VI SA/Wa 3185/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń oddala skargę W dniu [...] stycznia 2013 r. Z. S. (skarżący w niniejszej sprawie) złożył Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych - w oparciu o art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn., zm.). Do wniosku skarżący dołączył: kserokopię dyplomu magistra inżyniera elektryka z [...] września 1983 r. nr [...], życiorys zawodowy, kartę osobową. Ponadto w dniu [...] lutego 2013 r. skarżący złożył oryginał dyplomu ukończenia studiów z [...] września 1983 r., a w dniu [...] lutego 2013 r. oryginał decyzji z dnia [...] kwietnia 1987 r. "Stwierdzenie przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie" nr [...], wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...] kwietnia 1987 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków w dokumentach poprzez dostarczenie: 1) książki praktyki zawodowej dokumentującej przebieg praktyki przy projektowaniu w ww. specjalności lub 2) zaświadczenia o odbyciu praktyki przy projektowaniu w ww. specjalności za granicą lub na terenach zamkniętych lub przed 1 stycznia 1995 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący odmówił dostarczenia żądanej książki praktyki lub zaświadczenia wskazując, że żądanie organu stoi w sprzeczności z art. 14 ust. 5 ustawy Prawo budowlane oraz Konstytucyjną zasadą praw nabytych (v. pismo strony, bez daty wpływu do organu 8.04.2013 r.). Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42, z późn. zm.), zgodnie z § 8 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96, poz. 817) Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa odmówiła Z. S. nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych bez przeprowadzania egzaminu. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organ wskazał, że od osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń wymagane jest ukończenie studiów magisterskich na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów i odbycie rocznej praktyki na budowie. Ze spełnienia warunku udokumentowania praktyki zawodowej zwolnione są osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń, posiadające uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w tej specjalności (ust. 5 art. 14 Prawa budowlanego). Przesłanką do zastosowania tego unormowania jest więc  posiadanie uprawnień w ograniczonym zakresie w tej samej specjalności, w której dana osoba chce uzyskać uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Wobec tego zasadniczą kwestią staje się określenie zakresu posiadanych przez stronę uprawnień budowlanych. Organ stwierdził, że zgodnie z treścią decyzji z dnia [...] kwietnia 1987 r. nr [...] skarżący jest upoważniony do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych, jest również uprawniony do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów instalacji oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie instalacji elektrycznych. Ponadto decyzja ta daje prawo sporządzania projektów instalacji elektrycznych - w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1.000 m3. Organ podkreślił, że kryteria dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie określał przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. Przewidywał on, że do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta w ograniczonym zakresie wymagane jest ukończenie średniej szkoły technicznej, stwierdzone dyplomem lub świadectwem, oraz trzy lata praktyki na budowie i trzy lata praktyki przy sporządzaniu projektów. Natomiast osoby, które ubiegały się o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami, a więc także skarżący, musiały spełniać zupełnie inne warunki, wskazane w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia (a to był przepis na podstawie którego wydano ww. decyzję). Organ wskazał, że przysługujące skarżącemu uprawnienie do projektowania - jak wynika z zapisu § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia - nie może być utożsamiane z samodzielną funkcją projektanta w ograniczonym zakresie, obwarowaną odpowiednią praktyką przy sporządzaniu projektów i praktyką na budowie. Decyzja nr [...] nie uprawnia bowiem do pełnienia funkcji samodzielnego projektowania, lecz jest niejako uprawnieniem dodatkowym w stosunku do samodzielnej funkcji kierowania i nadzorowania budowy i robót. To dodatkowe prawo nie jest zaś równoznaczne z uprawnieniami budowlanymi do projektowania w ograniczonym zakresie, na które można się powoływać przy staraniach o uprawnienia bez ograniczeń w tej specjalności i do których miałby zastosowanie ust. 5 art. 14 Prawa budowlanego z 1994 r. Tak więc w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 14 ust. 5 Prawa budowlanego dotyczący zwolnienia od wymogu udokumentowania okresu praktyk, bowiem zapis ten odnosi się do osób posiadających uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie do