VI SA/Wa 324/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 18 ust. 5 lit. b) i c), art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), nałożył na A. H. kary pieniężne w kwotach: 5000 zł za umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy i 5000 zł za umieszczenie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, w sumie nakładając karę pieniężną w kwocie 10 000 zł. Decyzję wydano przy następujących ustaleniach; W dniu 25 sierpnia 2009 r. poddano kontroli przewóz wykonywany pojazdem m-ki [...] nr rej. [...] będący w dyspozycji A. H. Pojazdem kierował J. M., który podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej na nazwisko A. H. U. ważnej do 16 listopada 2024 r. W wyniku kontroli ustalono, że na dachu pojazdu przeznaczonego do wykonywania przewozów okazjonalnych umieszczono baner z napisem "N." a na drzwiach numer telefonu. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, iż jest zatrudniony od 30 grudnia 2008 r. w firmie U. reprezentowanej przez A. H. Kontrolowany pojazd należał do świadka, który przed kontrolą wykonał kurs przewozowy i wystawił osobie przewożonej paragon fiskalny zarejestrowany na ww. firmę przewozową. Przewóz był wykonywany na rzecz tej firmy. W pojeździe jest zainstalowany drogomierz nie sprzężony z kasą fiskalną wskazujący po wykonaniu kursu jaką kwotę pasażer powinien uiścić. Na dachu pojazdu zainstalowano baner z napisem "N." a na drzwiach napis: "www. [...].eu, Taryfa 1 dzienna 2,00 zł/km". Zlecenia kierowca dostawał drogą radiową z centrali "[...]". Kontrolujący połączyli się telefonicznie z numerem [...] umieszczonym na boku pojazdu celem sprawdzenia czy numer ten należy do właściciela okazanej licencji. Po uzyskaniu połączenia zgłosiła się "[...]" co upewniło kontrolujących, że numer telefonu należy do firmy z okazanego wypisu z licencji. Zawiadomieniem z dnia 14 września 2009 r. poinformowano A.I. o wszczęciu postępowania administracyjnego informując jednocześnie go o prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W wyniku poczynionych ustaleń wydano wymienioną na wstępie decyzję administracyjną, od której A. H. złożył odwołanie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia senackiej noweli ustawy o transporcie drogowym. Decyzji zarzucono naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., błędne zastosowanie wykładni funkcjonalnej, niewłaściwe odwoływanie się do art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym pomimo wad tego przepisu oraz błędne odwoływanie się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego plafon umieszczony na dachu pojazdu oraz numer telefonicznym w formie adresu internetowego umieszczony na drzwiach samochodu nie naruszały prawa, natomiast zdjęcia przedstawiające ten fakt nie mogą stanowić wystarczającego dowodu w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Na podstawie tych zdjęć nie można stwierdzić jakiego typu urządzenie na dachu sfotografowano i jakiego typu jest to urządzenie techniczne. Plafon na dachu pojazdu jest wyłącznie informacją, a nie urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit c) ustawy. Zatem nie można interpretować na niekorzyść strony charakteru tego plafonu, jako urządzenia technicznego, a ustawa dopuszcza umieszczanie na dachu pojazdu reklam i informacji. Należało więc w ocenie skarżącego przy wykładni art. 18 ustawy o transporcie drogowym zastosować wyłącznie wykładnię językową bez potrzeby odwoływania się do wykładni funkcjonalnej, a wykładnia językowa tego przepisu nie wyłącza instalowania reklam i informacji. Z tych względów w senackim projekcie zmiany ustawy postuluje się skreślenie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, co skłaniało skarżącego do żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odwołując się do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. określających zakres niezbędnego wyposażenia taksówek skarżący podkreślał, iż żadne z nich nie wspominając o przewozach okazjonalnych nie zabraniają jednocześnie umieszczania na pojazdach reklam, kasetonów, tablic lub plafonów. Nadto ustawa o transporcie drogowym wprowadzając pojęcie przewozów okazjonalnych zalicza do nich przewozy wykonywane taksówkami, co zdaniem skarżącego wynika z treści art. 18 ust. 5, a więc i taksówki również nie mogą posiadać instalacji wymienionych w tym przepisie. W ocenie skarżącego wymieniony przepis jest wadliwy i nie może uściślić go art. 12 ust. 1 i ust. 1b, gdyż każdy z punktów art. 18 ust. 5 jest niedookreślony. Postawiono również zarzut uznania drogomierza za taksometr oraz zwrócono uwagę na rozbieżność pomiędzy art. 18 ust. 5 pkt b) ustawy o transporcie drogowym z lp. 2.9 lit. 2 jej załącznika – w ustawie użyto spójnika "oraz", a w załączniku "lub". W ocenie skarżącego w sprawie co najwyżej mógłby mieć zastosowanie art. 25 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji lecz nie przepisy ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności jej art. 18 ust. 5. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia, iż plafon umieszczony na dachu kontrolowanego pojazdu był urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że skarżący utożsamiał to urządzenie z lampą, która musi być podłączona do instalacji elektrycznej. W ocenie organu odwoławczego takie rozumienie urządzenia technicznego z wymienionego przepisu jest błędne. Chodzi bowiem o to, by przy zastosowaniu wykładni językowej i celowościowo – funkcjonalnej to urządzenie było odbierane przez potencjalnych pasażerów jako wskazujące na to, iż mogą zatrzymać pojazd celem zawarcia umowy przewozowej. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówki od innych pojazdów jest umieszczony na dachu taksówki podświetlony napis "[...]". Dlatego inne pojazdy nie mogą posiadać na dachu urządzeń upodabniających je do taksówek. Organ odwoławczy podkreślał, że cyfry umieszczone na napisie stanowiły w istocie numer telefonu, pod którym można było zamówić (wezwać) pojazd i nie miało znaczenia to, że dodatkowo, jak to określił "ubrano" ten numer w dodatkowe znaki, skoro faktycznie, co sprawdzono podczas kontroli, pod tym numerem można było zamówić przewóz. W sprawie uzasadnionym było zastosowanie wykładni celowościowo – funkcjonalnej, gdyż przy braku definicji ustawowej pojęć zawartych w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym taka definicja pełni rolę pomocniczą w stosunku do wykładni językowej. Organ odwoławczy uznał za nietrafne stwierdzenie skarżącego, iż przepis art. 18 ust. 5 ustawy należy odnosić również do przewozów wykonywanych przez taksówki, gdyż z przepisu tego wyraźnie wynika, że dotyczy wyłącznie przewozów okazjonalnych wykonywanych na podstawie odrębnej licencji niż licencja na przewozy taksówką. Powoływanie się na ewentualne przyszłe zmiany nowelizujące ustawę o transporcie drogowym nie mogło stanowić podstawy do zawieszenia postępowania, gdyż organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa obowiązującego w dacie stwierdzenia naruszeń. Od decyzji A. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylnie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) i c) w związku z art. 4 pkt 11, a w konsekwencji art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów postępowania – art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Skarżący powołując się, podobnie jak w odwołaniu, na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r. w sprawie I OSK 1361/06 ponownie podkreślał, że definicja przewozów okazjonalnych z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym jest nieprecyzyjna i organ administracji, z naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a., nie doprecyzował jej do stanu faktycznego sprawy. Również ponownie kwestionował zaliczenie urządzenia zamontowanego na dachu pojazdu z napisem "N." do urządzenia, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy. Napis ten stanowi bowiem jedynie informację, że pojazd został wezwany telefonicznie, a wspomniany przepis art. 18 ust. 5 lit. c) nie kwalifikuje takiego plafonu jako urządzenie techniczne tym bardziej, że nie jest on podświetlany. Tymczasem organ administracji nie podjął czynności zmierzających do ustalenia tego faktu naruszając w związku z tym art. 7 i art.11 k.p.a. oraz w rezultacie art. 107 § 3 k.p.a. Plafon ten nie powinien być uznany za urządzenie techniczne zakazane art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym, a cały przepis art. 18 ust. 5 w projektowanej ustawie ma zostać zniesiony, co również organ administracji powinien mieć na uwadze. Umieszczenie na boku pojazdu napisu "www. [...].eu, Taryfa 1 dzienna 2,00 zł/km" również nie narusza art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy, gdyż trudno uznać za tożsame połączenie telefoniczne z połączeniem internetowym, nawet w sytuacji pomyślnego połączenia się kontrolujących z tym numerem telefonicznie. Takie oznaczenie informacji o możliwości połączenia się z przedsiębiorcą istotnie odróżnia się od informacji o numerze telefonu taksówki, o którym mowa w wymienionym przepisie. W ocenie skarżącego organ administracji dokonał nadinterpretacji przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym błędnie uznając, iż wymienione urządzenie i napisy na pojeździe uprawniają go do nałożenia kar pieniężnych. Jako dowód odmiennej i właściwej, zdaniem skarżącego, interpretacji tych przepisów załączono decyzję administracyjną Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. umarzającą postępowanie w analogicznej sprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o oddalenie skargi. