VI SA/Wa 33/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. nakładającą na J. J. karę pieniężną w wysokości 6300zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 5 kwietnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. na drodze powiatowej N. – J. zatrzymał do kontroli pojazd nr rej. [...] z naczepą nr rej. [...] będący własnością J. J. prowadzącego Z. z siedzibą w O., kierowany przez P. D.. Pojazd członowy został skierowany do punktu ważenia PK nr [...] znajdującego się przy drodze krajowej DK nr [...]. Skontrolowano dokumentację kierowcy i z tej kontroli sporządzono stosowny protokół oraz poddano pojazd procesowi ważenia i z tej czynności również sporządzono stosowny Protokół z załącznikami. W protokole kontroli ważenia [...] stwierdzono, że na drodze DK nr [...], dopuszczalny jest nacisk pojedynczej osi napędowej - 10 ton. Stwierdzono również, że dokonano ważenia pojazdu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, których numery wskazano w protokole. W protokole zaznaczono też, że wagi posiadały legalizację Urzędu Miar w Warszawie, a kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji oraz protokółu pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Kierowca został także poinformowany przed rozpoczęciem czynności kontrolnych o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdów przy użyciu wag samochodowych. Z załącznika do kontroli ważenia wynika, że pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze powiatowej N. – J. o dopuszczalnym nacisku na oś pojedynczą - 8t i skierowany do stanowiska ważenia przy drodze krajowej nr [...]. Z protokołu ważenia wynika, że pojazd został zważony na stanowisku ważenia na drodze krajowej nr [...] o dopuszczalnym nacisku na oś pojedynczą 10 t. W wyniku ważenia stwierdzono naciski na osie: 10,58 t na drugiej osi pojedynczej i 22,55 t na potrójnej osi nienapędowej. Stwierdzono też przekroczenia dopuszczalnych nacisków: na pojedynczej osi napędowej o 2,58 t, a na osi potrójnej nienapędowej o 0,75 t. Oba protokoły kontroli i załączniki do protokołu dotyczącego ważenia pojazdu kierowca P. D. podpisał bez zastrzeżeń. Do powyższego protokołu ważenia dołączono w charakterze załączników, podpisane przez kierowcę: 1) wydruk potwierdzający wyniki ważeń przeprowadzonych w trakcie kontroli, 2) instrukcję ważenia pojazdów, 3) protokół kontroli, 4) protokół pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów w miejscowości P., 5) świadectwo legalizacji wag. Pismem z dnia 10 kwietnia 2007 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania. Organ przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2007 r. przesłał stronie protokół kontroli ważenia pojazdów, protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli, legalizację wag. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. sprostował z urzędu błąd pisarski w protokole kontroli ważenia [...], w ten sposób, że na stronie pierwszej w oznaczeniu dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na danej drodze w tonach wpisał 8 t. zamiast 10 t., oraz na stronie pierwszej w tabeli poniżej opisu na drodze o dopuszczalnych naciskach pojedynczej osi napędowej wpisał 8 t. zamiast 10 t. W piśmie z dnia 10 maja 2007 r. J. J. zakwestionował ustalenia organu dotyczące miejsca kontroli oraz dopuszczalnych nacisków na osie. Wskazał, że miejscem kontroli była faktycznie droga nr [...], gdzie nacisk na oś wynosi 10 t., nie zaś jak wskazał organ 8 t. Podstawą takiego twierdzenia był fakt, iż w miejscu gdzie dokonano kontrolnego ważenia tj. DK nr [...] P. km [...], nacisk na oś wynosi 10 t. Podniósł, iż nie otrzymał protokołu kontroli zgodnego ze wzorem rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego. Pismem z dnia 29 maja 2007 r. organ poinformował stronę, iż kontrolowany pojazd poruszał się i został zatrzymany do kontroli na drodze powiatowej N. – J., zaś punktem przeznaczonym i przystosowanym do kontroli jest DK P. km [...], gdzie przeprowadzono czynności kontrolne ważenia. Wskazał, że protokoły kontroli zostały przekazane kierowcy. Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. powołując się na art. 13g ust. 1 i 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19 z 2007 r. poz.115 – dalej zwana udp), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005 r. poz. 908 ), art. 104 § 1 Kpa nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6.300 zł. W uzasadnieniu powołując się na art. 41 ust. 4, ust. 5 oraz 6 udp oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. 2005, Nr 219, poz. 1860) i rozporządzenie z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. (Dz. U. 2005, Nr 219,poz. 1861) organ ustalił, iż droga powiatowa N. – J., na której zatrzymano do kontroli przedmiotowy pojazd, należy do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Organ wyjaśnił sposób obliczenia wysokości kary i wskazał, że stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej 10,58 t, przy dopuszczalnym nacisku 8 t. Przekroczenie dopuszczalnego nacisku wyniosło 2,58 t. Za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu przewidziano karę pieniężną, w wysokości określonej w lp. 6.7.d. oraz l.p. 6.7.e. załącznika nr 2 do udp, tj. za przekroczenie powyżej 9,0 t do 9,5 t. – 1200 zł. oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t. powyżej 9,5 t. dodatkowo 900 zł. - co dało w sumie karę 3 900 zł /1200 + 3 x 900/. Na drogach, na których dopuszczalny jest nacisk osi do 8 t. zgodnie z lp.6 p.6 lit.a załącznika nr 2 do udp - suma nacisków dla potrójnej osi przyczep i naczep, przy odległościach pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m, nie może przekraczać 21,8 t. W kontrolowanym pojeździe nacisk wynosił 22,55 t. zatem przekroczenie wyniosło 0,75 t. Zgodnie z lp.6 p.6, lit.b załącznika nr 2 do udp przy nacisku między 21,8 do 23,3 t. kara wynosi 2400,00zł. Od tej decyzji odwołał się skarżący. Zarzucił decyzji naruszenie art. 7 i 77 Kpa poprzez oparcie decyzji na niekompletnym protokole kontroli. W ocenie skarżącego w protokole brak jest wskazania odległości pomiędzy osiami pojazdu oraz brak wskazania rodzaju zawieszenia pojazdu. Tym samym skarżący za niezrozumiałe uznał zastosowanie załącznika do udp, które odnoszą się wprost do odległości pomiędzy osiami składowymi. Wskazał także, iż organ błędnie zastosował przepis 6.7.e. załącznika nr 2 powołanej ustawy, ponieważ w jego ocenie sankcjonowane powinno być każde rozpoczęte naruszenie, ale dopiero powyżej wartości 0,5 t. Podniósł, że ważenia dokonano na drodze powiatowej, a dopiero później pojazd był ważony na punkcie kontrolnym. Organ nie wziął pod uwagę kwestii wpływu przejazdu przez odcinek drogi pomiędzy tymi punktami i nie uzasadnił dlaczego przyjął wyniki ustalone na drodze 10 t, jako wyniki ważenia na drodze 8 t. Zarzucił, iż decyzja zawiera błędne wyniki ważenia, co do osi napędowej w stosunku do ustaleń zawartych w protokole kontroli. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art.138 § 1 pkt.1 Kpa, art. 13 ust. 1, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c u.d.p., lp.6 pkt. 6 lit. b, pkt. 7 lit. d i e załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu organ ponownie wyjaśnił sposób obliczenia kar za poszczególne przekroczenia. Organ przyznał, że w zaskarżonej decyzji miał miejsce błąd pisarski. Na stronie 1 uzasadnienia jako ustalony nacisk osi pojedynczej napędowej podano liczbę 2,58 t, która to liczba stanowi wartość przekroczenia dopuszczalnego nacisku, zamiast liczby 10,58 t, która stanowi ustaloną wartość nacisku. Uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie ponieważ organ I instancji w sposób prawidłowy, z zastosowaniem właściwych danych, wyliczył wysokość kary pieniężnej. Wskazał, że protokół ważenia zawiera wszystkie niezbędne składniki, także te, których brak zarzuca strona. W części tabeli "pojazd" nie jest co prawda wskazany precyzyjnie rodzaj zawieszenia, jednak okoliczność ta jest zupełnie bez znaczenia dla ustalania faktów, które były podstawą do orzeczenia, jakiego rodzaju naruszenie prawa miało miejsce. Przepisy nie uzależniają bowiem wysokości kar pieniężnych od rodzaju zawieszenia. Uzależniają natomiast od odległości między osiami i ten zakres był wskazany w polu 2-m tej części tabelki poprzez wskazanie symbolu "III". Zapis ten potwierdzony został również w załączniku do protokołu, dokumentującym szczegółowo ważenie pojazdu. Zgodnie z wyjaśnieniami na str. 2 protokołu w pkt 6 symbol ten oznacza właśnie odległość od 1,3 m do 1,4 m. Kontrolowany zapoznawszy się z ustaleniami kontroli potwierdził powyższe dane własnoręcznym podpisem na protokole jak i na załączniku. Nie wniósł też żadnych uwag i zastrzeżeń. Organ podniósł, że zapis l.p. 6 pkt. 7 e) "za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo 900 zł" oznacza, iż przekroczenie każdej kolejnej "bariery" 0,5 t ponad wartość 9,5 t skutkuje nałożeniem kary w wysokości 900 zł. Różnica pomiędzy treścią zapisu w lit. e, a w literach a-d) jest tylko taka, że przekraczanie każdej 0,5-tonowej granicy między 8 t a 9,5 t skutkuje nałożeniem kary w innej kwocie, natomiast powyżej 9,5 t, przekraczanie każdej następnej 0,5-tonowej granicy oznacza dodatkową karę w kwocie 900 zł. Wskazał, iż w jego ocenie kwestia dojazdu z miejsca zatrzymania do kontroli do miejsca ważenia jest w sprawie bez znaczenia, ponieważ każdy ruch pojazdu po drodze publicznej, który nie spełnia określonych norm nacisku osi, czy dopuszczalnej masy całkowitej wymaga zezwolenia. Brak takiego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, niezależnie od okoliczności, czy pojazd dopiero wjechał na daną drogę, czy już po niej porusza się od dłuższego czasu. Zadaniem inspekcji transportu drogowego jest m.in. czuwanie nad tym, by po drogach publicznych nie poruszały się pojazdy o parametrach większych niż dopuszczalne. Czuwanie to nie może się ograniczać tylko do miejsc, w których znajdują się przyrządy pomiarowe, przejazdy pojazdami nienormatywnymi zdarzają się przecież w rozmaitych miejscach, dbałość o stan dróg nie może mieć charakteru wybiórczego. Ponadto zwrócił uwagę, iż ważenie odbyło się w miejscu do tego przystosowanym i przeznaczonym, z zalegalizowanymi urządzeniami pomiarowymi. Skargę na tę decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. J.. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. i umorzenie postępowania w sprawie albo uchylenie w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego postępowania wyjaśniającego, zasądzenie kosztów sądowych. Wniósł o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Zarzucał naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13 ust. 1, art. 13g ust. 1, ust. 1 a, ust. 2, art. 40c, Ip. 6.7 d i e, Ip. 6.6b załącznika nr 2 do u.d.p. - prawa procesowego:, art. 7, art. 77 oraz 8 i 9 Kpa, mające wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł argumentację prezentowaną wcześniej w odwołaniu, dotyczącą różnicy między miejscem zatrzymania pojazdu i miejscem ważenia, w szczególności wobec faktu, iż w obu miejscach były dopuszczalne różne naciski na