który właściwie nie widnieje w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze dokonane przez organ ustalenia stwierdzono, że zastosowanie w porównywanych znakach towarowych tego samego elementu słownego, zasadniczo wypełniającego treść tych znaków, znaki te będą wyraźnie podobne na płaszczyźnie wizualnej i identyczne na płaszczyźnie fonetycznej. Zastosowanie odmiennej kolorystyki i czcionki jedynie w niewielkim stopniu różnicuje znaki towarowe na płaszczyźnie wizualnej co powoduje, że znaki te wprawdzie nie są identyczne, lecz elementy te nie eliminują wrażenia podobieństwa. Przy relatywnie małej oryginalności ocenianych znaków towarowych przeciętny odbiorca może nie pamiętać określonej stylizacji graficznej. Natomiast z uwagi na zastosowanie w tych znakach identycznego wyrazu zaczerpniętego z języka angielskiego porównywane znaki towarowe będą także identyczne na płaszczyźnie znaczeniowej. Cechy wspólne porównywanych oznaczeń kreują ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Towary oznaczane porównywanymi znakami towarowymi, (kosmetyki) są skierowanie do potencjalnie nieograniczonego kręgu osób, które pomimo, że powinny być dostatecznie zorientowane, nie muszą wykazywać podwyższonych standardów uwagi przy podejmowaniu decyzji zakupowej. Tymczasem towary sąsiadujące ze sobą na półkach sklepowych powinny różnić się w sposób, który nie wymaga dłuższego zastanowienia i nie budzi wątpliwości. Zdaniem organu, przeciętny odbiorca widząc obydwa znaki na towarach sąsiadujących ze sobą albo uznałby te towary za pochodzące z jednego źródła albo próbowałby ustalić ich pochodzenie poprzez poszukiwanie na opakowaniu towaru innych informacji np. dotyczących producenta. Tymczasem rolą znaku towarowego jest taka identyfikacja źródła pochodzenia, by przeciętny odbiorca nie musiał dokonywać dodatkowych ustaleń w celu odróżnienia towaru jednego przedsiębiorcy od pozostałych. Dlatego też organ uznał za zasadne unieważnić prawo ochronne na znak towarowy BASIC o numerze [...] . Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego, w zakresie art. 75 § 1, 77 § 1, 77 § 4, 80, 107 § 3 Kpa, w związku z art. 256 ust. 1 pwp, poprzez : a) brak oceny dowodów złożonych przez uprawnionego do znaku [...] , co oznacza brak ich dopuszczenia w sprawie i brak możliwości całościowej oceny materiału dowodowego, w szczególności nieuznanie udowodnienia powszechności "basic" w znakach towarowych i nazwach firm, co prowadzi do braku dystynktywności "basic", a przez to odmawia się uprawnionemu słusznej obrony własnego prawa b) brak oceny dowodów złożonych przez uprawnionego do znaku [...] , co oznacza brak ich dopuszczenia w sprawie i brak możliwości całościowej oceny materiału dowodowego, w szczególności nieuznanie zasadności orzeczeń świadczących na korzyść uprawnionego/skarżącego, a przez to odmawia się uprawnionemu słusznej obrony własnego prawa c) brak dopuszczenia do sprawy faktów powszechnie znanych, które nie wymagają dowodu, a to przez wskazanie, że skarżący nie udowodnił, że słowo "basic" wyraża "powszechność, pospolitość, podstawę, bazowość", a także, że wydaje się nie uznano zapisów dotyczących powszechnego występowania w użyciu, oraz występowania rekordów baz danych powszechnie dostępnych w zakresie słowa "basic" d) niesłuszną ocenę dowodów złożonych przez sprzeciwiającego się i jednocześnie właściciela znaku [...], przez co niesłusznie uznano, że udowodniono fakt braku podstaw do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionego [...], ponieważ de facto sprzeciwiający się nie złożył żadnego faktycznego dowodu na kolizję spornych znaków towarowych i możliwość błędnego kojarzenia towarów ze sobą, a przez to niepoprawnego kojarzenia towaru z producentem; e) błędną ocenę podobieństwa towarów spornych znaków, wskazaną zarówno przez sprzeciwiającego się, jak i przez Urząd Patentowy, co prowadziło do niesłusznego przyrównania towarów jako podobnych lub identycznych, f) błędną ocenę podobieństwa spornych znaków, wskazaną zarówno przez sprzeciwiającego się, jak i przez Urząd Patentowy, co prowadziło do niesłusznego uznania oznaczeń za podobne, g) brak całościowej oceny zebranego materiału dowodowego, a także brak konsekwentnego wnioskowania z materiałów znajdujących się w sprawie, co prowadziło do niesłusznie wydanej decyzji, która oparta była na złych założeniach merytorycznych i prawnych, h) na koniec, co bardzo ważne brak podania uzasadnienia, dlaczego uznano i jaki dowody uznano z tych, które przedstawione były przez sprzeciwiającego się mimo braku bezpośredniego przełożenia dostarczanych spostrzeżeń i dokumentów na sprawę, a dlaczego nie uznano dowodów przedstawionych i dostarczonych oraz omówionych w pismach przez uprawnionego/skarżącego, 2. prawa materialnego, w zakresie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy PWP, poprzez; a) błędną ocenę merytoryczną podobieństwa towarów spornych znaków towarowych, b) błędną ocenę merytoryczną podobieństwa oznaczeń spornych znaków towarowych, c) błędną ocenę możliwości skojarzenia identycznego pochodzenia towarów dla spornych znaków towarowych - a to poprzez złą ocenę kręgu docelowych odbiorców, kanałów dystrybucji, uwagi konsumenta, a także całokształtu materiału, która to doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego wnoszący sprzeciw wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie podzielił argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji i uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie w pełni odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola, o której mowa w § 1 zgodnie z § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) dalej p.p.s.a. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zgodnie z tym przepisem nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. W niniejszej sprawie znakowi skarżącego "BASIC" [...] został przeciwstawiony udzielony z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz uczestnika postępowania znak towarowy "BASIC" o numerze [...] . Oba znaki są znakami słowno-graficznymi i zostały przeznaczone do oznaczania kosmetyków zawartych w klasie 3 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej klasyfikacją nicejską). Urząd Patentowy RP badając, czy prawo ochronne na znak towarowy skarżącego zostało udzielone z przeszkodą określoną w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w pierwszym rzędzie zbadał podobieństwo bądź identyczność towarów, do oznaczania których służą oba znaki towarowe. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że zachodzi w sprawie identyczność towarów, gdyż wykaz towarów wskazany dla spornego znaku towarowego BASIC R [...], obejmujący wyłącznie kosmetyki całkowicie pokrywa się w tym zakresie z wykazem towarów znaku przeciwstawionego BASIC [...] . Okoliczność, iż skarżący posługuje się należącym do niego znakiem towarowym wyłącznie do oznaczania wąskiej grupy kosmetyków z kl. 3 tj. lakierów do paznokci nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Przy ustalaniu podobieństwa towarów nie bierze się pod uwagę jedynie faktycznego wykorzystania znaku ale uwzględnia się klasę towarów, do oznaczania których prawo ochronne zostało udzielone. Wykazana identyczność towarów skutkowała przyjęciem ostrzejszych kryteriów przy ocenie podobieństwa samych oznaczeń. Urząd Patentowy RP dokonał porównania obu znaków mając na uwadze płaszczyznę wizualną, fonetyczną i znaczeniową. Całościowa ocena oznaczeń doprowadziła organ do słusznego wniosku, że sporny znak jest konfuzyjnie podobny do znaku uczestnika postępowania. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że dominującym i odróżniającym elementem jest oznaczenie słowne "basic" zaś grafika w porównywanych znakach ma jedynie charakter dekoracyjny i służy uwypukleniu elementu słownego. Nabywający towary w pierwszym rzędzie zwrócą uwagę na słowo "basic" zaś pozostałe elementy graficzne obu znaków nie pozwalają na rozróżnienie ich w sposób wystarczający. W szczególności wykorzystanie w porównywanych znakach towarowych różnych czcionek nie oznacza, że różnice mogą przesądzać o wyeliminowaniu ryzyka wprowadzenia odbiorcy w błąd. Wbrew twierdzeniom skargi organ nie zaprzeczył, że słowo "basic" oznacza "fundamentalny, podstawowy, niezbędny". Jednakże odnosząc to słowo do kosmetyków uznać należy, że nie jest ono pozbawione zdolności odróżniającej. Słowo to wskazuje na określoną ich cechę, która pozwala podzielić kosmetyki na te, które należą do kategorii "basic" i te, które nie mieszczą się w tej kategorii. Poza tym nawet jeśli przyjmie się, że "basic" ma słabą zdolność odróżniającą należy uwzględnić, że jest ono dominujące w obu znakach towarowych i to ono przyciągnie uwagę konsumentów nabywających te towary. Z uwagi na identyczność towarów i podobieństwo oznaczeń w znakach towarowych, jak słusznie podkreślił organ, istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. Przemawia za tym również taka sama dystrybucja i warunki zbytu kosmetyków. Przeciętny odbiorca tych towarów w sytuacji, gdy sąsiadują one na tych samych półkach sklepowych nie miałby jasnego przekazu, że pochodzą one od dwóch różnych przedsiębiorców. Reasumując Sąd stwierdza, że Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał szczegółowej analizy i oceny podobieństwa porównywanych znaków towarowych, która nie uchybia wypracowanym zasadom tejże oceny w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Niezasadne są zatem zarzuty skargi w zakresie naruszenia prawa procesowego tj. art. 75 § 1, art. 77 § 1, 77 § 4, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. jak również prawa materialnego tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Należy zaznaczyć, że Urząd Patentowy RP jest uprawniony do własnej oceny i wydania rozstrzygnięcia w sprawach, które są inicjowane przez strony poprzez złożenie stosownego wniosku do tego organu. Poza jego obowiązkiem pozostaje badanie okoliczności faktycznych, które były podstawą orzekania w innych konkretnych, indywidualnych sprawach, w których zapadły orzeczenia powołane przez skarżącego. Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.