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i powołanych w tym wyroku rozporządzeń wspólnotowych organ administracji podkreślał, że wyrok ten dotyczył odmiennego stanu faktycznego. W sprawie tej NSA zakwestionował zakwalifikowany przewóz autokarem jako przewóz regularny stwierdzając, iż był to przewóz okazjonalny. Natomiast w rozpoznawanej sprawie było niewątpliwe, że wykonywano przewóz okazjonalny i to innym pojazdem niż w sprawie, na którą powoływał się skarżący. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym organ administracji przytoczył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji jednocześnie stwierdzając, że decyzja organu policji powołana przez skarżącego nie mogła stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Skarżący odwołując się do definicji przewozu okazjonalnego z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.) wyprowadzał wniosek o błędnym zastosowaniu przez organ administracji art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) tej ustawy, gdyż w jego ocenie definicja przewozów okazjonalnych nie eliminuje z takich przewozów tych, które wykonywane są taksówką, stąd skarżący wyprowadza tezę, iż również taksówka nie powinna posiadać oznakowań podanych w ww. przepisie. Rozumowanie to o tyle nie jest trafne, gdyż nie odnosi się do istoty samego uprawnienia wydawanego na oba te przewozy. Na przewozy okazjonalne wydawana jest licencja, tak jak na przewozy taksówką, jednakże nie są to licencje tożsame. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób (przewozów okazjonalnych) daje uprawnienie do wykonywania tych przewozów na terenie całego kraju, odmiennie niż licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, która wprowadza w art. 6 ust. 4 ustawy ograniczenia co do zakresu terytorialnego w wykonywaniu tych przewozów, z wyjątkami ściśle określonymi w ust. 5 tego przepisu. Licencji na przewozy okazjonalne udziela się po spełnieniu przez przedsiębiorcę wymagań wskazanych w art. 5 ust. 3, ust. 5 i ust. 6 u.t.d. Natomiast dla uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką należy spełnić również wymagania podane w art. 6 ust. 1 u.t.d. Już zatem z porównania uprawnień i ograniczeń wynikających z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że licencje te różnią się i to zasadniczo. Aby podkreślić te różnice co do obu uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób prawodawca wyraźnie wskazał w art. 12 ust. 1b u.t.d., iż licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a-c dotyczącego wyłącznie przewozów okazjonalnych (por wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie II GSK 911/08), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W rozpoznawanej sprawie skarżący został ukarany za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) u.t.d. W ocenie skarżącego plafonu umieszczonego na dachu pojazdu nie można było zakwalifikować do urządzenia technicznego w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż nie był zasilany elektrycznie, a więc nie był podświetlony tak jak napis "[...]" na taksówkach. Należy jednak zauważyć, iż zgodnie z ustaleniami organu administracji urządzenie to było umieszczone, tak jak "szopka" na taksówce, na dachu pojazdu imitując ten przedmiot. To natomiast, że zawierało napis "[...]" nie zmieniało tego charakteru upodabniając pojazd do taksówki swym wyglądem naśladując przedmiot umieszczany na taksówkach zwany popularnie "szopką" lub "kogutem". Urządzenie to miało informować, że pojazd przybył na wezwanie co również przy zamówieniach taksówek jest powszechnie stosowane. Innymi słowy, w ocenie skarżącego, o tym, że urządzenie to nie spełniało wymagania z art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. miał decydować umieszczony na nim napis "[...]", a nie samo urządzenie. Jednakże wymieniony przepis nie uzależnia zakwalifikowania tego urządzenia od znajdującego się na nim napisu, lecz wyłącznie od samego faktu jego umieszczenia na dachu