osie. Zarzucił wadliwe rozumienie przez organ lp. 6 p.7 lit. e załącznika nr 2 do udp i spowodowane tym wadliwe naliczenie kary. W ocenie skarżącego dopiero przekroczenie dopuszczalnego nacisku o kolejne pełne 0,5 t. powoduje naliczanie kolejnych 900 zł kary, nie zaś rozpoczęcie każdego kolejnego półtonowego przekroczenia. Podniósł ponadto, iż zastrzeżenie budzi potraktowanie jako błędu pisarskiego wpisania na 1 stronie decyzji liczby 2,58 t. zamiast 10,58 t., która to liczba określa nacisk na drugą oś pojedynczą. Wielkość stwierdzonego nacisku wpływa na wysokość kary i jej sprostowanie jest niedopuszczalne, gdyż narusza prawo do obrony skarżącego. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wskazał, że w toku kontroli starannie dokonano ustaleń faktycznych przy pomocy urządzeń posiadających świadectwa legalizacji Urzędu Miar, w miejscu spełniającym wymogi geodezyjne, zatwierdzonym jako stanowisko do pomiaru masy pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. W sprawie niniejszej z protokołu kontroli i załączników do protokołu kontroli wynika, że ważenia dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, dokumenty dotyczące wag /świadectwa legalizacji/ i terenu /protokół pomiaru pochyłości/ zostały okazane kierowcy. Kierowca został pouczony o przebiegu ważenia, a do tej czynności nie zgłosił żadnych zastrzeżeń. Z protokołu ważenia pojazdu wynika nacisk na drugą pojedynczą oś napędową - 10,58 t oraz nacisk na trzecią potrójną oś nienapędową - 22,55 t. Brak jest podstaw do kwestionowania samego procesu ważenia oraz obu przywołanych wyników. Z porównania wyników ważenia i dopuszczanych nacisków na badane osie wynikają przekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś pojedynczą - 2,58 t i na oś potrójną nienapędową - 0,75 t. Te ustalenia nie budzą zastrzeżeń. Wskazane wielkości nacisku i wyliczenia przekroczeń dopuszczalnych nacisków zadecydowały później o wysokości kar nałożonych zaskarżoną decyzją. Wobec treści protokołu ważenia oraz treści całej decyzji I instancji nie ma wątpliwości, że podanie na stronie 1 decyzji wartości nacisku na oś pojedynczą w wysokości 2,58 t. zamiast 10,58 t. jest tylko omyłką pisarską. Z dalszych szczegółowych wywodów na stronie 3 decyzji wynika bez wątpliwości, że stwierdzony nacisk na oś pojedynczą wynosił 10,58 t i tę wartość organ brał pod uwagę przy wyliczeniu wysokości kary. Brak sprostowania tej oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji II instancji, mimo jej szczegółowego opisania w uzasadnieniu decyzji, stanowi uchybienie procesowe, jednak jest to uchybienie, które nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem zgodnie z art. 145 § 1 p. 1, lit.c p.p.s.a. nie mogło być przyczyną uchylenia decyzji. Sprostowania oczywistej omyłki organ może dokonać z urzędu każdym czasie i powinien to uczynić. Zarzut skargi dotyczący tej kwestii nie może więc być podstawą uchylenia decyzji. Zastrzeżenia strony dotyczące odmiennego miejsca zatrzymania i miejsca ważenia pojazdu i wpływu tej okoliczności na trafność decyzji w ocenie Sądu nie są uzasadnione. Jest niesporne, że pojazd został zatrzymany do kontroli drogowej na drodze powiatowej o dopuszczalnym nacisku na osie wynoszącym 8 t, a następnie, bez zmiany w przewożonym ładunku, przejechał na miejsce ważenia znajdujące się na drodze krajowej nr [...] o dopuszczalnym nacisku 10 t. Okoliczność, że stanowisko ważenia znajdowało się w innym miejscu, niż zatrzymano pojazd do kontroli nie zmienia faktu, że stwierdzono, iż w czasie kontroli pojazd /następnie zważony w innym miejscu z niezmienionym ładunkiem/ poruszał się z tymże ładunkiem po drodze powiatowej o dopuszczalnym nacisku – 