projektowania w tej samej specjalności, w której obecnie ubiegają się o uprawnienia bez ograniczeń, a zatem osób, które miały przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta, określonej w ww. § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. Organ podkreślił, że skarżący nie posiada decyzji uprawniającej do pełnienia funkcji samodzielnego projektowania, a więc nie spełniała wymogu odbycia praktyk zawodowych w tym zakresie, natomiast uprawnienie, na które się powołuje, dotyczące projektowania w budownictwie jednorodzinnym i zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1.000 m3 w zakresie specjalności, w której może kierować robotami, było niejako uprawnieniem dodatkowym przy samodzielnej funkcji kierowania i nadzorowania budowy i robót (co wynika z § 6 ww. rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r.). Nie jest to równoznaczne z uprawnieniami budowlanymi do projektowania w ograniczonym zakresie w związku z funkcją projektanta, na które strona mogłaby powoływać się przy staraniach o uprawnienia bez ograniczeń w tej specjalności i do których miałby zastosowanie ust. 5 art. 14 Prawa budowlanego z 1994 r. Z powyższych względów nie jest możliwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 14 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane.  Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. S. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że skarżący uzyskał uprawnienia budowlane obejmujące pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie kierownika budowy, a nie projektanta. Prawo sporządzania niektórych projektów uzyskał automatycznie na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46), bez konieczności odbycia praktyki zawodowej w tym zakresie. Zatem mając powyższe na uwadze skarżący nie może się powoływać na uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w postępowaniu dotyczącym uzyskania uprawnień do projektowania. Posiadane przez skarżącego uprawnienia nie zwalniają go z obowiązku odbycia stosownej praktyki zawodowej. Organ zaakcentował, że w toku postępowania wszystkie dowody były znane skarżącemu i mógł się on do nich ustosunkować. W skardze do tutejszego Sądu na powyższą decyzję Z. S. wniósł o jej uchylenie oraz nadanie mu uprawnień projektowych bez ograniczeń bez egzaminu lub po jego przeprowadzeniu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na mocy zasady praw nabytych zgodnie ze Stwierdzeniem Przygotowania Zawodowego nr [...], ma prawo projektować co czynnie uprawia, a staż wymagany do rozszerzenia uprawnień jest wystarczający. W jego ocenie stanowisko Komisji Kwalifikacyjnej zobowiązujące go do przedłożenia książki praktyk poświadczonych przez uprawnionego projektanta jest kuriozalne, gdyż sam ma prawo wykonywać projekty. Skarżący wskazał ponadto, że organ pominął zarzuty z odwołania, przed wydaniem decyzji skarżący nie został wezwany do ustosunkowania się do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto, organ naruszył zasadę praw nabytych i przy wydawaniu decyzji całkowicie pominął doświadczenie zawodowe skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych - w oparciu o art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późniejszymi zmianami). Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane od osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń wymagane jest ukończenie studiów magisterskich na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów i odbycie rocznej praktyki na budowie. Ze spełnienia warunku udokumentowania praktyki zawodowej zwolnione są osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń, posiadające uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w tej specjalności (ust. 5 art. 14 Prawa budowlanego). Uwzględniając powyższe unormowania dla zastosowania przepisu art. 14 ust. 5 ustawy Prawo budowlane podstawową kwestią jest określenie zakresu posiadanych przez stronę uprawnień budowlanych. W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł, że Z. S. nie posiada uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zasadnie stwierdził, że skarżący uzyskał uprawnienia budowlane obejmujące pełnienie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie Kierownika budowy, a nie projektanta. Należy zgodzić się z organem, że uprawnienie do projektowania jakie dała skarżącemu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1987 r. nr [...] nie może być utożsamiane z samodzielną funkcją projektanta w ograniczonym zakresie, obwarowaną odpowiednią praktyką przy sporządzaniu projektów i praktyką na budowie, gdyż, jak słusznie podniósł organ, wskazuje ona wyłącznie na uprawnienie dodatkowe w stosunku do samodzielnej funkcji kierowania i nadzorowania budowy i robót. Należy podkreślić, że podstawę prawną wydania przedmiotowej decyzji był § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 i § 13 ust. 1 pkt 4 