VI SA/Wa 325/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddalono skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął J. Ż. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich w ilości trzech egzemplarzy. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. J. Ż. aktem oskarżenia z dnia [...] czerwca 2008 r. został w postępowaniu karnym oskarżony o czyn z art. 270 § 1 kodeksu karnego (dalej k.k.). W związku z powyższym w dniu [...] lipca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. Ż. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. J. Ż., zwany dalej skarżącym, wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania. Wskazał, iż swoim postępowaniem oraz popełnionym przestępstwem nie uzasadnia obawy, że posiadaną broń myśliwską mógłby użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał, iż jego postawa podczas prowadzonego postępowania karnego, tj. pełna współpraca z organami ścigania, świadczy iż cele postępowania karnego zostaną osiągnięte oraz uzasadnia nienałożenie na niego dodatkowej sankcji w postaci cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Skarżący podniósł także, że zarzucany czyn nie ma pośredniego związku ani wpływu na zasady dotyczące użycia broni palnej. Ponadto wskazał na swoją dobrą opinię jako działacza koła łowieckiego. W dniu [...] sierpnia 2008 r. do organu wpłynęła opinia Komendanta Powiatowego Policji w N., z której wynika, iż w miejscu zamieszkania cieszy się pozytywną opinią, a posiadana przez niego broń jest prawidłowo przechowywana. Ponadto w dniu [...] sierpnia do organu wpłynęła dotycząca skarżącego opinia Koła Łowieckiego w N., z której wynika, że skarżący w dniu [...] lutego 2001 r. został ukarany rocznym zawieszeniem w prawach członka koła przez Zarząd Koła i kara ta została utrzymana przez Walne Zgromadzenie Członków Koła Łowieckiego w N.. Powodem nałożenia kary było kilkakrotne naruszenie przez J. Ż. przepisów Regulaminu Polowań. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2006 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w K., Sąd Grodzki w N.uznał J. Ż. za winnego tego, że we wrześniu 2007 r. w N., podrobił podpis J. K. na protokole zebrania sprawozdawczo-wyborczego Rejonowego Koła Pszczelarzy w N., odbytego w dniu [...] kwietnia 2007 r., a następnie protokół ten przedłożył w Wojewódzkim Związku Pszczelarzy w O. jako autentyczny, tj. popełnienia czynu z art. 270 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2008r. cofnięto J. Ż. pozwolenie na broń palną myśliwską. Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji pozwolenie na posiadanie broni jest uprawnieniem szczególnym, zatem osoby, którym przysługuje takie uprawnienie, powinny przestrzegać prawa. W związku z ww. wyrokiem skazującym J. Ż., organ Policji zaliczył go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Akcentując, że przepis ten nie jest zamkniętym katalogiem przestępstw, których popełnienie skutkuje cofnięciem pozwolenia na broń, organ wskazał, że jest obowiązany cofnąć pozwolenie także w przypadkach skazania bądź prowadzenia postępowań karnych w sprawie popełnienia innych czynów karalnych niż tam wymienionych, jeżeli uzna, że zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 270 § 1 k.k. Organ przyjął, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił, nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ nadmienił, że pozytywna opinia, jaką skarżący posiada w miejscu zamieszkania, nie ma wpływu na istotę sprawy, gdyż jako osoba obdarzona zaufaniem, która posiada pozwolenie na broń palną, popełniając powyższe przestępstwo, nadużyła zaufanie publiczne. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu i instancji, wnosząc o uchylenie decyzji I instancji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł, iż fakt skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za omawiane przestępstwo jest bezsprzeczny. Niemniej jednak uważa on, że nie ma żadnego związku pomiędzy popełnieniem tego czynu, a zaliczeniem go do osób, którym należy cofnąć pozwolenie na broń. Wskazał, że popełnione przestępstwo nie posiada cech tożsamych czy nawet zbliżonych do katalogu przestępstw wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Ponadto zarzucił, że organ pominął częściowo treść przepisu art. 15 w zw. z art. 18 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca dając swobodę organowi w ustaleniu czy dane przestępstwo stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, wskazuje na przesłanki, których zaistnienie konieczne jest do uznania, iż dane przestępstwo może zostać zaliczone do katalogu stanowiącego przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń. Powyższe przesłanki to: uzasadniona obawa, że posiadacz broni może ją użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo. Zdaniem skarżącego jego czyn ich nie spełnia, a tym samym nie stanowi podstawy do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organ, poza zacytowaniem