VI SA/Wa 3286/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnia braków formalnych skargi - Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3286/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, nie nadesłał do tut. Sądu podpisanej skargi. Przedmiotowe postanowienie zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej w dniu 4 maja 2016 r. Skarżący potwierdził odbiór przesyłki sądowej własnoręcznym podpisem (vide: potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej - k. 22 akt sądowych). Pismem z dnia 9 maja 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przesyłkę sądową zawierającą wezwanie do uzupełninia braków formalnych skargi odebrała jego małżonka, z uwagi na nieobecność skarżącego. Jednocześnie, skarżący wyjaśnił, że w okresie wyznaczonym do dokonania czynności przebywał - jako kierowca - za granicą. Skarżący wskazał, że małżonka - zgodnie z wezwaniem Sądu - uiściła należny wpis od skargi, jednak nie była w stanie usunąć drogiego braku formalnego skargi, albowiem nie mogła podpisać się pod jej treścią za skarżącego. Skarżący przyznał jednocześnie, że małżonka zapomniała później poinformować go o tym fakcie. Skarżący stwierdził, że cały czas nie był świadomy, iż nie wszystkie braki formalne skargi zostały uzupełnione. Skarżący wskazał, iż o nieuzupełnionym braku formalnym wniesionej przez niego skargi dowiedział się dopiero w dniu otrzymania postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Do powyższego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi strona skarżąca nie załączyła podpisanej skargi, uzupełniając ten brak formalny dopiero przy piśmie z dnia 27 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w sytuacji, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem należy dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przepis art. 88 p.p.s.a. stanowi, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Mając na względzie powyższe, wskazać należy, iż w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był ustalić, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi - poprzez jej podpisanie, albowiem od spełnienia tego warunku zależy możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku przez Sąd. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów Sąd stwierdził, że - co prawda - wraz z wnioskiem z dnia 9 maja 2016 r. skarżący nie przesłał podpisanej skargi (uzupełnił ten brak dopiero w dniu 27 czerwca 2016 r., w wyniku realizacji wezwania Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r.), tym niemniej wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należy uznać za wniesiony w terminie, bowiem skarżący uzyskał informację o nieuzupełnieniu braku formalnego skargi w dniu doręczenia mu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r., tj. w dniu 4 maja 2016 r. (vide: potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 22 akt sądowych). Sąd uznał bowiem, że datą, od której należało w tym przypadku liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, jest data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. W ocenie Sądu, jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia wniosku o jego przywrócenie liczy się od daty uzyskania wiadomości o tym, że (w tym przypadku) podpisany egzemplarz skargi nie został przesłany do Sadu w wyznaczonym terminie (por. m.in. /w:/ postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OZ 661/06, Legalis). W tej sytuacji, Sąd zobowiązany był rozważyć, czy strona skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez jej winy. Należy zauważyć, że w zarówno w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i literaturze prawniczej przyjmuje się zgodnie, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Nie ulega wątpliwości, że uprawdopodobnienie braku winy oznacza wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak m.in. J.P. Tarno /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2006, s. 226; tak również: m.in. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Monitor Prawniczy z 2002 r., nr 23, s. 1059; podobnie: wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, LEX nr 40381, z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, LEX nr 39797, czy też z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, LEX nr 55307). Przy czym, warto zwrócić uwagę, iż przy ocenie winy lub jej braku, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (podobnie: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Mając powyższe na uwadze, wskazać trzeba, iż z uzasadnienia wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wynika, iż skarżący pracuje, jako kierowca, we własnej firmie i w związku z tym często wyjeżdża za granicę, co w konsekwencji spowodowało, iż jego nieobecność w kraju przypadła na okres, w którym Sąd wyznaczył stronie termin na uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. W tej sytuacji, uznać należy, że okoliczność wskazana przez skarżącego (vide: wyjazdy służbowe za granicę) nie była niespodziewana, czy nawet trudna do przewidzenia. W ocenie Sądu, przy dochowaniu należytej staranności strona skarżąca, mając świadomość utrudnień mogących wyniknąć z jej częstych wyjazdów za granicę, winna podjąć stosowne czynności zmierzające do zabezpieczenia jej interesów w kraju. Skarżący mógł bowiem ustanowić pełnomocnika do prowadzenia jej spraw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, ewentualnie pełnomocnika do doręczeń, który byłby upoważniony do odbioru korespondencji sądowej. Taka zapobiegliwość, zdaniem Sądu, umożliwiłaby skarżącemu należyte dbanie o swoje interesy i w konsekwencji, dała mu możliwość dochowania terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W związku z tym, Sąd uznał, że należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wymagała od skarżącego, aby przed wyjazdem za granicę, podjął on wszelkie możliwe i zarazem odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów. W świetle przytoczonych przez stronę skarżącą argumentów, Sąd uznał, iż powołane przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie mogły stanowić podstawy do jego przywrócenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny - działając na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.