VI SA/Wa 328/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę VI SA/Wa 328/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 roku o nałożeniu na P. S. kary pieniężnej w wysokości 3400.00 złotych, w zakresie kary pieniężnej w wysokości 3000.00 złotych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 4 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.). Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] września 2005 roku na drodze krajowej nr [...] w miejscowości P. zatrzymany został do kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez R. K. Kierowca okazał do kontroli siedmiodniowa kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych. Karta nie została wypełniona w polach "ważna od – dzień, miesiąc, godzina i minuty" oraz "ważna do – dzień, miesiąc, godzina i minuty". Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiotowym stanie faktycznym zaszły przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stosownie bowiem do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu. Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w inny sposób aniżeli przewidziany w § 5 ust. 1 i ust. 3-5 rozporządzenia, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego jej uiszczenie. Dopiero prawidłowo wypełniona karta identyfikuje konkretny pojazd, którym wykonywany jest przejazd, stając się dowodem uiszczenia opłaty za ten właśnie przejazd. Zgodnie natomiast z art. 92 ust. 1 ustawy, wykonywanie transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.4.1. załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3000.00 złotych wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Sprawą przedsiębiorcy wykonującego przewozy, zwłaszcza profesjonalne, jest znać przepisy regulujące problematykę działalności, którą się zajmuje, tak żeby nie dopuścić do ich naruszenia. To bowiem przedsiębiorca ponosi konsekwencje braku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia takiej karty. Przepis art. 87 ust. 3 ustawy obciąża przedsiębiorcę odpowiedzialnością za brak wyposażenia kierowcy we wszystkie wymagane przepisami dokumenty. Wysokość nakładanych kar jest ściśle określona w załączniku do ustawy i nie może ulegać zmianom. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. S. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił nieuwzględnienie jego wyjaśnień, co do posiadanych dokumentów i błędne ustalenie, że nie dokonał opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Opłata została uiszczona, a wadliwe wypełnienie karty wynikło z winy kierowcy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 roku odpowiada prawu. Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wynika z nich, iż podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], skarżący legitymował się siedmiodniową kartą opłaty drogowej. Karta ta nie zawierała wszystkich wymaganych wpisów. Nie była wypełniona w polach jej ważności. Zgodzić się więc należy z organem, że na postawie takiej karty nie można ustalić, że była ona wypełniona celem użycia wyłącznie dla potrzeb przewozów realizowanych ściśle określonym pojazdem w ściśle określonym przedziale czasowym. Z przedziału czasowego był tylko wypełniony rok, co nie czyni zadość wymogowi z § 5 ust. 1 i ust. 3-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.). Skarżący twierdzi, że obowiązkowi uiszczenia opłaty uczynił zadość, albowiem opłata została dokonana. Za wadliwe wypełnienie karty winę ponosi kierowca. Zarzut skarżącego nie jest zasadny, albowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego właściwie odniósł, obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej, stan prawny. Szczegółowy tryb i sposób uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych określony został w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.) wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.). Zgodnie z § 5 ust. 6 rozporządzenia dowodem uiszczenia opłaty jest karta opłaty drogowej, zawierająca wszystkie elementy wskazane w § 5 ust. 3-5. Nie wystarczy więc nabycie odpowiedniej karty, ale należy ją wypełnienić i to w sposób wskazany w powyższym rozporządzeniu. Dopiero wypełnienie karty nadaje moc dowodową posiadanemu dokumentowi tak co do pojazdu, za przejazd którym uiszczona jest opłata jak i czasu, w którym ten przejazd się odbywa. Uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest więc czynnością bardzo sformalizowaną. Ma to zapobiegać wielokrotnemu wykorzystywaniu karty przez więcej niż jeden pojazd. Główny Inspektor Transportu Drogowego właściwie przyjął, że skarżący uchybił obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa. Trafnie ocenił, iż nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty karta z niewypełnionymi polami jej ważności. Brak wpisów w tych polach uniemożliwia kontrolę uiszczenia opłaty za przejazd objęty kontrolą. Konsekwencje braku niewypełnienia karty ponosi przedsiębiorca. To on bowiem wykonywał transport drogowy, a zgodnie z art. 92 ust. ustawy ten, kto wykonuje transport drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy podlega karze. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.