pojazdu. Ustawodawca kierował się potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówkami od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, wykonujących działalność gospodarczą w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d. Chodzi bowiem o ochronę przed nieuzasadnioną konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych w oparciu o art. 5 u.t.d. (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 13 maja 2009 r. wydanego w sprawie II GSK 911/08). Zgodnie z kolejnym ustaleniem organu administracji kontrolowany pojazd miał oklejenia na drzwiach, w tym m.in. napis "www. [...].eu, Taryfa 1 dzienna 2,00 zł/km". Zdaniem skarżącego napis ten informował o możliwości wezwania pojazdu drogą internetową, a więc nie można było uznać go za tożsamy z informacją o telefonie, która jest umieszczana na taksówkach w celu możliwości ich przywołania. Jednakże jak ustalili kontrolujący, numer [...] pozwalał na połączenie się drogą telefoniczną z "[...]", tj. z przedsiębiorstwem pod którego nazwą (U.) A. H. wykonywał działalność krajowego transportu drogowego osób. Zgodnie zatem z ustaleniami poczynionymi w dniu kontroli numer podany na drzwiach pojazdu spełniał taką samą rolę jak numer telefonu umieszczany na taksówkach. Tym samym trudno nie wyprowadzić wniosku, iż i to oznaczenie odpowiadało umieszczanym na pojazdach, których przedsiębiorcy muszą posiadać licencje na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jednocześnie zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. przedsiębiorcy wykonujący przewozy okazjonalne nie mogą umieszczać na pojazdach, którymi świadczą te usługi, oznaczeń z numerem swojego telefonu, po wybraniu którego pojazd mógłby zostać przywołany przez pasażera. Jest poza sporem, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, która to licencja nie jest tożsama z licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W czasie kontroli ustalono, że w dniu [...] sierpnia 2009 r. kierowca wykonał przynajmniej jeden kurs z pasażerem, na co wskazuje pozyskany w czasie kontroli paragon z kasy fiskalnej pojazdu. Na gruncie powołanych przepisów ustawy sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b i c u.t.d. charakteryzuje pojazd służący do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. Dlatego inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Biorąc pod uwagę istotne różnice występujące w zakresie wymagań dotyczących przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe w porównaniu z innymi przewoźnikami, działającymi na podstawie ogólnych licencji lub stosownych zezwoleń, należy stwierdzić, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawach VI SA/Wa 650/08 i VI SA/Wa 651/08). W ramach poczynionych ustaleń organ administracji wykazał, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) u.t.d. Ustalenia na tę okoliczność zostały udokumentowane dowodami zgodnie z przepisami Działu II Rozdziału 4 k.p.a. przy zastosowaniu art. 6 i art. 7 k.p.a. Natomiast to, że organ administracji dodatkowo załączył do materiału sprawy fotografie kontrolowanego pojazdu nie stało w sprzeczności z art. 75 § 1 k.p.a. Można zauważyć, że skarżący nie kwestionował ustaleń kontroli, sprowadzając zarzuty do polemiki co do pojęć (terminów) użytych w art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) u.t.d. wywodząc z tego zarzut nadinterpretacji tego przepisu przez organ administracji, m.in. przez zastosowanie wykładni celowościowo – funkcjonalnej. W ocenie Sądu w składzie orzekającym nawet przy wykładni językowej art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. umieszczenie na pojeździe numeru, w praktyce pozwalającego na porozumienie się telefoniczne z przedsiębiorcą, spełnia przesłankę z tego przepisu. Natomiast organ kontrolny posługując się pomocniczo wykładnią celowościowo – funkcjonalną, co do charakteru urządzenia umieszczonego na dachu pojazdu, był uprawniony wyprowadzić na podstawie jego wyglądu wniosek, sprowadzający się do stwierdzenie o istotnym podobieństwie tego urządzenia do używanego przez taksówki. W konsekwencji wywiódł prawidłowy wniosek o naruszeniu również art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Wyjaśniając stronie skarżącej, zgodnie z art. 11 k.p.a., zasadność przesłanek swojego rozstrzygnięcia, w związku z powyższymi ustaleniami organ administracji zastosował art. 92 ust. 1 ww. ustawy, co w rezultacie skutkowało nałożeniem kar pieniężnych określonych w lp. 2.9. 2 i 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.