VI SA/Wa 3211/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej kpa) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), po rozpatrzeniu odwołania P. K. (dalej inwestor, skarżący) od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 7.235,40 złotych za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w celu dostawy materiałów budowlanych w dniu [...] listopada 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń. W dniu [...] listopada 2013 r. zarządca drogi podczas kontroli pasa drogowego ulicy [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) stwierdził zajęcie części ww. pasa drogowego na wysokości nieruchomości z numerem 11. Zajęcie polegało na wygrodzeniu chodnika na szerokości 3 m i długości 31 m poprzez zamocowanie taśmy z umieszczoną żółtą tabliczką "roboty na wysokości". Dodatkowo podczas tej samej kontroli stwierdzono parkujące na jezdni pojazdy wielkogabarytowe – betoniarkę i dźwig z pompą, z których prowadzony był rozładunek materiałów budowlanych w związku z realizowaną inwestycją, zgodnie z tablicą informacyjną – nadbudową strychu (numer pozwolenia na budowę [...]). Zajęcie jezdni obejmowało szerokość 3,3 m (ponad 50% szerokości jezdni) i długość 18,60 m. Na miejscu wykonano dokumentację fotograficzną i spisano w obecności inwestora P. K. stosowny protokół na okoliczność powyższego zajęcia. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. inwestor został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naliczenia kary pieniężnej za zajęcie części pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi, na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 – dalej udp), według stawek określonych w Uchwale nr XXXI/666/2004 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 148, poz. 3717 ze zm.). Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. inwestor oświadczył, że: 1. Nie prowadził robót w pasie drogowym ul. [...]; 2. Nie umieszczał w pasie drogowym ul. [...] urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3. Nie umieścił w pasie drogowym ul. [...] obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklamy; 4. Nie zajął pasa drogowego na wyłączność. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2013 r. miał miejsce wyłącznie rozładunek zamówionych przez niego materiałów, związany z prowadzonymi pracami budowlanymi. Wskazał, że samochody dostawcze w krótkim czasie ich rozładunku stały na wyznaczonych miejscach parkingowych i nie utrudniały przejazdu innych pojazdów ulicą [...], a także nie blokowały chodnika. Odnosząc się do wspomnianej w zawiadomieniu taśmy z tabliczką "roboty na wysokości" podniósł, że spełniała ona wyłącznie funkcję informacyjną i w żaden sposób nie utrudniała dostępu pieszych do chodnika. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. inwestor został zawiadomiony o zebraniu całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz pouczony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od daty zawiadomienia. Inwestor pismem z dnia [...] lutego 2014 r. poinformował organ, iż osobą odpowiedzialną za prowadzone przez niego prace, a także organizację dostaw i rozładunek towarów, zgodnie z umową nr [...] jest A. S. i to on powinien być stroną niniejszego postepowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent m. [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] nałożył na inwestora karę pieniężną w wysokości 7.235,40 złotych za zajęcie na wyłączność pasa drogowego ul. [...] w [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w celu dostawy materiałów budowlanych w dniu [...] listopada 2013 r. Powyższa kara została obliczona w następujący sposób: - 93,0 m² powierzchni zajęcia pasa drogowego (chodnik) x 2,50 zł stawki opłaty za zajęcie 1 m² pozostałych elementów pasa drogowego drogi gminnej na wyłączność x 1 dzień zajęcia pasa drogowego x opłata karna (dziesięciokrotność opłaty) = 2.325,00 zł; - 61,38 m² powierzchni zajęcia jezdni pasa drogowego (zajęcie pow. 50% szerokości) x 8,00 zł stawki opłaty za zajęcie 1 m² jezdni drogi gminnej na wyłączność x 1 dzień zajęcia pasa drogowego x opłata karna (dziesięciokrotność opłaty) = 4.910,40 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych i wskazując, że na mocy umowy wykonawczej nr [...] odpowiedzialność z tytułu braku zezwolenia na zajęcie ww. pasa drogowego ponosi wykonawca A. S. W jego ocenie czynności rozładunku samochodu zostały błędnie zakwalifikowane jako zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności, a organ I instancji błędnie ustalił, że rozładunek dwóch samochodów zaparkowanych na wyznaczonych miejscach postojowych uniemożliwił ruch na ulicy [...]. Inwestor zarzucił również organowi I instancji błędne ustalenie, że rozładowywane samochody stały na miejscach postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, kiedy w rzeczywistości stały na miejscach parkingowych dla osób nieuprzywilejowanych (miejsca dla osób niepełnosprawnych znajdują się wcześniej) oraz przyjęcie zbyt dużego terenu ulicy i chodnika zajętego poprzez zamocowanie taśmy z tabliczkami informacyjnymi. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji SKO przytoczyło przepisy zastosowane w przedmiotowej sprawie oraz wskazało, że przepisy te mają charakter związany. W przypadku stwierdzenia ww. naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Następnie SKO wskazało, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stronę postepowania, uznając, iż jest nią P. K. – inwestor. Dodało, iż P. K. był obecny przy oględzinach dokonanych w toku kontroli, przyznał, że nie posiada zezwolenia zarządcy na zajęcie pasa drogowego oraz, że w dniu [...] listopada 2013 r. miał miejsce rozładunek zamówionych przez niego materiałów, związanych z prowadzonymi robotami budowlanymi. W ocenie organu odwoławczego prawidłowość ustaleń organu I instancji potwierdza także treść umowy nr [...] przedstawionej przez inwestora, z której – co prawda – wynika, że adaptację strychu w budynku kamienicy przy ul. [...] w Warszawie P. K. powierzył wykonawcy, jednak, termin rozpoczęcia prac strony określiły na [...] czerwca 2013 r., a termin ich zakończenia na [...] września 2013 r. Kontrola dotycząca zajęcia pasa drogowego została przeprowadzona w dniu 25 listopada 2013 r., a zatem już po dniu, zgodnie z którym prace objęte umową miały zostać zakończone. Inwestor nie przedstawił żadnych dowodów, mogących w sposób wiarygodny potwierdzić, że za zajęcie pasa drogowego w dniu [...] listopada 2013 r. odpowiada faktycznie wykonawca robót. Organ odwoławczy zaznaczył również, że o wykonawcy robót inwestor poinformował organ I instancji dopiero pismem z dnia [...] lutego 2014 r., natomiast w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazywał, że materiały będące przedmiotem rozładunku zostały zamówione przez niego. Na marginesie SKO zauważyło, że zamówienie materiałów bezpośrednio przez inwestora było niezgodne z umową, na którą się powoływał. Skoro zatem inwestor zamówił je samodzielnie, jak podnosił w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., to mogło to oznaczać, że umowa nie obowiązywała już w tym czasie, bądź została zmieniona. SKO wskazało również, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy – wskazał granice pasa drogi ulicy [...] w [...] i dokonał naniesienia wyłączonego z ruchu pieszych chodnika oraz miejsca postoju pojazdów w odniesieniu do granic pasa drogi. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w postaci dokumentacji zdjęciowej, organ podniósł, iż – w jego ocenie – nie ulega wątpliwości, że P. K. zajął na wyłączność poprzez rozładunek pojazdów wielkogabarytowych na potrzeby prac budowlanych w postaci nadbudowy strychu: części pasa w postaci chodnika, gdzie ruch pieszych z uwagi na dokonane ogrodzenie (wydzielenie chodnika) taśmą był niemożliwy oraz część jezdni poprzez posadowienie na niej pojazdów częściowo na dwóch miejscach parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, a częściowo na części jezdni przeznaczonej do ruchu pojazdów. Zdaniem organu możliwość przejeżdżania pojazdów obok pojazdów zajmujących jezdnię związanych z budową, w żaden sposób nie wpływa na wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za zajęcie na wyłączność części pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. W ocenie SKO, organ I instancji, prawidłowe ustalił również powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Została