VI SA/Wa 3240/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na działania Sędziego Sądu Okręgowego w C. oraz Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości postanawia - odrzucić skargę - Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. K. C. (skarżący) wniósł do Ministra Sprawiedliwości skargę na bezprawne i oszczercze działanie administracyjne Sędziego R. G. – administratora Sądu Okręgowego w C. oraz działającego z nim w zmowie Podsekretarza Stanu W. H.. Stwierdził, że Minister Sprawiedliwości ponosi całkowitą odpowiedzialność za stanowisko (fałszywe tezy i stwierdzenia) zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. Skarżący nie zgodził się z uznaniem przez organ jakoby skarżący nie posiadał odpowiednich kwalifikacji zawodowych, natomiast legitymował się odpowiednim wykształceniem pedagogicznym. Stan faktyczny i prawny sprawy. Skarżący wystąpił w dniu [...] grudnia 2012 r. do Prezesa Sądu Okręgowego w C. z wnioskiem o ustanowienie go biegłym sądowym w zakresie: budowy, eksploatacji, obsługi, napraw maszyn i urządzeń technicznych oraz w zakresie techniki samochodowej, ruchu drogowego, rekonstrukcji wypadków. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Prezes Sądu Okręgowego w C. po rozpatrzeniu ww. wniosku K. C., działając na podstawie art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z § 1 ust. 1 i § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz.U. z 2005 r., nr 15, poz. 133) - odmówił uwzględnienia wniosku. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący złożył wniosek o zmianę lub uzupełnienie ww. decyzji, albowiem została ona podjęta z naruszeniem przepisów Konstytucji RP i ustawy o ochronie danych osobowych. Według wnioskodawcy sformułowania zawarte na stronach 1-10 decyzji świadczą o dowolności interpretacji § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądownych (Dz.U. z 2005, nr 15, poz. 133). Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Prezes Sądu Okręgowego w C. odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia [.] kwietnia 2013 r., nr [...]. W odpowiedzi na zapytanie organu o charakter złożonego pisma, skarżący pismem z dnia [...] maja 2013 r. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w C. z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wniosek z dnia [...] maja 2013 r. oraz pismo z dnia [...] maja 2013 r. Prezes Sądu Okręgowego potraktował odpowiednio jako: odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. i jego uzupełnienie oraz przesłał do Ministerstwa Sprawiedliwości celem jego rozpoznania. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r, poz. 267) w zw. z § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz.U. Nr 15, poz. 133) - po rozpoznaniu odwołania K. C. od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie odmowy ustalenia biegłym sądowym w zakresie: techniki samochodowej, ruchu drogowego, rekonstrukcji wypadków; budowy i eksploatacji maszyn i urządzeń technicznych – utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Jako podstawę Minister Sprawiedliwości wskazał art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z § 1 ust. 1 i § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych oraz brak teoretycznych i praktycznych wiadomości specjalnych w zakresie objętym wnioskiem o ustanowienie K. C. biegłym sądowym. Decyzja została doręczona w dniu 26 lipca 2013 r. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. (potraktowanym przez organ jako skarga do WSA) zatytułowanym skarga na bezprawne i oszczercze działanie administracyjne Sędziego R. G. – administratora Sądu Okręgowego w C. oraz działającego z nim w zmowie Podsekretarza Stanu W. H., K. C.(oprócz negatywnych opinii na temat działania Sędziego SO i Podsekretarza Stanu MS) wskazał na swoje wieloletnie doświadczenie i zdobytą wiedzę w dziedzinie mechaniki technicznej, materiałoznawstwa, termodynamiki, silników spalinowych, budowy i technologii wytwarzania samochodów, napraw i eksploatacji sprzętu technicznego, teorii ruchu samochodów itp. Zdaniem skarżącego pismo z dnia [...] maja 2013 r. oraz pismo z dnia [...] maja 2013 r. nie były odpowiednio: odwołaniem ani jego uzupełnieniem. Skarżący stwierdził, że zarówno Sędzia SO, jak i Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości naruszają jego dobra osobiste, bowiem to skarżący decyduje do kogo pismo jest adresowane. Nadto, stwierdził, że decyzje odmawiające ustanowienia go biegłym sądowym są niesprawiedliwe, oparte na fałszywych tezach. Podkreślił, że ma uprawnienia dydaktyczne. Skarżący zarzucił, że organy nieprawidłowo dokonały oceny jego kwalifikacji zawodowych, opierając się na nieaktualnych dowodach. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości stwierdził, że pisma skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. oraz z dnia [...] maja 2013 r. zostały potraktowane jako odwołanie, bowiem stanowiły polemikę z argumentacją organu zawartą w decyzjach. Nadto Minister wskazał, że skarżący owszem był pracownikiem naukowym W. w latach 1977-1980, jednak z powodu upływu czasu, te kwalifikacje nie są na tym poziomie jaki wymagany jest od biegłego sądowego. Wskazał, że dokumenty dołączone przez skarżącego wskazują, że uzyskał w ostatnich latach uprawnienia formalne niezbędne w pracy nauczyciela przedmiotów zawodowych związanych z techniką samochodową. Zdaniem organu, zachowanie i sformułowania kierowane pod adresem prezesa Sądu Okręgowego w C. oraz Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości wskazują postawę, która dyskwalifikuje kandydata mającego współpracować z wymiarem sprawiedliwości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Odpis zarządzenia został skarżącemu doręczony w dniu 16 grudnia 2013 r. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skierowanym do WSA w Warszawie poinformował, że nie wnosił żadnej skargi do Sądu, natomiast pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. zaadresowane: "M. B. Minister Sprawiedliwości W." zostało błędnie przez organ zakwalifikowane jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podkreślił, że pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie było skargą do WSA, lecz pismem kierowanym do Ministra Sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Przedmiotem skargi z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest działalność (nienależyte wykonywanie zadań) Sędziego R. G. – administratora Sądu Okręgowego w Częstochowie oraz Podsekretarza Stanu W. H.. Sąd doszedł do przekonania, że intencją skarżącego (wyrażoną w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., która następnie została sprecyzowana w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r.) było wniesienie skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez: Sędziego SO i Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości wykonujących swoje zadania ustawowe, a nie zaskarżenie aktu administracyjnego, czy bezczynności organu w przedmiocie wydania tegoż aktu. Skarżący wniósł, bowiem, skargę adresowaną do Ministra Sprawiedliwości na bezprawne i oszczercze działanie administracyjne wskazanych osób oraz na sposób wykonywania przez nie zadań w ramach wykonywanych funkcji publicznych. Należy podkreślić, że tryb rozpatrzenia tej skargi został uregulowany w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie reprezentowany jest pogląd zgodnie z którym, w sprawach dotyczących postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r. III SA/Wa 948/06, postanowienie NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII K.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.