8t. Zasadnie więc wyniki ważenia i ustalone przekroczenia odniesiono do drogi, na której zatrzymany został pojazd do kontroli, bowiem to przecież po tej właśnie drodze poruszał się on bezpośrednio przed ważeniem. Sąd zwraca też uwagę, że przyjmujące pogląd odmienny orzeczenie WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/WA 1261/05 zostało uchylone wyrokiem NSA z 7 IX 2007r. /sygn. akt I OSK 1325/06/. W sprawie niniejszej w załączniku do protokołu ważenia miejsce zatrzymania pojazdu na drodze powiatowej jest wyraźnie wskazane. Powołany zarzut skargi nie jest więc trafny, a odmienność miejsca kontroli i miejsca ważenia nie dyskwalifikuje wyników ważenia i rzetelności kontroli w sytuacji, gdy miejsce kontroli /zatrzymania pojazdu/ jest wyraźnie określone. Nie są też trafne zarzuty dotyczące niekompletnego protokołu kontroli. Nie wiadomo na czym opierają się te zarzuty, gdyż w aktach znajduje się pełny protokół kontroli drogowej i pełny protokół ważenia pojazdu wraz ze wszystkimi załącznikami, zawierający wszystkie dane kwestionowane przez skarżącego. Pozostaje do rozważenia zarzut naruszenia prawa materialnego i błędnego wyliczenia wysokości kary na podstawie lp. 6 p. 7 lit. d i lit. e udp. Jest niesporne, że na drodze o dopuszczalnym nacisku na oś pojedynczą w wysokości 8 t stwierdzono w kontrolowanym pojeździe nacisk na oś pojedynczą 10,58 t. Przepis stanowi, że kara za przekroczenie powyżej 9 t do 9,5 t wynosi 1200 zł /lp. 6 p. 7 lit. d udp/. Za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo kara – 900 zł /lp. 6 p. 7 lit. e/. W kontrolowanym pojeździe takich rozpoczętych przekroczeń o 0,5 t powyżej 9,5 t jest trzy. Pierwsze zawiera się w przedziale 9,5 t do 10 t, drugie od 10 t do 10,5 t i trzecie od 10,5 t do 10,58 t. Prawidłowo zatem organ naliczył oprócz kary 1200 zł, trzy kary po 900 zł tj. razem 3900 zł. Odmienna interpretacja omawianego przepisu sprawiałaby, że słowo "rozpoczęte" byłoby w nim niepotrzebne i nic by z niego nie wynikało. Tymczasem w przepisie ustalone są kolejne progi kolejnych kar. Zakończenie jednego progu rozpoczyna następny i pociąga za sobą kolejną karę. Tak właśnie było w sytuacji skarżącego. Kolejny, trzeci próg został rozpoczęty po zakończeniu progu drugiego i przekroczeniu nacisku 10,5 t i chociaż ten drugi próg przekroczono tylko o 0,08 t, to jednak rozpoczęte zostało kolejne 0,5 t zamykające się w przedziale 10,5 do 11 t. W tym stanie rzeczy zarzut wadliwej wykładni omawianego przepisu jest nietrafny, a kara naliczona prawidłowo. Przypomnieć należy, że art. 61 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym stanowi że " Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby: nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę", zaś art. 61 ust. 11 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że "Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów /.../, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia". W sprawie niniejszej w wyniku ważenia stwierdzono, że dopuszczalne na danej drodze naciski na osie pojazdu zostały przekroczone, a wielkości tych przekroczeń zostały ustalone w sposób pozwalający bez wątpliwości połączyć wielkość przekroczeń z wymiarem należnej kary. Niesporne jest też, że skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tym stanie rzeczy organ nakładając karę za stwierdzone naruszenia prawa nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego i zastosował je prawidłowo. Ze wskazanych wyżej względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Opisane na wstępie uchybienia procesowe /oczywiste omyłki pisarskie/ nie miały wpływu na wynik sprawy, zatem Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.