VI SA/Wa 3212/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3212/15 odrzucił skargę M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia. Powodem odrzucenia skargi było niewykonanie przez skarżącą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 15 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 8 marca 2016 r. W dniu 14 marca 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uwagi na charakter jej pracy i dużą trudność w podejmowaniu awizowanej korespondencji w wszelkich możliwych instytucjach, skarżąca podaje jako adres korespondencyjny miejsce swojej pracy, czyli: [...] róg [...] paw. [...]. Skarżąca stwierdziła, że w minionym czasie, ze względu na kłopoty Poczty Polskiej, nie było listonosza w miejscu gdzie pracuje. Z uwagi na ten fakt skarżąca zgłaszała swoim świadczeniodawcą brak rachunków za prąd, gaz, czy inne media. W związku z tym obecnie skarżąca dostaje kilka rachunków na raz. W jej ocenie winą za nieopłacenie w terminie wpisu ponosi Poczta Polska, na dowód czego skarżąca przedstawiła "rachunek potrójny" za gaz. Zarządzeniem z dnia 31 marca 2016 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 100 zł. Skarżąca uzupełniła ww. brak formalny w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Podkreślić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z treści wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wynika, że o uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności skarżąca dowiedziała się z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3212/15 w przedmiocie odrzucenia skargi. Odpis wskazanego postanowienia został jej doręczony w dniu 8 marca 2016 r., a zatem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W tej sytuacji wniosek złożony w dniu 14 marca 2016 r. o przywrócenie terminu do dokonania ww. czynności, wniesiony został w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Dokonując natomiast oceny wskazanych przez stronę okoliczności, w ocenie Sądu, nie wynika z nich aby skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca wyjaśnia, że z uwagi na jej charakter pracy, wskazała jako adres do korespondencji miejsce swojej pracy. Korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kierowana była na wskazany przez skarżącą adres. Jak wynika z adnotacji listonosza, korespondencja ta była dwukrotnie awizowana w dniach 5 i 13 stycznia 2016 r., a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej pozostawiono na drzwiach adresata. Na podstawie art. 73 p.p.s.a. wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało uznane za doręczone w dniu 19 stycznia 2016 r. Wobec powyższego, nie może zasługiwać na uwzględnienie, niepotwierdzone negowanie przez skarżącą okoliczności pozostawienia w drzwiach adresata informacji o przesyłce. Skarżącą wskazując, że winę za nieopłacenie wpisu od skargi w terminie ponosi Poczta Polska, nie dołączyła do wniosku żadnych składanych z tego tytułu reklamacji, z których wynikałyby nieprawidłowości w funkcjonowaniu Poczty Polskiej, a takiego dowodu nie może stanowić, dołączone do wniosku potwierdzenie jednoczesnego opłacenia trzech rachunków za gaz. Z akt sprawy wynika, że awizacja przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu nastąpiła zgodnie z przepisami, zaś skarżąca nie przedstawiła dowodów, które zmieniałyby ten stan rzeczy. Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności nie wystąpiły. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.