poszczególnych fragmentów przepisu art. 15 i 18 ustawy prawo o broni i amunicji, nie wskazał na okoliczności faktyczne, uzasadniające jego kategoryczne stwierdzenia. Ponadto, organ pominął zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jego wyjaśnienia pozbawił znaczenia. Poza stwierdzeniem, iż czyn zabroniony popełniono, organ nie zwraca uwagi na okoliczności skazania skarżącego za popełnione przestępstwo. Organ wydaje się nie zauważać, iż do skazania doszło w wyniku zastosowania art. 335 § 1 k.p.k. Jego zastosowanie nie jest powszechne i może być stosowane tylko wówczas, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Zdaniem skarżącego powyższa okoliczność może stanowić o braku uzasadnionej obawy, iż w związku z popełnionym przestępstwem, skarżący może użyć broń w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto zdaniem skarżącego organ posługując się w treści uzasadnienia definicją interesu bezpieczeństwa czy porządku publicznego nie definiuje, co rozumie pod tymi pojęciami i nie wskazując na konkretne działanie czy zaniechanie skarżącego, wskazując na naruszenie wyżej wymienionych pojęć. Wskazał, iż organ pominął pozytywną opinię społeczeństwa, w którym skarżący funkcjonuje, stwierdzając, że nadużył on i nadal nadużywa zaufania społecznego. Skarżący przyznał, że do nadużycia zaufania określonej grupy osób w rzeczywistości doszło, jednakże nie jest to równoznaczne, iż może on użyć posiadaną broń w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucił, iż organ dokonał błędnej subsumcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym nie wykazał, iż w rzeczywistości zostały spełnione przesłanki w nim określone. Organ odwoławczy, tj. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ po ujawnieniu okoliczności o których mowa art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Podkreślono, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie lub o których oskarżenie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest otwarty. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności (...)". Zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni), pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. Komendant Główny Policji podkreślił, że organy Policji nie zostały zobowiązane ww. przepisami prawa do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów), a ponadto naruszył także prawo dopuszczając się w październiku 2007 r. wykroczenia w ruchu drogowym (na co wskazuje wydruk z Bazy Krajowego Systemu Informacyjnego Policji - k. 18 akt administracyjnych), za co ukarano go mandatem karnym. W związku z powyższym skarżący jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo organ wskazał, że nie jest kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osoba posiadająca pozwolenie na broń ma lekceważący stosunek do ładu prawnego poprzez popełnienie ww. przestępstwa oraz wykroczenia w ruchu drogowym Ponadto z opinii z macierzystego koła łowieckiego wynika, że w 2001 r. skarżący ukarany został rocznym zawieszeniem w prawach członka tego koła z powodu kilkakrotnego naruszenia przez niego przepisów regulaminu polowań. Zdaniem organu odwoławczego wskazane wyżej ustalenia dają podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru skarżącego, jego dotychczasowy stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może użyć broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że nie mogą zatem mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Zatem brak takiej okoliczności także nie ma istotnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu bez znaczenia dowodowego jest też podnoszona jest przez skarżącego okoliczność, iż w toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym skorzystała ona z dobrodziejstwa art. 335 k.p.k., który przewiduje możliwość wydania wyroku skazującego za występek zagrożony karą nieprzekraczającą 10 lat pozbawienia wolności bez przeprowadzenia rozprawy, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Wskazał, iż zastosowanie przez sąd wobec strony ww. instytucji nie wiąże organów Policji w sprawach dotyczących pozwoleń na broń. Przesłanki tej instytucji nie są bowiem równoznaczne z brakiem obaw użycia broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Także pozytywna opinia środowiskowa z jej miejsca zamieszkania o skarżącym nie może zostać uznana na jej korzyść i wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy, tym bardziej, że nie eliminują one powyższych faktów, które rodzą omawiana obawę. Odnosząc się do zamieszczonego w odwołaniu wniosku o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, organ wskazał, że został on zbadany pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanek określonych w art. 105 k.p.a., jednakże brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu. J. Ż. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc jej uwzględnienie w trybie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską w sytuacji, gdy nie spełniona została przesłanka z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wydania takiej decyzji, wobec: a) braku istnienia uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć posiadanej broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, b) uznania, iż popełnione przez skarżącego przestępstwo zawiera się w katalogu przestępstw uzasadniających decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, c) uznania, iż popełnione wykroczenie przez skarżącego zawiera się w katalogu przestępstw uzasadniających decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, 2. błędne ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, polegające na: a) ustaleniu, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, b) ustaleniu, że zaistniał związek między ustalonym zachowaniem posiadacza broni a obawą możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, c) ustaleniu, że popełnione przez skarżącego wykroczenie stanowi o negatywnej etyczno-moralnej postawie skarżącego, d) ustaleniu, że w okolicznościach sprawy, skarżący utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, 3. istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: a) art. 80 k.p.a. poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów przedstawionych w przedmiotowej sprawie przez skarżącego i nie zakwestionowanych przez organy wydające obydwie decyzje administracyjne, dowolną oceną dowodów w związku z pominięciem okoliczności przytaczanych przez skarżącego, b) art. 75 i 77 ust. 1 k.p.a. poprzez pominięcie, jak to wynika z lakonicznej treści uzasadnienia faktycznego wydanych decyzji administracyjnych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów i okoliczności faktycznych, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, c) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o błędną interpretację art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy, d) art. 7 i art. 11 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy wyjaśnienie a tym samym niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, wskazując m.in. że organ nie wykazał obawy, której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo podniósł, że zupełnie niezrozumiałe i pozbawione podstawy prawnej są twierdzenia organu II instancji, jakoby już sam fakt popełnienia wykroczenia przez skarżącego dawał podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia a broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ww. ustawy odnosi się jedynie do przestępstw. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przestępstwo może być bądź to występkiem, bądź to zbrodnią. Do katalogu przestępstw nie zalicza się wykroczeń i ich popełnienie nie stanowi warunku sine qua non zastosowania normy art. 18 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego gdyby tak było w rzeczywistości, wówczas organ już w październiku 2007 r. byłby obowiązany do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, czego nie uczynił. Postawił także zarzut, że ustalony stan faktyczny został ustalony połowicznie i niedokładnie. Organ wskazując na zauważone uchybienia w dotychczasowym zachowaniu skarżącego, uczynił je podstawą rozstrzygnięcia. Jednakże poza lakonicznym przywołaniem okoliczności ukarania mandatem karnym oraz wskazaniem, iż skarżący był karany dyscyplinarnie w kole łowieckim, nie podjął się próby dokładnego sprawdzenia okoliczności towarzyszących ww. stanom faktycznym. Odnosząc się do popełnionego wykroczenia, skarżący wskazał, iż zostało ono popełnione w październiku 2007 r. Został on wówczas ukarany mandatem karnym w wysokości 50 zł za przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym. Zamiast przepisanej prędkości 50 km/h, skarżący poruszał się z prędkością 53 km/h. Nałożony na skarżącego mandat został przez niego niezwłocznie opłacony. Tymczasem organ pomijając powyższe okoliczności, umieścił powyższe przewinienie na równi z przestępstwem np. przeciwko życiu i zdrowiu. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia regulaminu polowań, skarżący podniósł, iż okoliczność dająca podstawę do zawieszenia zaistniała w 2000 r. oraz wskazał, że zastosował się do nałożonej na niego kary i w ciągu roku, tj. podczas zawieszenia w prawach członka koła nie posługiwał się posiadana bronią myśliwską. Podkreślił, iż zawieszenie trwało rok i miało miejsce dziewięć lat temu. Upływ czasu oraz jego postawa skarżącego po 2000 r. nie stanowią podstawy do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Ponadto skarżący wskazał, iż dołącza do skargi nową, pozytywną opinię koła łowieckiego, jednakże opinia taka nie wpłynęła do Sądu. Wskazując na naruszenie norm prawa procesowego, skarżący wskazał, że organy rozpatrujące sprawę nie dokonały w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a powołując się na nowe dowody w sprawie, w postaci informacji o ukaraniu za wykroczenie oraz zawieszeniu w prawach członka koła łowieckiego nie udowodniły, iż powyższe