VI SA/Wa 3243/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi wywiedzionej przez B. z siedzibą w miejscowości K. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] października 2023 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości C. (przejście graniczne, kierunek: wjazd do Polski) inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr. rej. [...]. Kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu i pod kierownictwem B. z siedzibą w miejscowości K. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenie polegające na wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe stało się przyczynkiem wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, o czym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego powiadomił Stronę pismem z dnia 26 października 2023 r. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "Wojewódzki Inspektor") nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 (dwa tysiące) zł, w oparciu o art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej: "u.t.d.". W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor wskazał, że na podstawie danych zawartych w systemie CEPIK ustalono, iż data ważności badania technicznego samochodu ciężarowego o nr rej. [...] upłynęła w dniu 27 września 2023 r. W dniu kontroli tj. [...] października 2023 r. Spółka wykonywała przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe wyczerpywało naruszenie opisane pod lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka domagając się uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 189a § 2, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Jednocześnie Strona poinformowała organ o wprowadzeniu w przedsiębiorstwie planu naprawczego celem wyeliminowania podobnych wykroczeń w przyszłości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "Główny Inspektor") utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2201, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu kontroli pojazd marki R. o nr rejestracyjnym [...] nie posiadał aktualnego badania technicznego, które straciło swoją ważność w dniu 27 września 2023 r. W związku z powyższym Strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, co stanowi naruszenie opisane pod Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i brak jest podstaw do jego zastosowania z uwagi na fakt, że do naruszenia doszło na skutek zaniedbań ze strony Spółki. Zdaniem Głównego Inspektora coroczny termin okresowych badań technicznych pojazdów jest na tyle długim terminem, że nie powinien sprawiać utrudnień w jego zrealizowaniu. Strona powinna na tyle wcześniej zaplanować termin badania diagnostycznego, by przed upływem terminu wskazanego w dowodzie rejestracyjnym pojawić się w stacji kontroli pojazdów z pojazdem, bądź dopilnować by pracownik wykonał to zadanie. Tego obowiązku Skarżący nie dopełnił i tym samym doszło do stwierdzonego naruszenia. Odnosząc się do działań Strony podjętych po kontroli, organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący wyciągnął pozytywne wnioski z przeprowadzonej kontroli. Jednakże wprowadzone działania nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. W sprawie istotny jest moment kontroli, a w dniu [...] października 2023 r. samochód ciężarowy nie posiadał ważnego przeglądu technicznego. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2024 r. wniosła Strona, zaskarżając ją w całości. Decyzji wydanej przez Głównego Inspektora zarzucono naruszenie art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że w zakresie stwierdzonych naruszeń Strona nie zbagatelizowała przedmiotowego postępowania, ale niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania wprowadziła w przedsiębiorstwie plan naprawczy celem wyeliminowania niebezpieczeństwa powtórzenia w przyszłości tożsamych lub podobnych naruszeń, za które może zostać nałożona kara pieniężna. W toku postępowania administracyjnego Strona opisała wdrożone działania naprawcze m.in. wprowadzenie kalendarza elektronicznego w celu kontroli terminów, wyposażenie i zapoznanie kierowców z listą kontrolną kierowcy ciężarówki i "Teczką kierowcy". Strona podkreśliła, że wprowadziła plan naprawczy, a także przedstawiła dowody potwierdzające jego wprowadzenie. Tym samym potwierdziła usunięcie naruszenia prawa, co w konsekwencji powinno doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary przez organ. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", albowiem organ zgłosił wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a Spółka w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (zawiadomienie nastąpiło w dniu 18 października 2024 r. k. 19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), została poddana, na skutek skargi Spółki, decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2023 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną za naruszenie opisane pod lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Przesłanki uwzględnienia skargi ustawodawca wskazał w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c). Natomiast zaistnienie przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach zobowiązuje sąd do stwierdzenia nieważności decyzji (§ 1 pkt 2), lub w sytuacji gdy zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (§ 1 pkt 3). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W wykazie naruszeń w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycją lp. 9.1. przewidziano naruszenie w postaci "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd" i karę za to naruszenie w wysokości 2 000 zł. Jak wynika z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie. Przepis ten wskazuje także na ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (lit. l). Wymogi w zakresie posiadania aktualnych badań technicznych pojazdów wynikają z art. 81 i 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047). Z treści art. 81 ust. 1 tej ustawy wynika, że właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Przy czym okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (ust. 5 art. 81 ww. ustawy). W ust. 6 art. 81 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazano, że okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Stosownie zaś do art. 82 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym "Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu.". Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu (ust. 2 art. 82 ww. ustawy). Data pierwszej rejestracji pojazdu to 30 sierpnia 2016 r., co wynika z dokumentu pn. Szczegóły pojazdu z CEPIK. W sprawie jak ustalono na podstawie danych ze ww. ewidencji (CEPIK) oraz dowodu rejestracyjnego samochodu ciężarowego i protokołu z kontroli, ostatnie badanie techniczne miało miejsce w dniu 27 września 2022 r. Data ważności tego badania upłynęła z dniem 27 września 2023r. Trafnie zatem uznał organ odwoławczy, że kolejne badanie techniczne winno zostać przeprowadzone przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania, tj. przed upływem terminu kończącego się w dniu 27 września 2023 r. W sprawie bezsprzecznie badanie techniczne w ustawowym terminie nie zostało przeprowadzone. Na dzień kontroli tj. [...] października 2023 r. przedmiotowy samochód ciężarowy nie posiadał wymaganych aktualnych okresowych badań technicznych. Powyższa okoliczność faktyczna została ustalona prawidłowo. Dodać przy tym należy, że stwierdzonemu naruszeniu Strona nie przeczyła ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze kierowanej do sądu administracyjnego. Niesporne jest także, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy przedmiotowym pojazdem była Spółka. Zdaniem Sądu, ustalenia organów w tym zakresie nie budzą wątpliwości, a ocena zebranego materiału dowodowego jest prawidłowa. Organy wywiązały się bowiem z obowiązków nałożonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustaliły stan faktyczny sprawy z poszanowaniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.". Z treści art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 80 k.p.a. "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.". Organ odwoławczy uzasadnił podjętą decyzję w sposób pozwalający na prześledzenie toku rozumowania, który doprowadził do rezultatu w postaci utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym fakty istotne z punktu widzenia zastosowanego przepisu prawa materialnego oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Konsekwencją dokonanego przez Stronę naruszenia jest zastosowanie przez Głównego Inspektora art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. w powiazaniu z treścią lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonujących wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2 000 zł. W ocenie Sądu w sprawie trafnie organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek pozwalających na umorzenie postępowania w oparciu o art. 92c u.t.d. Stosownie do art. 92c ust. 1 u.t.d. "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.". W sprawie brak jest podstaw do przyjęcia ziszczenia się przesłanek o których mowa w pkt 2 i 3 art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie ziściły się także przesłanki o których mowa w pkt 1 ww. artykułu. Na kanwie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w tym przepisie spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że przedsiębiorca uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa, spoczywa na przedsiębiorcy (por. wyroki NSA z: 13.10.2022 r. II GSK 761/19; 5.09.2023 r. II GSK 647/20). Powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela. W świetle art. 92c u.t.d. uwolnienie się od odpowiedzialności za naruszenie warunków przewozu może mieć miejsce w sytuacjach nadzwyczajnych, niespodziewanych, wyjątkowych, których profesjonalny podmiot przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy czym ową miarę staranności należy oceniać biorąc pod uwagę specyfikę działalności transportowej i wysokie wymagania stawiane w związku z prowadzeniem tej działalności (por. wyrok NSA z 22.06.2023 r. II GSK 203/20; zob. także wyrok NSA z 11.05.2023 r. II GSK 311/20v). W sprawie organ odwoławczy ocenił możliwość zastosowania instytucji umorzenia postępowania w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., słusznie dochodząc do przekonania, że akta sprawy nie dostarczają takich okoliczności które pozwałaby na zastosowanie tego przepisu. Brak jest bowiem jakichkolwiek argumentów, w tym dostarczonych przez Stronę, które usprawiedliwiałyby popełnione naruszenie w stopniu pozwalającym na umorzenie postępowania. Argumentacja Strony skupiła się bowiem na działaniach, które zostały podjęte w przedsiębiorstwie Strony, by uniknąć podobnych naruszeń w przyszłości. Nie wskazano jednak jaka to okoliczność spowodowała, że przewóz drogowy wykonywany był pojazdem nieposiadającym ważnego okresowego badania technicznego. Naruszenia w omawianym zakresie nie sanuje także okoliczność, że niezwłocznie po przeprowadzeniu kontroli okresowe badanie techniczne zostało przeprowadzone. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie można skutecznie zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia prawa przy stwierdzeniu, że do ujawnionego naruszenia doszło w związku z zaniedbaniem po stronie Spółki. Zaś zaniedbanie określonego obowiązku nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, a to naruszenia art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., wskazać należy, że w ocenie Sądu, zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Z treści art. 189a § 1 k.p.a. wynika, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej stosuje się przepisy działu IVA "Administracyjne kary pieniężne". Jednakże, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się (art. 189a § 2 k.p.a.). Dyrektywy wymiaru kary zostały wskazane w art. 189d k.p.a. Jednakże w sprawie przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania, gdyż ustawa o transporcie drogowym w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia przewiduje tzw. karę sztywną, a więc karę w konkretnej wysokości. Nie podlega ona zatem miarkowaniu. Przepisem odrębnym dotyczącym odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, na gruncie ustawy o transporcie drogowym jest m.in. art. 92c. W orzecznictwie trafnie wskazuje się bowiem, że ten ostatni przepis w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a. (por. np. wyroki NSA: z 16.10.2024r. II GSK 692/21; z 9.01.2024 r. II GSK 732/23). W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 189f k.p.a. wskazujący w jakich warunkach organ administracji winien odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Stosownie do art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia (§ 2 art. 189f k.p.a.). Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia (§ 3 art. 189f k.p.a.). Również i kwestia terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej została uregulowana w przepisach odrębnych, tj. w zacytowanym już wyżej przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Wedle mającego w sprawie zastosowanie przepisu ustawy o transporcie drogowym organ nie może nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W sprawie naruszenie miało miejsce w dniu [...] października 2023 r., a zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] sierpnia 2024 r., a więc przed upływem okresu dwóch lat. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zasadniczo odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził takich naruszeń przepisów prawa materialnego lub postępowania, również tych podniesionych przez Stronę w skardze, które usprawiedliwiałyby wyeliminowanie decyzji zaskarżonej z obrotu prawnego. Dlatego w oparciu o art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 tej ustawy Sąd skargę oddalił.