VI SA/Wa 3237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie odbiorników telewizyjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, ze. zm., dalej "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] ustalającą opłatę w kwocie 41962,50 zł. za używanie 75 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2013 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w [...] mieszczącym się w M. przy ulicy J., którego właścicielem jest J. G. (skarżąca w niniejszej sprawie). Kontrola obowiązku rejestracji urządzeń rtv została przeprowadzona w obecności pracownika recepcji A. W. W wyniku kontroli ujawniono siedemdziesiąt pięć odbiorników telewizyjnych różnych marek. Stwierdzony okres używania odbiorników wynosił 1 miesiąc. Podczas kontroli nie było możliwości sprawdzenia, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, ponieważ – zgodnie z oświadczeniem A. W. - pokoje hotelowe były zajęte przez gości hotelowych, przy czym A. W. oświadczyła, że siedemdziesiąt pięć odbiorników telewizyjnych było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu Z kontroli został sporządzony protokół kontroli w którym stwierdzono, brak zarejestrowania ww odbiorników oraz, że siedemdziesiąt pięć odbiorników telewizyjnych było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Protokół i oświadczenie zostały podpisane przez osobę, w obecności której dokonywano kontroli. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. organ pierwszej instancji zawiadomił J. G. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie organ poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz złożonego oświadczenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. stwierdzając, że J. G. nie wykonała obowiązku wynikającego z § 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) ustalił opłatę za używanie siedemdziesięciu pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 41 962,50 zł W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli w dniu [...] maja 2013 r., w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych oraz Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych uznano, że kontrolowany podmiot posiadał i użytkował siedemdziesiąt pięć odbiorników telewizyjnych, które nie były zarejestrowane. W wyniku przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych w [...] w M., w dniu [...] maja 2013 r. (a więc po przeprowadzonej kontroli), strona dokonała zgłoszenia rejestracji siedemdziesięciu pięciu odbiorników telewizyjnych za pomocą strony internetowej Poczty Polskiej S.A. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że prowadzi działalność od weekendu majowego od [...] maja 2014 r. do końca września. Kontrola została przeprowadzona w dniu [...] maja 2013 r. a przepisy prawa przewidują 14-dniowy termin na zarejestrowanie odbiorników. Podczas kontroli nie sprawdzono, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu jak i okresu ich używania. Odbiorniki telewizyjne zostały zarejestrowane w ilości 75 sztuk w dniu [...] maja 2013 r. za pomocą strony internetowej. Przed wydaniem decyzji skarżąca uiściła zatem opłatę za okres od maja do końca września. W ocenie skarżącej, w świetle przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, przy minimalnym opóźnieniu oraz dobrowolnym zgłoszeniu odbiorników nałożona opłata jest zbyt restrykcyjna i zakłada, że obłożenie hotelu wynosi 100 % przy rzeczywistym obłożeniu 30-40%. Skarżąca wyjaśnia, iż nieuwaga dot. terminu rejestracji odbiorników wynikła z chwilowego zapomnienia. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Wskazał, że okoliczność używania w hotelu prowadzonym przez skarżącą 75 odbiorników telewizyjnych nie budzi wątpliwości. W przeprowadzanej w dniu [...] maja 2013 r. kontroli uczestniczyła A. W. - pracownik recepcji, która w ocenie organu miała rozeznanie co do ilości i okresu używania posiadanych przez stronę odbiorników telewizyjnych, gotowych do natychmiastowego odbioru programu, skoro złożyła stosowne oświadczenie oraz podpisała protokół kontroli bez zastrzeżeń. Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników telewizyjnych. Zdaniem organu, nie można przyjąć za wiarygodne twierdzenia strony, że skoro prowadzi działalność gospodarczą od maja, a kontrola została przeprowadzona w dniu [...] maja 2013 r. to zarejestrowała ujawnione odbiorniki po upływie 14 dniowego terminu przewidzianego przepisami prawa na ich rejestrację. Odnosząc się do poruszonej w treści odwołania kwestii rzeczywistego obłożenia hotelu organ wskazał, iż okoliczność sezonowego prowadzenia działalności gospodarczej i niepełnego obłożenia obiektu połączona jest z ryzykiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Potencjalnie strona miała możliwość oferowania gościom pokoi, z których każdy jest wyposażony w odbiornik telewizyjny. Organ podkreślił, że strona będąca przedsiębiorcą powinna znać przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich osób bez względu na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej. W myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Przepisy powołanej ustawy nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Organ podkreślił, że bezsporna jest okoliczność ujawnienia w lokalu zajmowanym przez stronę 75 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zatem decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ustalająca opłatę za używanie 75 odbiorników telewizyjnych w kwocie 41 962,50 zł, odpowiada prawu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 77 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 w zbiegu z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niezawiadomienie strony przez organ I instancji o planowanej kontroli i zebranie materiału dowodowego z naruszeniem zasad przeprowadzania kontroli, co powoduje, że nie może on stanowić dowodu w postępowaniu i podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości, umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podkreśliła w uzasadnieniu skargi, że zasady ogólne kontroli przedsiębiorców zostały uregulowane w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazała, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy, organy kontroli mają obowiązek zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się jedynie w ściśle określonych przypadkach, o których mowa art. 79 ust. 2 i 3 ustawy. W myśl zasad ogólnych kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, zaś jeśli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. Zdaniem skarżącej organ kontroli uchybił wymienionym wyżej przepisom prawa w zakresie niepowiadomienia skarżącej o zamiarze wszczęcia kontroli, a w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 79 ust. 2 i 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która uzasadniałaby takie odstąpienie. Skarżąca nadmieniła, że art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych nie przewiduje odstąpienia od możliwości zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli przedsiębiorcy. Mając powyższe na uwadze strona wskazała, że w rozumieniu przepisu art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ nie mogą stanowić dowodu w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] września 2014 r. J. G. reprezentowana przez radcę prawnego podtrzymała dotychczasowe stanowisko, wniosła o dopuszczenie dowodów z oświadczeń z dnia [...] września 2014r.: skarżącej oraz jej pracowników tj M. L., A.K., N.T., umów o pracę zawartych przez skarżącą z ww osobami, odpisu ewidencji środków trwałych w 2013r. , odpisu książki zameldowań, odpisu specyfikacji , faktur VAT, odpisu zmiany danych dotyczących rejestracji odbiorników TV z dnia [...] maja 2014 r. wskazując, że przedłożone dowody pozostają w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. Poddano też pod rozwagę Sądu, zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności przepisu § 2 ust.2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., gdyż kwestia tam uregulowana jest, zdaniem strony, zarezerwowana dla ustawy, a nie rozporządzenia Na rozprawie w dniu 26 września 2014r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a oddalił powyższe wnioski dowodowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, rozpoznając skargę na podstawie akt sprawy -zgodnie z art. 133 p.p.s.a.- nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Na podstawie wskazanego art. 106 § 3, sąd administracyjny może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli ich brak uniemożliwia w pełni skontrolowanie zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu, przedłożone przez stronę dowody nie były niezbędne do dokonania oceny, czy organ ustalił stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami procedury administracyjnej. Gdy chodzi o dokumenty w postaci oświadczeń pracowników pomijając nawet, że zastępują one w istocie zeznania, a więc dowód, którego przeprowadzenie w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. jest niedopuszczalne, Sąd zauważa, iż ww. dokumenty sporządzono po wydaniu skarżonej decyzji, a to oznacza, że nie mogły być one uwzględnione w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny ocenia zaś sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu administracyjnego. Nie ma więc znaczenia dla sprawy także okoliczność zmiany danych dotyczących ilości zarejestrowanych odbiorników, skoro nastąpiło to już po nie tylko kontroli ale i wydaniu skarżonej decyzji. Sąd nie powziął również wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o opłatach abonamentowych wskazanych w piśmie strony z dnia [...] września 2014r. a zatem nie było potrzeby zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego ze stosownym pytaniem prawnym. