VI SA/Wa 321/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 Kpa. po rozpatrzeniu zażalenia M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. umorzył postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Przed Wojewodą [...] toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie spełnienia przez M. Sp. z o.o. z siedzibą we W., cytowaną dalej jako "strona", "skarżąca", warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn. zm.). W dniu 17 marca 2008 r. spółka M. złożyła, na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. w związku z art. 101 § 1 Kpa., wniosek o zawieszenie postępowania, wszczętego z urzędu w dniu 3 września 2002 r. w sprawie spełniania przez skarżącą warunków określonych w ww. przepisie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Postępowanie w tym przedmiocie zostało zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r., utrzymaną w mocy przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2009 r., znak [...]. Postanowieniem z dnia 8 maja 2008 r. Wojewoda [...] odmówił stronie zawieszenia postępowania w sprawie spełniania przez nią warunków określonych w art. 28 ust. 1 ww. ustawy. W uzasadnieniu podjętego postanowienia organ I instancji wskazał, że wniosek strony o zawieszenie postępowania nie był kompletny i nie wskazywał, na rozstrzygnięcie jakiego zagadnienia wstępnego przez inny organ strona się powołuje, czy też jakiej czynności organu I bądź II instancji ma dotyczyć rozstrzygnięcie Sądu, które ma stanowić ewentualną przesłankę do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie merytorycznie wniosku o zawieszenie, niezbadanie czy istnieje obligatoryjna podstawa warunkująca zawieszenie niniejszego postępowania oraz art. 98 § 1 Kpa., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zawieszenie postępowania administracyjnego w trybie 97 § 1 pkt 4 Kpa. możliwe jest jedynie w sytuacji, w której to na żądanie strony postępowanie wszczęto. Minister Pracy i Polityki Społecznej rozpoznając powyższe zażalenie postanowieniem z dnia 27 grudnia 2011 r. wskazał, że skoro przedmiotem postępowania dotyczącego zawieszenia postępowania jest ustalenie istnienia lub braku przesłanek dla zawieszenia istniejącego postępowania administracyjnego, to w przypadku jego braku nie będzie możliwe zdefiniowanie jakichkolwiek przesłanek istnienia bądź nieistnienia przeszkód w jego prowadzeniu. Jak podał organ, w niniejszej sprawie w dniu [...] września 2009 r. wydano decyzję ostateczną i tym samym zamknięto sprawę administracyjną, wszelkie w związku z tym postępowania służące ocenie prawidłowości tego postępowania głównego są bezprzedmiotowe. Skoro, jak wskazał organ, postępowanie w sprawie głównej zostało zakończone, to bezprzedmiotowe jest dalsze prowadzenie postępowania w sprawie "wpadkowej" i zasadnym jest umorzenie postępowania zażaleniowego. Nadto organ podał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w wykonaniu zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 955/10, w którym przesądzono kwestię sposobu i formy rozstrzygnięcia postępowania zainicjowanego wnioskiem strony skarżącej o zawieszenie postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła na powyższe postanowienie spółka M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła nadto o częściowe zwolnienie z kosztów sądowych. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. w związku z art. 105 § 1 Kpa., poprzez wadliwe przyjęcie, iż jest dopuszczalne umorzenie postępowania przez organ II instancji w sytuacji występowania przesłanek do dalszego kontynuowania sprawy, oraz brak cechy bezprzedmiotowości postępowania przed organem II instancji, co jest warunkiem zastosowania instytucji umorzenia postępowania na zasadach, na które powoływały się organy obu instancji przewidzianych w art. 105 § 1 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. M. Sp. z o.o. została zwolniona od wpisu sądowego od skargi. W piśmie z dnia 31 maja 2012 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. wskazując, że zapadło ono bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Zaskarżone do Sądu postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. zapadło na skutek wyroku Sądu z dnia 29 października 2010 r., zgodnie z którym zawieszenie postępowania jest zagadnieniem procesowym "wpadkowym" w stosunku do głównego nurtu sprawy administracyjnej. Skoro, jak podał Sąd, postępowanie w sprawie głównej zostało zakończone, to bezprzedmiotowe jest dalsze prowadzenie postępowania w sprawie "wpadkowej" i organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. w związku z art. 144 Kpa. powinien umorzyć postępowanie zażaleniowe. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), cytowanej dalej jako "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażoną w tym przepisie zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. W przedmiotowej sprawie, nie nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych stwarzająca organowi możliwość odstąpienia od wytycznych co do dalszego postępowania zawartych we wspomnianym wyroku Sądu, bowiem na dzień wydania zaskarżonego do Sądu postanowienia, tak jak w dniu orzekania przez Sąd w sprawie VI SA/Wa 955/10, zakończone już było postępowanie właściwe, główne, tj. postępowanie administracyjne w sprawie spełniania przez skarżącą warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Organ II instancji w dniu [...] września 2009 r. wydał ostateczną decyzję w tym zakresie. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ zastosował się do wskazań Sądu, w konsekwencji czego umorzył postępowanie prowadzone w sprawie zawieszenia postępowania i wydał stosowne postanowienie w tym zakresie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. w związku z art. 144 Kpa. W tych warunkach brak jest podstaw do postawienia organowi skutecznego zarzutu bezzasadnego zaprzestania kontynuowania postępowania, czy też działania bez podstawy prawnej. Mając na względzie powyższe i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.