okoliczności pozwalają na wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzje o cofnięciu pozwolenia na broń. Ponadto wskazał, że organ II instancji pozostaje w błędzie twierdząc, iż w niniejszym postępowaniu niemożliwe było wydanie decyzji stwierdzającej uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wynika wprost z przepisów art. 138 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym oraz zawarto w niej szereg nieprawdziwych twierdzeń i dowolnych interpretacji przepisów prawnych stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, wskazać należy iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu, działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto w ocenie Sądu działania organów były oparte na prawidłowej wykładni przepisów obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. Zdaniem Sądu w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 270 § 1 k. k., nałożenia na skarżącego mandatu karnego za wykroczenie drogowe, a także negatywna opinia macierzystego koła łowieckiego skarżącego, w której wskazano, iż ukarany został rocznym zawieszeniem w prawach członka tego koła z powodu kilkakrotnego naruszenia przez niego przepisów regulaminu polowań. Fakt skazania skarżącego J. Ż. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący został prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2006 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w K., Sąd Grodzki w N. uznany za winnego tego, że we wrześniu 2007 r. w N., podrobił podpis J. K. na protokole zebrania sprawozdawczo-wyborczego Rejonowego Koła Pszczelarzy w N., odbytego w dniu [...] kwietnia 2007 r., a następnie protokół ten przedłożył w Wojewódzkim Związku Pszczelarzy w O. jako autentyczny, tj. popełnienia czynu z art. 270 § 1 k.k. Trafnie zatem organ II instancji podniósł w zaskarżonej decyzji, iż popełnienie ww. czynu świadczy to o lekceważącym podejściu skarżącego do porządku prawnego i stwarza domniemanie, iż w taki sam sposób może potraktować zasady bezpieczeństwa posiadania broni. Na lekceważenie zasad porządku prawnego wskazuje także nałożenie na skarżącego mandatu karnego za wykroczenie drogowe w postaci przekroczenia prędkości oraz roczne zawieszenie w prawach członka tego koła łowieckiego z powodu wielokrotnego naruszenia przez niego przepisów regulaminu polowań. Zdaniem Sądu organy Policji, badając stan faktyczny sprawy, trafnie przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem, oraz popełnienia wykroczenia drogowego oraz naruszenia regulaminu polowań, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynów wskazujących na lekceważenie zasad czynu godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego za które to czyny został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu oraz nałożono na niego mandat karny oraz karę porządkową. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, iż popełniony przez niego czyn nie jest czynem przestępczym wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która wielokrotnie dopuściła się czynów sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie, "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary"(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazać należy, że wbrew jego twierdzeniom organ nie starał się dowodzić, że fakt popełnienia wykroczenia przez skarżącego dawał podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Wykroczenie drogowe, o którym wyżej mowa stanowiło jedynie jedną z okoliczności, która wskazywała na lekceważący stosunek skarżącego wobec porządku publicznego Ponadto, ustosunkowując się do zarzutu, że organ II instancji pozostaje w błędzie twierdząc, iż w niniejszym postępowaniu niemożliwe było wydanie decyzji stwierdzającej uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji, wskazać należy iż organ w uzasadnieniu II instancji prawidłowo odniósł się do wniosku skarżącego o uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego, wskazując iż wniosek ten nie spełnia przesłanek zawartych w art. 105 k.p.a. Nadmienić należy, iż w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. może uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji, jednakże wydając taką decyzję organ kieruje się przesłankami, o których mowa w art. 105 k.p.a. W zaskarżonej decyzji zostały podniesione nowe argumenty świadczące o postawie skarżącego w postaci informacji o ukaraniu go za wykroczenie drogowe oraz o zawieszeniu w prawach członka koła łowieckiego, niemniej należy zauważyć, iż stanowiły one zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy. Przed wydaniem decyzji organ I instancji powiadomił skarżącego o zebranym materiale dowodowym oraz poinformował go o uprawnieniach wynikających z art. 10 i art. 75 § 1 k.p.a. Z uprawnienia skarżący skorzystał zapoznając się w dniu 9 października 2008 r., tj. przed wydaniem decyzji I instancji, z aktami sprawy; nie zgłaszał wniosków dowodowych. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.