VI SA/Wa 326/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant apl. prok. Olga Kudanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] cofającą J. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: J. W. posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską na mocy decyzji z 1992 r. Jesienią 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] powziął wiadomość, że przeciwko J. W. toczy się postępowanie karne, w którym zostały postawione zarzuty z art. 178a § 1 oraz art. 263 § 2 kk. Wymienione czyny nalezą do kategorii przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz przeciwko porządkowi publicznemu. Dnia [...] listopada 2003 r. Komendant zawiadomił J. W. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Postępowanie to zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania karnego przeciwko skarżącemu i ponownie podjęte postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., po zakończeniu postępowania karnego. W aktach znajduje się skazujący wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] października 2007 r., Wydział [...], sygn. akt [...] uznający J. W. winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk i czynu z art. 263 § 2 kk. Popełnione przez skarżącego czyny polegały na kierowaniu samochodem pod wpływem alkoholu (1,1 promila i 1,00 zawartości alkoholu we krwi) oraz posiadanie pistoletu gazowego i 5 sztuk amunicji gazowej bez zezwolenia. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy o uprawnionym i skontrolował sposób przechowywania broni. Z dokumentu tego wynika, że uprawniony prowadzi własną działalność gospodarczą, mieszka w domu jednorodzinnym. Posiada jednostkę broni palnej myśliwskiej, które jest przechowywana w szafie pancernej, w miejscu zamieszkania przestrzega zasad współżycia społecznego i nie odnotowano wobec niego żadnych interwencji. Wedle opinii Zarządu Koła Łowieckiego [...], nie było żadnego incydentu, który świadczyłby, że skarżący może stwarzać zagrożenie dla otoczenia, pozytywnie zalicza coroczne szkolenia z regulaminu polowań i bezpiecznego obchodzenia się z bronią. Raz została mu udzielona nagana ponieważ przeoczył zakończenie terminu polowania na kaczki. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jak wynika z załączonego do akt sprawy wyroku Sądu Okręgowego w [...] skarżący jednoznacznie naruszył prawo dopuszczając się przestępstw, które mimo, iż nie mieszczą się w katalogu przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu, lub mieniu zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 z późn. zm., dalej jako u.b.a.), to stanowią przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Wyrok Sądu jest wiążący dla organu Policji, który przy wydawaniu decyzji nie może się kierować subiektywną oceną sprawy dokonaną przez stronę, co prowadziłoby do podważenia wyroku Sądu. Prowadzenie przez stronę pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz dodatkowo posiadanie broni i amunicji bez pozwolenia rodzi uzasadnioną obawę, że uprawniony może korzystać z posiadanej broni w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu innych osób, a więc w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Fakt popełnienia tych przestępstw pozwala więc uznać skarżącego za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Odwołanie od powyższej decyzji złożył do Komendanta Głównego Policji J. W.. Wskazał, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej jest niezgodna z przepisami. Czyny karalne jakie popełnił, nie mieszczą się w wykładni przepisu art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. Broni nie użył w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie został skazany za użycie broni oraz za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z opinii środowiskowych wydanych przez Koło Łowieckie w C. i Policję wynika, iż nie miał żadnych kłopotów z prawem. Poza tym od czynów, które popełnił upłynęło pięć lat i opinia o nim jest nienaganna, co oznacza, iż nie jest osobą, co do której istnieje obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu organ przypomniał brzmienie w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w związku z art.15 ust.1 p.6 u.b.a. i stwierdził, że nakazuje on organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw uzasadniających odmowę wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń, zatem ustawodawca przyznał organom Policji prawo do uwzględniania jako przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń popełnienie przez osobę uprawnioną do posiadania broni także innych rodzajów przestępstw, jeżeli z okoliczności popełnienia danego czynu karalnego można wysnuć obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, iż skarżący dopuścił się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwym i kierując w tym stanie pojazdem wykonywał szereg gwałtownych i niebezpiecznych manewrów powodujących, że piesi musieli usuwać się z drogi aby uniknąć najechania, a ponadto strzelał z nielegalnie posiadanej broni. W świetle tych okoliczności, w ocenie organu, skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i użytkowania broni a pozytywne opinie środowiskowe nie mogą zmienić decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji J. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił : - naruszenie przepisów prawa, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż jest osobą zagrażającą życiu i zdrowiu; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej oceny wszystkich dowodów i okoliczności. - naruszenie przepisów prawa poprzez uznanie za niewystarczający dowód postanowienia o umorzeniu postępowania przez Sąd w O. - naruszenie art. 35 par. 3 kpa polegające na niezałatwieniu sprawy w terminie. W uzasadnieniu postawionych zarzutów skarżący przedstawił argumenty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazał, iż jest człowiekiem niełamiącym prawa i nigdy nie dopuściłby do tego, by jego zachowanie mogło spowodować zagrożenie czy niebezpieczeństwo. Łowiectwo jest jego pasją a cofnięcie pozwolenia na broń będzie ponownym ukaraniem. Polemizował z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego i wskazywał, że sprawa karna została błędnie rozstrzygnięta, a w innej sprawie umorzone zostało z powodu przedawnienia prowadzone przeciwko niemu postępowanie o wykroczenie z art. 86 par. 2 kw. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzja cofająca pozwolenie na posiadanie broni została wydana w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Podstawowe znaczenia miał prawomocny wyrok skazujący, wydany przez niezawisły sąd, z którego wynika, że skarżący został uznany winnym kierowania samochodem w stanie nietrzeźwym i posiadania broni gazowej bez wymaganego zezwolenia. Organy Policji są zobligowane brać pod uwagę skazanie za takie przestępstwo, oceniając czy dana osoba może nadal posiadać broń. W przypadku skarżącego, dla zaliczenia go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. istotne znaczenie ma uzasadnienie wyroku karnego, w którym opisane jest zachowanie skarżącego w dniu jego zatrzymania przez Policję. Takie zachowanie wyklucza możliwość posiadania prawa do broni, ponieważ broń została użyta przez skarżącego, gdy był nietrzeźwy, w miejscu publicznym i z nieuzasadnionych powodów. Nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego o ukaraniu dwa razy za ten sam czyn, ponieważ cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, lecz konsekwencją administracyjnoprawną wynikającą z oceny zachowania strony jako posiadacza pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli uprawniony należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. - tzn. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu, co do osób które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu ustawodawca przesądził, że istnieje co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Co do innych osób, organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Przestępstwa, za które został skazany J. W., nie mieszczą się w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Należało więc rozważyć, czy zasadnie organ uznał, że z samego faktu skazania wynika uzasadniona obawa użycia broni w interesie sprzecznym z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia należy mieć na względzie, że prawo do posiadania broni, bez wątpienia, może rodzić zagrożenia większe niż jakiekolwiek inne prawo. Ustawodawca, co do zasady, wykluczył możliwość posiadania tego prawa przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, a istnienie takiej "uzasadnionej obawy" zawsze opiera się tylko na prognozach, które wysnuwa się na podstawie tych faktów, które wydarzyły się do daty czynienia prognozy. Prognoza jest zawsze pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie prognozy. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów głęboko uzasadniona. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06 - przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym. W przypadkach skazania za inne przestępstwa, niż wymienione wprost w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru, oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zobiektywizowanie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Organ bezspornie ustalił, że skarżący w dacie decyzji był prawomocnie skazany za przestępstwa polegające na kierowaniu samochodem w stanie nietrzeźwości oraz posiadanie broni gazowej bez zezwolenia. Jak wynika z uzasadnienia wyroku karnego J. W. będąc nietrzeźwym prowadził samochód w sposób powodujący zagrożenie dla innych osób, które musiały przed nim uciekać oraz strzelał przez okno samochodu z nielegalnie posiadanej broni gazowej. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, wobec prawomocnie ustalonego skrajnie nieodpowiedzialnego i niebezpiecznego zachowania skarżącego, organ zasadnie doszedł do przekonania, iż skarżący stwarza zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie może dysponować bronią. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej oceny dowodów. Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Drastyczne okoliczności popełnionego przez oskarżonego przestępstwa zostały ustalone prawomocnym wyrokiem karnym i nie mogą być podważane w postępowaniu administracyjnym, a są one wystarczającą przesłanką do uznania, że skarżący budzi obawę niezgodnego z prawem użycia broni a w szczególności, że w stanie nietrzeźwości i zdenerwowania może w przyszłości w sposób nieodpowiedzialny korzystać z posiadanej broni. Pozytywne opinie o skarżącym w kole łowieckim i w miejscu zamieszkania zostały wzięte przez organ pod uwagę, nie niweczą jednak one obawy wynikającej z okoliczności popełnionego przestępstwa. Umorzenie innego postępowania o wykroczenie z powodu przedawnienia nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, o którym zadecydowały okoliczności ustalone wyrokiem skazującym. W tym stanie rzeczy zasadne jest stanowisko organu, że skarżący nie powinien posiadać prawa do broni, a decyzja cofająca pozwolenie na broń nie narusza prawa. Prowadzenie postępowania z przekroczeniem obowiązujących terminów stanowi uchybienie procesowe nie mające wpływu na wynik sprawy, zatem nie może wpływać na rozstrzygnięcie Sądu. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.