ona ustalona w wyniku pomiarów dokonanych przez pracowników organu I instancji. Z ustaleń organu I instancji, popartych informacją z Komendy Rejonowej Policji w [...], której patrol był obecny przy kontroli zajęcia pasa drogowego oraz dokumentacji zdjęciowej wynika, że pojazdy zostały zaparkowane nie na miejscach do tego przeznaczonych, a na miejscach dla osób niepełnosprawnych. Poza tym, poza powierzchnią jezdni, którą zajmowały pojazdy, wystawione były z jednego z nich (dźwigu z pompą) podpory. Stąd też powierzchnia zajęcia wynika nie tylko z zajęcia powierzchni przez pojazdy, ale również z posadowienia ww. urządzeń. Odnosząc się do powierzchni zajęcia chodnika, jego wygrodzenie, jak wynika z dokumentacji zdjęciowej, zajmowało znacznie większy obszar niż długość zaparkowanych samochodów. Chodnik został wygrodzony za pomocą taśmy przymocowanej z jednej strony do latarni, a z drugiej do drzewa. Dlatego też różnica 12,4 m pomiędzy długością pasa zajmowanego przez pojazdy, a długością zajętego chodnika jest możliwa i nie budzi wątpliwości. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo dokonał obliczeń zajętej powierzchni zajęcia, stwierdzonej w protokole 3 m x 31 m = 93 m² - powierzchnia zajęcia chodnika oraz 18,60 m x 3,30 m = 61,38 m² - powierzchnia zajęcia jezdni. Prawidłowo została również wyliczona wysokość kary za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, zgodnie z uchwałą nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat zajęcia pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 148, poz. 3717 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień zajęcia pasa drogowego, tj. [...] listopada 2013 r. (odpowiednio 2,5 zł dla pozostałych elementów pasa drogowego dróg gminnych oraz 8,00 zł dla zajęcia pow. 50% do całkowitego zajęcia jezdni). SKO nie dopatrzyło się również naruszenia przepisów postępowania. Wskazało, że postępowanie przed organem I instancji prowadzone było zgodnie z zasadami wynikającymi z kpa. Ponadto, strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postepowania, umożliwiono jej także zapoznanie się z materiałami dowodowymi i wypowiedzenie się w trybie art. 10 § 1 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję P. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z: 1. informacji i rysunków sporządzonych przez skarżącego co do wielkości zajętego pasa drogowego dołączonych do skargi oraz 2. przesłuchania skarżącego w charakterze strony na okoliczności podniesione w skardze. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegające na: a. ustaleniu, że odpowiedzialność z tytułu braku zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ponosi skarżący pomimo, iż na mocy umowy wykonawczej nr [...] odpowiedzialność z tego tytułu ponosi wykonawca – A. S.; b. zakwalifikowaniu czynności rozładunku samochodu jako zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności, pomimo, że skarżący zapewnił przejazd innym pojazdom częścią ulicy [...], c. ustaleniu, że rozładunek dwóch samochodów zaparkowanych na wyznaczonych miejscach postojowych uniemożliwił ruch na ulicy [...], pomimo tego, że skarżący zapewnił przejazd innym pojazdom częścią tej ulicy; d. ustaleniu, że rozładowywane samochody stały na miejscach postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, kiedy w rzeczywistości stały na miejscach parkingowych dla osób nieuprzywilejowanych (miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych znajdują się wcześniej), co jest widoczne na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy; e. przyjęcie zbyt dużej powierzchni ulicy i chodnika jako zajętych przez skarżącego, co znajduje potwierdzenia na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż – co do ulicy – to o ewentualnym zajęciu można mówić tylko w odniesieniu do terenu wykraczającego poza wyznaczone miejsca parkingowe. Ponieważ – w ocenie skarżącego – tylko jeden z pojazdów wykraczał poza wyznaczone miejsce parkingowe, to tym samym zarówno długość i szerokość zajętego pasa ulicy winna być znacznie mniejsza. Odnośnie chodnika, skarżący wskazał, iż było to wygrodzenie informacyjne i w żaden sposób nie utrudniało komunikacji. Podniósł, iż – analizując zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy – podkreślić trzeba, że wygrodzenie to zajmowało niewiele ponad długość zaparkowanych samochodów. Niemożliwe jest zatem, aby wygrodzony pas chodnika miał długość 31 m., skoro zgodnie z pomiarami dokonanymi przez urzędników zajęty był pas drogi o długości 18,6 m. Aby ustalić rzeczywistą wielkość zajętego chodnika należy – zdaniem skarżącego – przeprowadzić postepowanie dowodowe w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ja poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Przypomnieć należy, że przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Na zasadzie wyjątku ustawodawca dopuścił możliwość zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Stosownie bowiem do art. 40 ust. 1 udp zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis powyższy nakłada obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, przed jego rzeczywistym zajęciem. Oznacza to, że zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 2 udp, ww. zezwolenie dotyczy: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym; 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Jak stanowi ust. 4 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Za zajęcie pasa drogowego m. in. bez zezwolenia zarządcy drogi, - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (ust. 12). Stawki opłat zostały określone zgodnie z uchwałą nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 148, poz. 3717 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień zajęcia pasa drogowego. Wynika z powyższego, że przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym został umieszczony dany obiekt i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. Zatem stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje ten organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może nawet badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. Odpowiedzialność z art. 40 ust. 12 udp ponosi każda osoba zajmująca pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, bez względu na to, czy jest właścicielem nieruchomości przyległych do pasa drogowego. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie, przyjmując go za własny, że "Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego uzależniona jest od faktycznego zajęcia pasa drogowego, albowiem wyłącznie ta przesłanka jest wystarczająca dla nałożenia kary pieniężnej (niezależnie od winy sprawcy). Adresatem takiej decyzji jest podmiot który faktycznie zajął pas drogowy bez wymaganego zezwolenia" (wyrok z 30 stycznia 2013, III SA/Kr 821/12). W tym miejscu należy stwierdzić, iż organy administracji prawidłowo ustaliły stronę postepowania, uznając, iż jest nią inwestor – P. K. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, inwestor był obecny przy oględzinach dokonywanych w toku przeprowadzanej kontroli (w dniu [...] listopada 2015 r.), przyznał, że nie posiada zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego oraz że w dniu kontroli miał miejsce rozładunek zamówionych przez niego materiałów, związanych z prowadzonymi robotami budowlanymi. Powyższego ustalenia nie zmienia przywołana przez skarżącego umowa nr [...] wskazująca, iż adaptację strychu w budynku przy ul. [...] w [...] inwestor powierzył wykonawcy. Umowa ta obowiązywała bowiem w okresie od [...] czerwca 2013 r. do [...] września 2013 r., - okres jej trwania zakończył się zatem przed dniem dokonywanej kontroli ([...] listopada 2013 r.). Skarżący nie przedstawił również żadnych dowodów mogących uprawdopodobnić, iż przedmiotowa umowa została przedłużona, a tym samym, że za zajęcie pasa drogowego faktycznie winien odpowiadać wykonawca robót. A wprost przeciwnie, w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazał, że materiały będące przedmiotem rozładunku zostały zamówione przez niego, co – w przypadku obowiązywania ww. umowy – byłoby niezgodne z jej treścią. Powyższe, jak słusznie zauważyło SKO, dodatkowo wskazuje na zakończenie obowiązywania ww. umowy. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy – wskazały granice pasa drogi ulicy [...] w [...] i dokonały naniesienia wyłączonego z ruchu pieszych chodnika oraz miejsca postoju pojazdów w odniesieniu do granic pasa drogi. Właściwie także zakwalifikowały ulicę [...] jako należącą do kategorii dróg publicznych, gdyż stosownie do uchwały nr XXXVII/846/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 16 września 2004 r. została ona zaliczona do dróg gminnych (nr 149, załącznik nr 4). Sąd w pełni podzielił przyjętą przez SKO definicję zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności, jako wzięcie w posiadanie pasa drogowego lub jego części w taki sposób, że w chwili zajęcia pas drogowy (lub jego część) przysługuje tylko jednej osobie dokonującej zajęcia. W rozpatrywanej sprawie fakt zajęcia pasa drogowego (chodnika i części jezdni) na prawach wyłączności nie budzi wątpliwości z uwagi na wygrodzenie chodnika oraz zajęcie pasa drogowego przez pojazdy wielkogabarytowe z wysuwanymi podporami. Bez znaczenia pozostaje zatem, podnoszona przez skarżącego okoliczność, że inne pojazdy mogły poruszać się obok zaparkowanych pojazdów a pojazdy te nie utrudniały ruchu, gdyż pojazdy z których następował rozładunek, zajmowały ponad połowę jezdni, a zatem zajmowały tę część jedni na wyłączność. Również chodnik, z uwagi na wygrodzenie taśmą i ustawienie kontenerów, został zajęty na prawach wyłączności. Organ administracji prawidłowo ustaliły powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Została ona ustalona w wyniku pomiarów dokonanych przez pracowników organu I instancji w dacie zajęcia i znalazła swoje odzwierciedlenie w protokole. Wszelkie obecne próby pomiarów nie będą tak wiarygodne, jak pomiary dokonane w momencie zajęcia. Ponadto skarżący będąc obecny w czasie dokonywania pomiarów, miał pełną możliwość ich zakwestionowania, czego nie uczynił. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego, że jedynie jeden z pojazdów wykraczał poza zajęte miejsca parkingowe. Z ustaleń organu I instancji, popartych informacją z Komendy Rejonowej Policji w [...], której patrol był obecny przy kontroli zajęcia pasa drogowego oraz ze znajdującej się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy dokumentacji zdjęciowej wynika, że pojazdy zostały zaparkowane nie na miejscach do tego przeznaczonych, a na miejscach dla osób niepełnosprawnych. Ponadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, poza powierzchnię jezdni, którą zajmowały pojazdy, wystawione były z jednego z tych pojazdów (dźwigu z pompą) podpory. Organy administracji zasadnie zatem licząc powierzchnię zajętą przez pojazdy, wzięły pod uwagę również powierzchnię zajętą przez te podpory. Nie budzi również wątpliwości Sądu powierzchnia chodnika zajęta przez skarżącego na wyłączność. Chodnik został bowiem wygrodzony za pomocą taśmy przymocowanej z jednej strony do latarni, a z drugiej do drzewa. Obliczenie zatem tej powierzchni i ustalenie zajętego obszaru przez organy administracji należy uznać za prawidłowe. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ww. wymiary zostały wskazane w protokole kontroli z dnia [...] listopada 2013 r. czego skarżący nie zakwestionował. Organy administracji prawidłowo również dokonały obliczeń zajętej powierzchni w oparciu o pomiary utrwalone w protokole. Prawidłowo została również wyliczona wysokość kary za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, zgodnie ze wskazaną wyżej uchwałą nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 29 maja 2004 r. Sąd nie podziela zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, albowiem wywody skarżącego w tym względzie ograniczają się do polemiki z oceną dowodów dokonaną w zaskarżonej decyzji. Podważenie tej oceny mogłoby być skuteczne, gdyby zostało wskazane, że naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania na bazie poczynionych ustaleń faktycznych. Skarżący jednak tego nie dowiódł w toku postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że rozstrzygając w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie naruszyły przepisów postępowania, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wypełniając wymogi art. 77 i art. 80 kpa, przy zachowaniu standardów art. 8 kpa. Wobec niezasadności skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.