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze należy podkreślić, że wbrew poglądowi J. G. przepisy art. 77 ust. 2, 79 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania w odniesieniu do kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzanej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. W niniejszej sprawie jest niesporne, że w dacie przeprowadzenia kontroli to jest w dniu [...] maja 2013 r. J. G. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą [...] w M. Jakkolwiek kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowo - telewizyjnych przeprowadzono w lokalu użytkowym zajmowanym przez skarżącą, to uznać należy, że nie była to kontrola działalności gospodarczej skarżącej, o jakiej mowa w art. 77 ust. 1 w zw. z art. 2 u.s.d.g. Kontrola ta dotyczyła bowiem przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Tym samym, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 92/12, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się w kwestii stosowania do kontroli w zakresie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W przedmiotowym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in. że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie jest kontrolą działalności gospodarczej, o jakiej mowa w art. 77 ust. 1 w zw. z art. 2 u.s.d.g. Kontrola ta dotyczy bowiem przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Również treść ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97; dalej: ustawa o zmianie), która m.in. wprowadziła obowiązek uprzedzania przedsiębiorcy o zamiarze dokonania kontroli (art. 79 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej). Świadczy o tym, że zamiarem ustawodawcy nie było, aby kontrola rejestracji przedmiotowych odbiorników, nawet użytkowanych w działalności gospodarczej odbywała się w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W art. 2-63 tej ustawy dokonano bowiem zmian w 62 ustawach regulujących określone rodzaje działalności gospodarczej. W 52 ustawach zawarto przepisy nakazujące wprost stosowanie rozdziału 5 u.s.d.g., zatytułowanego "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", w przypadku poszczególnych rodzajów kontroli. Świadczy to, o kompleksowym charakterze tej regulacji. Pośród wymienionych w ustawie o zmianie ustaw, w których wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli zgodnie z rozdziałem 5 u.s.d.g. nie wymieniono ustawy o opłatach abonamentowych. Tym samym zarzut skarżącej J. G. naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 77 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 w zbiegu z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie, a więc w konsekwencji niezawiadomienie Strony o planowanej kontroli i zebranie materiału dowodowego z naruszeniem zasad przeprowadzania kontroli, co powoduje, że nie może on stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym i stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej należy uznać za bezzasadny. Na gruncie rozpatrywanej sprawy w działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych 75 odbiorników telewizyjnych w kwocie 41962,50 zł. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym należy zwrócić uwagę że, jak już wspomniano powyżej, posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, natomiast "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W toku przeprowadzonej przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej kontroli w dniu [...] maja 2013 r. w hotelu prowadzonym przez skarżącą ujawniono, że w obiekcie tym znajdują się 75 sztuk sprawnych odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowanych w pokojach hotelowych, w stosunku do których nie został wykonany obowiązek ich rejestracji. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika recepcji - A.W. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do odmowy przyjęcia za wiarygodne oświadczenie pracownika recepcji odnośnie wyposażenia pokoi hotelowych w odbiorniki telewizyjne i ich technicznych możliwości odbioru programów. Zdaniem Sądu, osoba będąca pracownikiem recepcji jest, co najmniej dostatecznie rozeznana w funkcjonowaniu hotelu. Trudno sobie bowiem wyobrazić, że osoba taka mogłaby udzielać informacji osobom zamierzającym skorzystać (lub korzystającym) z usług hotelu bez wiedzy o dostępności, standardzie i wyposażeniu pokoi hotelowych. Należy zatem uznać, że A. W., świadoma celu kontroli, w której brała udział, stanowiła pełnowartościowe źródło dowodowe, na którego podstawie możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy i zastosowanie art. 2 ust. 2 u.o.a. O ile strona nie zgadzałaby się z powyższymi ustaleniami protokołu kontroli, który stanowi dokument urzędowy, miała możliwość obalenia domniemania i przedstawienia własnego stanu faktycznego. Należy bowiem podkreślić, że pismem z [...] lipca 2010 r. załączając kserokopię ww protokołu kontroli organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Oznacza to, że J. G. mogła obalić ustalenie dokonane przez kontrolujących, gdyż decyzję pierwszoinstancyjną wydano dopiero [...] sierpnia 2013 r. Powyższego ustalenia skarżąca jednak nie zakwestionowała. Co więcej, przyznała, że zgłoszenia siedemdziesięciu pięciu odbiorników dokonała z opóźnieniem tj. [...] maja 2013r. (a zatem już po kontroli). Należy zauważyć, że w odwołaniu od decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżąca stwierdza wprost "Pragnę wyraźnie podkreślić, że nieuwaga o terminie rejestracji nie była zamiarem ominięcia opłat abonamentowych lecz tylko chwilowym zapomnieniem o czym w dość brutalny sposób przypomniała kontrola z dnia [...] maja 2013r." Z powyższego wynika, że strona miała świadomość konieczności dokonania opłaty rejestracyjnej. Niejasne są też wyjaśnienia skarżącej w zakresie terminu rozpoczęcia prowadzenia działalności w roku 2013r. W toku postępowania administracyjnego skarżąca podawała, że rozpoczęła działalność w weekend majowy tj od [...] maja 2013r. ( v. pismo strony z dnia [...] sierpnia 2013r.) tymczasem w toku niniejszego postępowania sądowego podaje się, że od [...] maja 2013r. na dowód czego J. G. przedkłada książkę gości hotelowych (v. poz. 116.). Należy zatem zauważyć, że nawet przy przyjęciu, jak tego chce skarżąca, że rozpoczęła działalność w dniu [...] maja 2013r., to zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) odbiorniki winna zarejestrować w ciągu 14 dni a zatem najpóźniej w dniu kontroli, czego nie uczyniła. W ocenie skarżącej, minimalne opóźnienie jakiego się dopuściła nie powinno skutkować nałożeniem tak restrykcyjnej kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, powyższa argumentacja nie może prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi, gdyż ustawodawca nie przewidział możliwości zwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej w takim przypadku. W tej sytuacji, skoro skarżąca przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, dokonała zarejestrowania 75 odbiorników telewizyjnych należy uznać, że zasadnie organ ustalił w decyzji wyłącznie opłatę za używanie 75 niezarejestrowanych odbiorników a nie zawarł w tym rozstrzygnięciu nakazu rejestracji, co niezasadnie zarzuca skarżąca. Wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawa pocztowego (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm.) w zw. § 1 i § 2 ust. 2 ww rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, na podstawie którego w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie - uznać należy za prawidłową. W mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. W protokole kontroli utrwala się bowiem przebieg i wyniki kontroli. Sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego - przedstawia się go do podpisu tej osobie. Podstawą prowadzenia kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV jest art. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2008 r. (Dz. U. nr 178, poz. 1100) w sprawie określania jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonania obowiązków rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień. Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej jak wyżej wskazano - umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Z akt administracyjnych wynika, że osoby przeprowadzające czynności kontrolne działały na podstawie prawidłowych upoważnień (k. 25, 26 akt adm.) okazanych osobie uczestniczącej w przedmiotowej kontroli tj. A. W. (v. protokół kontroli). W aktach znajduje się protokół z kontroli, sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Protokół ten został bez zastrzeżeń podpisany przez pracownika skarżącej A. W., a skarżąca J. G. – jak już wcześniej wywiedziono- nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów podważających ustalenia poczynione na podstawie ww. dokumentu urzędowego (w szczególności, co do ilości odbiorników oraz ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu). W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.