VI SA/Wa 3232/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Sprawiedliwości (dalej również: "Minister", "Organ") z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...]stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A. M. (dalej: "Skarżący") od "decyzji" Prezesa Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2024 r., [...], dotyczącej zarzutów co do niewłaściwego postępowania w przedmiocie wydania opinii przez biegłego sądowego A. B. w sprawie o sygn. akt I C [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie"). Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia były przepisy art. 134 w zw. art. 28 oraz w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."). Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. Skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w Z. G. o skreślenie i wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec kilku biegłych, w tym wobec biegłego sądowego – A. B.. W uzasadnieniu wskazał, że wymieniony biegły w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Z. G. pod sygn. akt I C [...] sporządził opinię niekompletną i niedokładną, a więc w sposób umyślny i celowy przedstawił nieprawdę, próbując wyłudzić wynagrodzenie w kwocie nieadekwatnej do nakładu pracy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. skarga Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2024 r. w zakresie zarzutów dotyczących biegłego A. B. została przekazana - według właściwości – Prezesowi Sądu Okręgowego w P.. Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r., skierowanym do Prezesa Sądu Okręgowego w P., Skarżący wniósł o zwolnienie A. B. z funkcji biegłego sądowego przy tym Sądzie. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że biegły złożył opinię ponad dwa tygodnie po terminie zakreślonym przez sąd. Skarżący zgłosił również szereg zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia przez biegłego wizji lokalnej. W dniu [...] marca 2024 r. Prezes Sądu Okręgowego w P. udzielił Skarżącemu pisemnej odpowiedzi. Stwierdził w niej, że trzytygodniowe opóźnienie w złożeniu opinii nie uzasadnia wydania decyzji o zwolnieniu A. B. z funkcji biegłego sądowego. Prezes Sądu Okręgowego w P. uznał, że zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia wizji lokalnej, treści opinii czy wysokości żądanego przez biegłego wynagrodzenia w sprawie prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Z. G. należy zaś zgłaszać temu Sądowi, który - jak wskazano w odpowiedzi - na obecnym etapie sprawy oddalił wniosek o wyłączenie biegłego Pismem z dnia [...] marca 2024 r. Skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi z dnia [...] kwietnia 2024 r., doręczonej Skarżącemu w dniu [...] maja 2024 r., Prezes Sądu Okręgowego w P. podtrzymał wcześniejsze stanowisko. W dniu [...] maja 2024 r. Skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo z dnia [...] maja 2024 r., zatytułowane "odwołanie". Skarżący stwierdził w nim, że odwołuje się od "decyzji" Prezesa Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2024 r., otrzymanej w dniu [...] marca 2024 r., oraz od odpowiedzi tego organu z dnia [...] kwietnia 2024 r. Skarżący podniósł, że udzielone odpowiedzi są lakoniczne, niemerytoryczne, zaś Prezes Sądu Okręgowego w P. nie dokonał wnikliwej analizy zaistniałych okoliczności podniesionych zarzutów. Organ po rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 28 oraz w zw. z art. 127 § 1 k.p.a."), stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Skarżącego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organ wskazał, że Skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o skreślenie biegłego sądowego z listy biegłych. Zdaniem Organu Skarżący nie wykazał bowiem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. W opinii Organu materialnoprawny charakter interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące postępowań sądowoadministracyjnych (zob. postanowienie z dnia 24 maja 2018 r., IFPS 1/18, postanowienie z dnia 3 września 2014 r., II OZ 783/14). Według Organu nie budzi wątpliwości, że Skarżący, który w swoich skargach zasygnalizował Prezesowi Sądu Okręgowego w P. zaistniałe, w jego ocenie, nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków biegłego sądowego przez A. B., nie posiada przymiotu strony postępowania w sprawie zwolnienia tego biegłego z pełnionej funkcji. Na marginesie Organ podzielił wyrażony przez Prezesa Sądu Okręgowego w P. pogląd, zgodnie z którym nadzór administracyjny sprawowany przez prezesa sądu okręgowego nad biegłymi sądowymi nie obejmuje – co do zasady – merytorycznej oceny opinii wydanych przez biegłego sądowego na zlecenie sądu, ani też prawidłowości złożonych przez biegłego rachunków i wykonywanych czynności procesowych (np. oględzin). W ocenie Organu właściwym do rozpatrzenia zarzutów w tymże zakresie jest bowiem sąd prowadzący postępowanie, w którym powołano biegłego. Organ skonkludował, że postępowanie skargowe, będące uproszczonym postępowaniem administracyjnym, nie może służyć weryfikacji prawidłowości decyzji podjętych przez niezależny sąd. Dopiero zatem podważenie prawidłowości czynności biegłego przez sąd otwiera prezesowi sądu okręgowego drogę do ewentualnego zastosowania wobec biegłego sądowego środków nadzorczych. W dniu [...] sierpnia 2024 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, domagając uznania dopuszczalności odwołania, uznania Skarżącego za stronę postępowania oraz uchylenia postanowienia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w całości. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że jako właściciel przewodu wodociągowego w P. przy ul. [...], posiadający wykształcenie budowlane oraz specjalistyczną wiedzę, jak również działając jako powód w sprawie o sygn. akt I C [...], wykrył szereg rażących nieprawidłowości w pracy biegłego sądowego A. B. podczas przygotowywania opinii. Ponadto Skarżący stwierdził, że biegły sądowy sprzeniewierzył się złożonemu przyrzeczeniu podczas obejmowania swojej funkcji. Skarżący podniósł, że sąd prowadzący sprawę nie dysponuje specjalistyczną wiedzą, która pozwalałaby na dokonanie kompleksowej oceny pracy biegłego sądowego. Skarżący zarzucił także, że Prezes Sądu Okręgowego w P. oraz Minister Sprawiedliwości nie wzięli pod uwagę materiału dowodowego, zgromadzonego na etapie całego procesu administracyjnego, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania i nie uznaniem Skarżącego za stronę postępowania. Skarżący podniósł, że poprzez działanie Organu został pozbawiony możliwości sprawiedliwego dochodzenia swoich roszczeń wobec miejskiej spółki ZWiK. Skarżący zarzucił złamanie zasady bezstronności zarówno biegłemu sądowemu A. B., jak i sędzi K. K., o której wyłączenie wnioskował podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w Z. G.. Skarżący podniósł, że sąd nie mając specjalistycznej wiedzy, nie może dokonywać właściwej oceny treści opinii biegłego sądowego A. B., która w przedmiotowej sprawie nie zawierała wniosków końcowych i została bezprawnie poszerzona o opinię z innego postępowania, a także złożona została przez biegłego trzy tygodnie po terminie. Skarżący zarzucił, że biegły sądowy A. B. nie wywiązał się z zakresu zlecenia udzielonego przez sąd, polegającego na sporządzeniu opinii, ponieważ opinia przez niego sporządzona była nierzetelna i sprzeczna ze stanem rzeczywistym. Tym samym Skarżący podniósł, że biegły sądowy złamał zasadę zaufania do administracji publicznej (w tym do zawodu biegłego sądowego), ponieważ biegły A. B. sporządził opinię w oparciu o treść innej opinii sporządzonej przez biegłego sądowego M. P., wpisanego na listę biegłych sądowych Sądu Okręgowego w Z. G., która to opinia zdaniem Skarżącego okazała się fałszywa. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżone postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 lipca 2024 r. nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, Organ prawidłowo wskazał i wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania wynikać może zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, zaś przyczyna podmiotowa zachodzi m.in. w sytuacji wniesienia odwołania przez podmiot nie posiadający legitymacji do złożenia tego środka zaskarżenia. Kontrola dopuszczalności prowadzenia postępowania jest pierwszą czynnością jaką podejmuje organ po otrzymaniu wniosku. Zatem merytoryczne rozpatrzenie określonej sprawy przez uprawniony organ może nastąpić dopiero wówczas, jeśli po wstępnej kontroli okaże się, że jest ono dopuszczalne – tj. wnioskodawca ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz istnieje przedmiot sprawy podlegający kognicji danego organu administracji publicznej. Brak którejkolwiek z powyższych przesłanek uniemożliwia więc formalny bieg postępowania i skutkuje odmową jego wszczęcia. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przy czym, stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Podkreślenia zatem wymaga, że zadaniem spoczywającym na Organie było zweryfikowanie czy Skarżącemu przysługuje status strony zainicjowanego postępowania w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, m.in. wobec biegłego sądowego A. B.. W ocenie Sądu Minister dokonał prawidłowej oceny dotyczącej braku możliwości przypisania Skarżącemu statusu strony. Jak wskazał Minister Sprawiedliwości, przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. nr 15, poz. 133) określające przesłanki oraz tryb ustanowienia biegłym sądowym oraz zwolnienia z tej funkcji nie wskazują stron postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, konieczne jest zatem odwołanie się do brzmienia art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organ dokonał prawidłowej wykładni interesu prawnego. Minister trafnie wskazał, że interes prawny oznacza związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, iż akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę żądania podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Istotne jest bowiem posiadanie interesu zdefiniowanego w sposób zgodny z art. 28 k.p.a. Oznacza to, że wnioskowane w piśmie Skarżącego z [...] sierpnia 2023 r. wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec biegłego sądowego A. B. powinno dotyczyć interesu prawnego lub obowiązku Skarżącego, albo interes ten – postrzegany indywidualnie i dotyczący bezpośrednio sytuacji prawnej zainteresowanego – powinien realizować się w żądaniu wnioskowanej czynności organu. Prawidłowo Organ przyjął (powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego), że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Tymczasem argumentacja Skarżącego w wywiedzionej skardze sprowadza się do wykazania nierzetelności pracy biegłego sądowego A. Bilińskiego, który popełnił rażące nieprawidłowości podczas przygotowywania opinii oraz sprzeniewierzenia się złożonemu przyrzeczeniu. W ocenie Sądu prawidłowo Prezes Sądu Okręgowego w P. wyjaśnił Skarżącemu, że wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec biegłego nie może służyć jako argument dotyczący niezadowolenia z treści wydanej przez biegłego opinii. Zwolnienie biegłego z tej funkcji, na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych, jest możliwe m.in., gdy biegły nienależycie wykonuje swoje czynności. Prezes Sądu Okręgowego w P. nie znalazł podstaw do zwolnienia biegłego. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę prawidłowe jest stanowisko Ministra, że Skarżący, który w swoich skargach zasygnalizował Prezesowi Sądu Okręgowego w P. zaistniałe nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków biegłego sądowego przez A. B., nie posiada przymiotu strony postępowania w sprawie zwolnienia tego biegłego z pełnionej funkcji. Skutkiem rozstrzygnięcia wydanego w tym postępowaniu może być bowiem wyłącznie pozbawienie A. B. prawa do pełnienia funkcji biegłego sądowego lub zachowanie przez tego biegłego dotychczasowych uprawnień. Natomiast rozstrzygnięcie dotyczące biegłego sądowego nie będzie miało natomiast wpływu na sytuację prawną Skarżącego. W szczególności jego konsekwencją nie będzie powstanie po jego stronie, na gruncie prawa materialnego, jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków. W tej sytuacji można więc mówić jedynie o interesie faktycznym odwołującego się w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej w przedmiocie zwolnienia A. B. z funkcji biegłego sądowego. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę właściwym trybem kwestionowania pracy biegłego, o czym Skarżący był informowany przez organy sądownictwa powszechnego, jest kwestionowanie opinii biegłego w postępowaniu, w którym został powołany. Wykazanie przez stronę postępowania cywilnego ewentualnych nieprawidłowości i potwierdzonych przez sąd rozpoznający sprawę cywilną, może być podstawą do zastosowania środka z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych. W żadnym razie natomiast próba zainicjowania postępowania administracyjnego, pomimo braku ku temu podstaw, nie może być sposobem uzyskania statusu strony postępowania administracyjnego i w ten sposób dokonywania merytorycznej pracy biegłych sądowych. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 84/20 zauważono, że obowiązujący system prawa nie przewiduje możliwości inicjowania przez wnioskodawców – uczestników czy strony postępowania sądowego, dla którego potrzeb sporządzana była konkretna opinia przez biegłego – postępowania administracyjnego w przedmiocie weryfikacji biegłych i ewentualnego ich skreślenia z listy. Z konstytucyjnej zasady legalizmu zawartej w art. 7 Konstytucji RP wynika kategoryczny zakaz domniemywania kompetencji organów władzy publicznej albowiem działają wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Powyższe wynika także z naczelnej normy procesowej tj. art. 6 K.p.a. Wszelkie zatem działania organów administracji publicznej muszą być oparte na konkretnej normie kompetencyjnej, upoważniającej organ do podjęcia rozstrzygnięcia i określającej czynność będącą przedmiotem kompetencji. Natomiast zagadnienie powoływania rzeczoznawców na biegłych i nadzór nad ich działalnością należą do wyłącznej kognicji prezesów sądów okręgowych zaś ocena prawidłowości sporządzonej opinii na użytek konkretnego postępowania – do sądownictwa powszechnego w ramach przysługujących w danym postępowaniu środków. Nienależyte bowiem wykonywanie czynności przez biegłego sądowego dające podstawę do jego zwolnienia z tej funkcji na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych nie może zostać wykazane poprzez kwestionowanie merytorycznej zawartości jego opinii w konkretnej sprawie. Powinno odwoływać się do działalności biegłego jako osoby zaufania publicznego, odnosić się do całokształtu jego działalności, ewentualnej utraty posiadanych kwalifikacji zawodowych. Biegli nie są nieusuwalni, podlegają ocenie (nadzorowi) prezesów sądów, a nadzór ten nie może obejmować meritum ich opinii. Pogląd co do braku interesu prawnego po stronie osoby wnoszącej o skreślenie z listy biegłych sądowych wyrażony został także w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 marca 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 271/19, w uzasadnieniu którego sąd nie dopatrzył się bezczynności w załatwieniu wniosku o zwolnienie biegłego sądowego, który w sprawach sądowych i egzekucyjnych strony skarżącej wydawał niezadowalające ją opinie. Sąd powyższe stanowiska podziela. Zatem w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wszczęcia przez Prezesa Sądu Okręgowego w P. postępowania z wniosku Skarżącego z uwagi na brak statusu strony postępowania. Natomiast brak w sprawie aktu z zakresu administracji publicznej czynił niedopuszczalnym odwołanie Skarżącego od "decyzji" Prezesa Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2024 r. Wobec powyższego, zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Sąd uznał, że Minister Sprawiedliwości w sposób prawidłowy dokonał oceny wniosku Skarżącego, czemu dał wyraz w zaskarżonym postanowieniu. Nie doszło przy tym do naruszenia procedury administracyjnej, ani przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 P.p.s.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .