VI SA/Wa 3239/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia oddala skargę w całości Minister Infrastruktury i Rozwoju (w skrócie: "Minister") decyzją z [...] października 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania H. M. prowadzącego ośrodek szkolenia pod nazwą P. (dalej: "Przedsiębiorca" lub "skarżący") od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r., znak: [...], zakazującej prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreślającej go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: [...] kwietnia 2015 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. wpłynęło pismo Przedsiębiorcy informujące o zakończeniu szkolenia okresowego i wydaniu świadectw kwalifikacji zawodowej. W wyniku analizy przesyłanych informacji o terminie, czasie i miejscu, w którym będą prowadzone zajęcia wraz z listą uczestników szkolenia okresowego, stwierdzono brak przedstawienia informacji o rozpoczęciu szkolenia okresowego J. P. (dalej: "Kursant"), co zostało potwierdzone przez pracownika ośrodka szkolenia. Zawiadomieniem z 10 kwietnia 2015 r. organ poinformował Przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreśleniu go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia prowadzonego przez Wojewodę [...]. Pismami z 21 maja 2015 r. organ poinformował Przedsiębiorcę o włączeniu do akt sprawy dokumentacji z przeprowadzonej [...] i [...] stycznia 2015 r. kontroli w ośrodku szkolenia oraz wystąpił do Starosty [...] z prośbą o przeprowadzenie dowodów z przesłuchań świadków. 29 czerwca 2015 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. wpłynęły protokoły dokumentujące przeprowadzenie ww. dowodów.  Po zakończeniu postępowania administracyjnego Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2015 r. zakazał Przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreślił go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Przedsiębiorca pismem z 4 sierpnia 2015 r. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przywołaną na wstępie decyzją z [...] października 2015 r. Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami kierownik ośrodka szkolenia jest zobowiązany przedstawić właściwemu wojewodzie najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia szkolenia informację o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników szkolenia okresowego. Nieprzedstawienie ww. informacji zagrożone jest wydaniem decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia oraz wykreśleniem przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. Minister wskazał, że z informacji o zakończeniu szkolenia i wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego zakończenie wynika, że w dniach 23 – 28.03.2015 r. Kursant uczestniczył w szkoleniu okresowym, podczas gdy w aktach sprawy brak jest odrębnej informacji o terminie, czasie i miejscu, w których miały być prowadzone zajęcia dla tej osoby. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że taka informacja nie została przedstawiona Wojewodzie [...]. Minister podkreślił jednocześnie, że Przedsiębiorca pismem z 7 kwietnia 2015 r. poinformował jedynie o zakończeniu przez Kursanta szkolenia okresowego i nie podał danych o czasie, w których były prowadzone zajęcia, wskazując jednocześnie pozostałe dane wymagane przepisami. Organ odnotował, że nieprzekazanie w ustawowym terminie informacji o terminie, czasie i miejscu, w których miały być prowadzone zajęcia dla Kursanta, mogło być spowodowane utrudnieniami w działaniu platformy ePUAP występującymi w dniach 23 – 24 marca 2015 r. Minister stwierdził jednocześnie, że powyższe wątpliwości nie zostały wyjaśnione i niesłusznie rozstrzygnięte na niekorzyść Przedsiębiorcy w związku z czym zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 w zw. z art. 88 k.p.a. Niezależnie od powyższego Minister podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego wynika, że 15 lutego 2013 r. Przedsiębiorca wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] potwierdzające ukończenie przez R. C. (dalej: "Uczestnik Szkolenia") w dniach 11 – 15 lutego 2013 r. szkolenia okresowego realizowanego przy wykorzystaniu systemu wspomagającego proces kształcenia. Z listy obecności podpisanej przez Uczestnika Szkolenia i Przedsiębiorcę wynika, że szkolenie okresowe w zakresie kategorii C nr [...] odbyło się w dniach 11 – 15 lutego 2013 r., a z wydruku z systemu informatycznego wynika, że logowanie Uczestnika Szkolenia nastąpiło w dniach 11 – 15 lutego 2013 r., w tym 13 i 14 lutego 2013 r. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że z wizualizacji plików cyfrowych wyczytanych z imiennej karty Uczestnika Szkolenia wynika, że 13 i 14 lutego 2013 r. jego karta kierowcy była włożona do tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], a aktywności związane z jego pracą były rejestrowane w godzinach pokrywających się z godzinami logowania w systemie wspomagania kształcenia. Okoliczność wykonywania obowiązków służbowych przez Uczestnika Szkolenia w dniach 13 – 14 lutego 2013 r. została potwierdzona przez jego pracodawcę. W ocenie Ministra powyższe okoliczności wskazują, że w dniach 13 – 14 lutego 2013 r. Uczestnik Szkolenia nie uczestniczył w szkoleniu okresowym. Organ odwoławczy odnotował, że świadectwo kwalifikacji zawodowej wystawione przez Przedsiębiorcę potwierdza uczestnictwo Uczestnika Szkolenia w 35 wymaganych godzinach zajęć szkolenia okresowego, choć odbył on co najwyżej 21 godzin zajęć szkolenia, tj. 11, 12 i 15 lutego 2013 r. W konsekwencji zdaniem Ministra świadectwo kwalifikacji zawodowej zostało wydane niezgodnie ze stanem faktycznym. Jednocześnie organ odnotował, że zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorcy z uwagi na upływ czasu nie był on w stanie potwierdzić, iż w dacie szkolenia Uczestnik Szkolenia przebywał w ośrodku szkolenia. Ponadto Minister wskazał, że stanowisko Uczestnika Szkolenia zajęte w przedmiotowej sprawie jest wewnętrznie sprzeczne. Stwierdził on bowiem, że w dniach 11 – 15 lutego 2013 r. uczestniczył w szkoleniu okresowym, a w innym miejscu wskazał, że w dniach 13 – 15 lutego 2013 r. musiał wyjechać służbowo, przy czym zastrzegł, że nie udostępniał karty do tachografu i jej nie zagubił. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z 6 listopada 2015 r. Przedsiębiorca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości bądź uchylenie tego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, dopuszczenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w G. z [...] października 2015 r., sygn. akt [...], na okoliczność jego treści oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. przez nadmierną restrykcyjność i zbyt formalistyczne podejście do sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2) art. 8 k.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego; 3) art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez uchybienia w zakresie postępowania dowodowego mające istotny wpływ na treść decyzji. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący podniósł, że w toku postępowania nie uwzględniono, iż w sprawie Przedsiębiorcy toczyło się przed Sadem Rejonowym w G. postępowanie karne, które zostało zakończone wyrokiem uniewinniającym. Skarżący wywiódł, że w świetle art. 42 ust. 3 Konstytucji oraz art. 5 k.p.k. dopóki wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem, każdego uważa się za niewinnego, czego konsekwencją jest domniemanie uczciwości każdej osoby. Zdaniem Przedsiębiorcy, pomimo że w postępowaniu administracyjnym organ nie rozpatruje kwestii winy, powinien on mieć na uwadze toczące się postępowanie karne i nie przesądzać, że określony kursant nie uczestniczył w szkoleniu w pełnym wymiarze. W konsekwencji powyższego w ocenie skarżącego nieprawidłowe jest ustalenie dotyczące wydania przez Przedsiębiorcę świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym, a skarżący rażąco naruszył wykonywanie warunków prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Przedsiębiorca zarzucił, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono wszystkich okoliczności sprawy, nie dokonano dogłębnej analizy materiału dowodowego i nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący wskazał, że na gruncie procedury administracyjnej powszechnie akceptowane jest wszak istnienie zasady rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść jednostki. W ocenie Przedsiębiorcy oparcie zaskarżonej decyzji na zarzutach postawionych skarżącemu świadczy jedynie o tym, że organ nie podjął wszelkich czynności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, ograniczając się do wybiórczej analizy materiału dowodowego. Według skarżącego organ w następstwie uchybień proceduralnych nie ustalił w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście doszło do naruszenia przepisu art. 39h ust. 3 pkt 3 u.t.d. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 j.t. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2016.718 j.t.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art.39h ust. 1, ust.2 pkt3 lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2013.1414 j.t., dalej: u.t.d.) nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda m.in. wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla z urzędu przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Zgodnie z ust. 3 pkt 2 i 3 powołanego artykułu rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1 oraz wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym. Zgodnie z art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d. kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia, najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego. W przedmiotowej sprawie organy administracji stwierdziły, że z informacji o zakończeniu szkolenia i wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego zakończenie wynika, że w dniach 23 – 28.03.2015 r. Kursant – J. P. uczestniczył w szkoleniu okresowym, podczas gdy w aktach sprawy brak jest odrębnej informacji o terminie, czasie i miejscu, w których miały być prowadzone zajęcia dla tej osoby. W ocenie organu oznacza to, że taka informacja nie została przedstawiona Wojewodzie [...]. Jednocześnie Przedsiębiorca pismem z 7 kwietnia 2015 r. poinformował jedynie o zakończeniu przez Kursanta szkolenia okresowego i nie podał danych o czasie, w których były prowadzone zajęcia, wskazując pozostałe dane wymagane przepisami. Organ odnotował, że nieprzekazanie w ustawowym terminie informacji o terminie, czasie i miejscu, w których miały być prowadzone zajęcia dla Kursanta, mogło być spowodowane utrudnieniami w działaniu platformy ePUAP występującymi w dniach 23 – 24 marca 2015 r. Wobec powyższego te ustalenia nie legły u podstaw utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...]. Jednocześnie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ ustalił, że 15 lutego 2013 r. Przedsiębiorca wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] potwierdzające ukończenie przez R. C. w dniach 11 – 15 lutego 2013 r. szkolenia okresowego realizowanego przy wykorzystaniu systemu wspomagającego proces kształcenia. Organ wskazał, że z listy obecności podpisanej przez Uczestnika Szkolenia i Przedsiębiorcę wynika, że szkolenie okresowe w zakresie kategorii C nr [...] odbyło się w dniach 11 – 15 lutego 2013 r., a z wydruku z systemu informatycznego wynika, że logowanie Uczestnika Szkolenia nastąpiło w dniach 11 – 15 lutego 2013 r., w tym 13 i 14 lutego 2013 r. W oparciu o zapisy plików cyfrowych wczytanych z imiennej karty R. C. organ ustalił, że 13 i 14 lutego 2013 r. jego karta kierowcy była włożona do tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], a aktywności związane z jego pracą były rejestrowane w godzinach pokrywających się z godzinami logowania w systemie wspomagania kształcenia. Okoliczność wykonywania obowiązków służbowych przez Uczestnika Szkolenia w dniach 13 – 14 lutego 2013 r. została potwierdzona przez jego pracodawcę. W ocenie Ministra powyższe okoliczności wskazują, że w dniach 13 – 14 lutego 2013 r. R. C. nie uczestniczył w szkoleniu okresowym. Organ odwoławczy odnotował, że świadectwo kwalifikacji zawodowej wystawione przez Przedsiębiorcę potwierdza uczestnictwo Uczestnika Szkolenia w 35 wymaganych godzinach zajęć szkolenia okresowego, choć odbył on co najwyżej 21 godzin zajęć szkolenia, tj. 11, 12 i 15 lutego 2013 r. W konsekwencji zdaniem Ministra świadectwo kwalifikacji zawodowej zostało wydane niezgodnie ze stanem faktycznym. Zdaniem Sądu ustalenia dokonane w tej sprawie przez organy administracji znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym , są zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie sposób zatem postawić im zarzutu dowolności. Organ II instancji stwierdzając utrudnienia w działaniu platformy ePUAP występujące w dniach 23 – 24 marca 2015 r. uznał, że zarzuty odnoszące się do przyczyn braku przekazania informacji, o których mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d. są uzasadnione. Natomiast, co do wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym ustalenia organu znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Trudno podzielić podniesione w skardze zarzuty naruszenia art.7 i 77 § 1 k.p.a. organ zgromadził bowiem dowody służące poczynieniu ustaleń istotnych w sprawie, przy tym przeprowadził też dowód z przesłuchania świadka R. C., który to dowód został przez organ oceniony i ocena ta zdaniem Sądu nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Wskazane w zaskarżonej decyzji dowody korelują ze sobą i potwierdzają ustalenia organów, co do wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym. Również w skardze nie wskazano jakich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organy nie podjęły Odnosząc się do przedstawionego w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dowodu z wyroków Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] października 2015 r. i Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] maja 2016 r. wskazać należy, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zatem sąd administracyjny związany jest tylko treścią prawomocnego wyroku skazującego, związanie to nie odnosi się natomiast do wyroku uniewinniającego. Z przedstawionych odpisów wyroków wynika, że skarżący H. M. został uniewinniony od popełnienia zarzuconego mu czynu z art.271 § 1 kodeksu karnego. Skarżący nie przedstawił uzasadnień wskazanych wyroków nie wiadomo zatem jakie przyczyny legły u podstaw wydania wyroku uniewinniającego. Wyraźnie zaznaczyć też należy, że czym innym jest odpowiedzialność karna zagrożona karą pozbawienia wolności, a czym innym ocena danych okoliczności faktycznych z punktu widzenia prawa administracyjnego w tym przypadku przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przy tym treść art.271 § 1 kodeksu karnego i art.39h ust.3 pkt 3 u.t.d. nie są tożsame. Wobec powyższego nie można uznać, że wyroki te w sposób jednoznaczny podważają poprawność ustaleń organów w przedmiotowej sprawie. W ustawie o transporcie drogowym ustawodawca nie wskazał jako przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 39h ust.2 pkt 3 skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego tylko rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Precyzując w ustępie 3 omawianego artykułu jakie działania stanowią rażące naruszenie. Organy administracji mają zatem obowiązek czynienia samodzielnych ustaleń w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie organ w oparciu o zgromadzone dowody ustalił, że skarżący wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej niezgodnie ze stanem faktycznym bowiem uczestniczący w szkoleniu kursant w tym samym czasie wykonywał czynności zawodowe – prowadził samochód, co zostało potwierdzone zapisem z tachografu, potwierdzone przez jego pracodawcę oraz przez samego kursanta. Ustalenia organu nie wykraczają zatem poza ramy swobodnej oceny dowodów i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Art. 39h u.t.d. nie przewiduje możliwości odstąpienia od wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia w przypadku stwierdzenia zaistnienia okoliczności, o której mowa w ustępie 2 pkt. 3 lit. c) wskazanego przepisu, nie może zatem być mowy o zarzucanej nadmiernej restrykcyjności wydanych w sprawie decyzji. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art.8 k.p.a. Ostatecznie zatem za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art.80 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.