VI SA/Wa 3283/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej i zawieszenia wydawania świadectw kierowców postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 11 kwietnia 2023 r. wezwano P.Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej skarżąca), do uzupełnienia braków formalnych skargi opisanej w sentencji przez: a. wskazanie z imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji osoby, która podpisała skargę, b. nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu ze swojego KRS (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, obejmującego swym zakresem czasowym dzień sporządzenia skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w powyższym zakresie zostało doręczone skarżącej 29 maja 2023 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał zatem 5 czerwca 2023 r. Skarżąca nadała pismo uzupełniające braki formalne skargi w dniu 2 czerwca 2023 r. W piśmie tym wskazała osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki w dniu złożenia skargi oraz oświadczyła, że załącza pełny wydruk KRS. Pismo to nie zostało jednak nadane na adres Sądu, lecz na adres organu – Głównego Inspektora Transportu Drogowego, do którego wpłynęło 6 czerwca 2023 r. Organ nadał zaś pismo skarżącej na adres WSA w Warszawie dopiero 16 czerwca 2023 r. W związku z powyższym należało uznać, że ww. pismo zostało wniesione przez skarżącą z uchybieniem terminu. Nie można bowiem przyjąć, że pismo strony przesłane, w celu uzupełnienia braków formalnych skargi, do organu zamiast do sądu, może wywołać skutek w postaci zachowania terminu procesowego wyznaczonego przez sąd, chyba że organ ten nada pismo na adres sądu w urzędzie pocztowym lub złoży je w siedzibie sądu jeszcze w terminie do uzupełnienia braków. Pośredni tryb wnoszenia pism procesowych do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc za pośrednictwem organu, stanowi wyjątek od zasady bezpośredniego wnoszenia pism do sądu i dlatego też przypadki jego stosowania zostały wprost wymienione w ustawie – por. art. 54 § 1, art. 64c § 2 i art. 87 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) Natomiast w toku już wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego, strona winna każde pismo procesowe kierować bezpośrednio do sądu, w tym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. W sytuacji bowiem wniesienia pisma procesowego, które powinno być skierowane bezpośrednio do sądu, a zostało złożone za pośrednictwem organu, najwcześniejszą datą, jaką można przyjąć za datę złożenia tego pisma jest data przesłania tego pisma przez organ do sądu (por. postanowienie NSA z: 14 kwietnia 2015 r. I OSK 889/15; 10 stycznia 2018 r. II OZ 1609/17; 24 października 2018 r. II OZ 1042/18). W postanowieniu z 21 grudnia 2021 r. I FZ 269/21 NSA wskazał z kolei, że: "w zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem pisma uzupełniającego braki formalne skargi do organu, zamiast do Sądu, to w takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a." (por. też w tym względzie postanowienie NSA z 19 grudnia 2022 r. I OZ 605/22). Niezależnie jednak od powyższego stanowiska Sądu w kwestii terminowości wniesienia ww. pisma, wskazać również należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, do pisma z 30 maja 2023 r. nie dołączono odpisu z KRS ani wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Organ lub osoby, o których mowa w ww. przepisie, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a). W sytuacji zasygnalizowanego w wezwaniu braku w przedstawionym zakresie, na skarżącej ciążył więc obowiązek zastosowania się do wezwania Sądu i przedłożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi oraz określającego sposób reprezentacji Spółki. Sąd podziela stanowisko NSA zaprezentowane w postanowieniu z 22 lipca 2022 r. I GZ 230/22, że nie znajduje oparcia w prawie pogląd, że sąd może samodzielnie zweryfikować prawidłowość reprezentacji, gdyż treść KRS-u jest dostępna elektronicznie. W aktualnym stanie prawnym nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń – czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie – na sąd na etapie kontroli warunków formalnych skargi, bądź na sąd na etapie oceny, czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia (por. też postanowienia NSA z: 10 marca 2023 r. III OZ 98/23; 15 maja 2019 r. II OZ 422/19; 11 grudnia 2012 r. II GSK 1731/12; 12 lutego 2015 r. II GSK 69/15; 8 listopada 2016 r. II FZ 716/16). Sąd nie może zastępować stron w uzupełnianiu braków formalnych składanych pism. Rolą sądu nie jest więc wyręczanie stron w zakresie wykazywania istnienia umocowania osób uprawnionych do jej reprezentacji przed sądem (por. postanowienia NSA z: 9 maja 2018 r. II GZ 156/18; 23 października 2015 r. II OSK 2456/15). Są to czynności procesowe stron, ich pełnomocników, przedstawicieli, co jednoznacznie wynika z treści art. 29 p.p.s.a. i zawartego w nim zwrotu "mają obowiązek wykazać" (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2023 r. I GZ 142/23). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie I sentencji. Wpis sądowy zwrócono natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie II sentencji.