VI SA/Wa 3279/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju p o s t a n a w i a: ustanowić dla skarżącej A. D. adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zażądała zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku podała, że od wielu lat nie widzi i potrzebuje stałej pomocy osób trzecich. Utrzymuje się z renty rodzinnej po rodzicach. Jako jedyny składnik majątku wskazała lokal mieszkalny o powierzchni 50,6 m kw. Skarżąca podniosła również, że posiada kredyt w wysokości 25.000 zł oraz jest zadłużona u znajomych na kwotę 35.000 zł. Środki z ww. zobowiązań finansowych przeznaczyła na koszty leczenia. Z dokumentów nadesłanych przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie Sądu wynika, że wysokość jej renty wynosi 1.704,72 zł brutto miesięcznie (decyzja ZUS Oddział w W. z [...] marca 2014 r. o waloryzacji renty w aktach sądowych sprawy). Do miesięcznych wydatków skarżącej należą: opłata za mieszkanie – 500 zł, opłata za energię elektryczną – ok. 80 zł, opłata za gaz – ok. 20 zł , a także rata spłaty pożyczki udzielonej jej przez [...] S.A. na okres 36 miesięcy w łącznej kwocie 28.724,49 zł – 954,11 zł (faktury VAT, dowody wpłaty, umowa pożyczki, harmonogram spłat rat pożyczki w aktach sądowych). Skarżąca przedstawiła także wyciąg z jej rachunku bankowego za okres od [...] września 2014 r. do [...] grudnia 2014 r., na którym saldo końcowe wynosiło 1.366,05 zł (wyciąg z rachunku bankowego w aktach sądowych sprawy). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.). W tym miejscu podnieść należy, iż stosownie do treści przepisu art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Wobec ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie pozostaje bezprzedmiotowy. Zatem w niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega wyłącznie żądanie skarżącej dotyczące ustanowienia adwokata. Przedstawione przez skarżącą kserokopie dokumentów oraz akta administracyjne, w tym zawarta w nich obszerna dokumentacja medyczna, potwierdzają prawdziwość wskazanych we wniosku okoliczności faktycznych. Przy uwzględnieniu z jednej strony wysokości miesięcznego dochodu skarżącej (ok. 1.700 zł), a z drugiej strony – jej wydatków w skali miesiąca (ok. 1.500 zł), stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie poczynić oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia wynagrodzenia wybranego profesjonalnego pełnomocnika. Z tej przyczyny konieczne jest przyznanie skarżącej adwokata z urzędu w celu stworzenia możliwości odpowiedniej obrony jej interesów przed Sądem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.