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46, z późn. zm.) podczas, gdy podstawą wydania decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie do projektowania w ograniczonym zakresie był wówczas § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem wyłącznie: 1) w specjalności architektonicznej - w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1.000 m3, 2) w innych specjalnościach techniczno-budowlanych - w zakresie obiektów budowlanych, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wyłączone było zastosowanie art. 14 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji, brak zwolnienia skarżącego z obowiązku udokumentowania praktyki zawodowej obligował organ do wezwania skarżącego aby złożył książkę praktyki zawodowej lub też zaświadczenie potwierdzające jej odbycie za granicą lub na terenach zamkniętych lub przed 1 stycznia 1995 r., co wynika z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w wersji obowiązującej przed 1 stycznia 2006 r. (v. art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw Dz. U. Nr 163 poz.1364 – skarżący uzyskał tytuł magistra inżyniera elektryka oraz zaczął odbywać odpowiednią praktykę przed 1 stycznia 2006 r.) oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie vide § 5, § 6, § 8 ust. 4, § 28 ust. 3 (Dz. U. Nr 96 poz. 817); [§ 5. 1 Osoba odbywająca praktykę zawodową dokumentuje przebieg praktyki w książce praktyki zawodowej, z zastrzeżeniem § 8 ust. 4. 2. Osoba, która zamierza odbyć praktykę zawodową, składa w izbie książkę praktyki zawodowej do opieczętowania. Izba zwraca opieczętowaną książkę praktyki zawodowej w terminie 7 dni od dnia jej złożenia. 3. W książce praktyki zawodowej wpisuje się: 1) wyszczególnienie obiektów budowlanych, przy których projektowaniu lub budowie brała udział osoba odbywająca praktykę zawodową, określając: rodzaj, przeznaczenie, lokalizację i konstrukcję obiektu oraz, odpowiednio do specjalności uzyskiwanych uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne; 2) określenie czynności wykonywanych w każdym tygodniu odbywanej praktyki, potwierdzonych i zaopiniowanych co najmniej raz w miesiącu przez osobę, pod której kierunkiem odbywana jest praktyka. 4. Po zakończeniu praktyki zawodowej lub przy zmianie jednostki, w której odbywała się praktyka, osoba, pod której kierunkiem odbywana jest praktyka, wpisuje w książce praktyki zawodowej ogólną ocenę z teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu specjalności osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane. § 6. 1 Przepisów § 5 i § 8 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do praktyki zawodowej odbywanej za granicą. 2. Odbycie praktyki zawodowej za granicą powinno być potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez kierownika jednostki, w której odbywała się praktyka zawodowa, zawierającym: 1) wyszczególnienie obiektów budowlanych, przy których projektowaniu lub budowie brała udział osoba odbywająca praktykę zawodową, określające: rodzaj, przeznaczenie, lokalizację i konstrukcję obiektu oraz, odpowiednio do specjalności uzyskiwanych uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne z podaniem osoby, pod której kierunkiem odbywana była praktyka; 2) potwierdzenie czasu trwania praktyki zawodowej z podaniem dat rozpoczęcia i ukończenia praktyki przy projektowaniu lub budowie obiektów budowlanych, z określeniem charakteru wykonywanych czynności; 3) ogólną ocenę teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu specjalności, dokonaną przez osobę, pod której kierunkiem odbywana była praktyka. § 84. W przypadku odbycia praktyki zawodowej przy projektowaniu lub budowie obiektów budowlanych, usytuowanych na terenach zamkniętych, w jednostce podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, do wniosku zamiast książki praktyki zawodowej należy dołączyć zaświadczenie właściwego, według miejsca odbywania praktyki zawodowej, wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, z wyszczególnieniem okresu praktyki zawodowej wraz z ogólną oceną z teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu specjalności. § 28. 1. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. 2. Przepisów § 5 i § 8 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do praktyki zawodowej: 1) odbytej przed dniem 1 stycznia 1995 r.; 2) odbytej w specjalności telekomunikacyjnej do dnia wejścia w życie rozporządzenia. 3. Odbycie praktyki zawodowej, o której mowa w ust. 2, powinno być potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez kierownika jednostki, w której odbywała się praktyka zawodowa, zawierającym: 1) wyszczególnienie obiektów budowlanych, przy których projektowaniu lub budowie brała udział osoba odbywająca praktykę zawodową, określając: rodzaj, przeznaczenie, lokalizację i konstrukcję obiektu oraz, odpowiednio do specjalności uzyskiwanych uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne z podaniem osoby, pod której kierunkiem odbywana była praktyka; 2) potwierdzenie czasu trwania praktyki zawodowej z podaniem dat rozpoczęcia i ukończenia praktyki przy projektowaniu lub budowie obiektów budowlanych, z określeniem charakteru wykonywanych czynności; 3) ogólną ocenę teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu specjalności, dokonaną przez osobę, pod której kierunkiem odbywana była praktyka.]  Postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie usunięcia braków w dokumentach dołączonych do wniosku zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2013 r. Zakreślono w nim 30-dniowy termin do złożenia ww. dokumentów (v. § 8 ust. 5 ww. Rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r.). Jak wynika z akt sprawy skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów. Nie jest to zresztą okoliczność kwestionowana przez Z. S.. W tej sytuacji, zgodnie z § 8 ust. 6 pkt 1 ww. Rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Izba miała obowiązek wydać decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu. [§ 8 ust. 5 w przypadku stwierdzenia braków w dokumentach dołączonych do wniosku izba, w drodze postanowienia, wzywa osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień budowlanych do uzupełnienia braków w terminie nie krótszym niż 30 dni. 6. Izba wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu: 1) po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 5; 2) jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 4 i 5.] W tym stanie rzeczy zaskarżone rozstrzygnięcie należy uznać za zgodne z prawem. Należy podzielić zarzut skarżącego, że organ przed wydaniem decyzji nie wystosował do niego zawiadomienia w trybie art. 10 kpa (brak takiego zawiadomienia w aktach sprawy). Jednakże to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż strona nie została pozbawiona prawa wypowiedzenia się w sprawie (v. pismo skarżącego (bez daty), data wpływu do organu [...].04.2013 r.) a w postanowieniu z dnia [...] listopada 2013 r. organ drobiazgowo, z powołaniem się na konkretne przepisy wyjaśnił skarżącemu jakie wymagania musi spełnić, aby ubiegać się o nadanie przedmiotowych uprawnień. Należy dodać, że akta sprawy nie zawierają dowodów nieznanych Z. S., gdyż w ich skład wchodzą dokumenty przedłożone przez samego skarżącego. W tych warunkach należy uznać, że brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia (v. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa). Nie można także podzielić zarzutu strony o naruszeniu przez organ zasady "praw nabytych". Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ nie kwestionuje uprawnień skarżącego wynikających m.in. z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1987 r. nr [...] a jedynie uznaje je za niewystarczające do wykazania uprawnień wymaganych przez art. 14 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ stwierdził: zgodnie z treścią decyzji - "Stwierdzenia przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie" nr [...], z dnia [...] kwietnia 1987 r., pan Z. S. jest upoważniony do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych. Pan S. jest uprawniony do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów instalacji oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie instalacji elektrycznych. Ponadto decyzja ta daje prawo sporządzania projektów instalacji elektrycznych - w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1.000 m3. Jednakże organ uznał, że uprawnienie do projektowania wynikające z ww. decyzji nie jest równoznaczne z uprawnieniami budowlanymi do projektowania w ograniczonym zakresie, na które można się powoływać przy staraniach o uprawnienia bez ograniczeń w tej specjalności i do których miałby zastosowanie ust. 5 art. 14 Prawa budowlanego z 1994 r. Powody takiego stanowiska organu zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji, które spełnia warunki przepisu art. 107 § 3 kpa. Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, a mianowicie: 1) kopii zaświadczenia z dnia [...] października 2013 r. wystawionego przez P. B., 2) kopii świadectwa ukończenia studiów podyplomowych 3) życiorysu skarżącego. Gdy chodzi o ostatni z wymienionych dokumentów znajduje się on w aktach administracyjnych a więc stanowi dowód w sprawie, dlatego wykluczone było dopuszczenie przez Sąd dowodu z tego dokumentu. Należy podkreślić, że art. 106 § 3 ppsa umocowuje jedynie, i to w ograniczonym zakresie, do posłużenia się dowodem uzupełniającym z dokumentu, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją zaskarżoną do sądu administracyjnego. Pozostałe dowody z dokumentów zgłoszone przez skarżącego, zdaniem Sądu, nie są niezbędne do wyjaśnienia jakichkolwiek wątpliwości w tej sprawie, zatem brak było podstaw do ich uwzględnienia w trybie art. 106 § 3 ppsa. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.