VI SA/Wa 330/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty za 2007 r. p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE", "organ") z [...] grudnia 2017 r., którą ustalono dla niej kwotę udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w 2007 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez [...] S.A. z siedzibą w [...] (obecnie [...] S.A. z siedzibą w [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik - vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (a także przed Trybunałem Stanu – vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11), jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania Sądu. Jednak nie może być ono dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania Sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (M. Niezgódka – Medek Komentarz do art. 125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia (vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11). Analizując niniejszą sprawę z punktu widzenia procesu decyzyjnego prowadzonego przez Prezesa UKE, Sąd ustalił, że organ ten wyznaczył [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "[...]"; obecnie [...] S.A. z siedzibą w [...]) do świadczenia usługi powszechnej na obszarze całego kraju w okresie od 8 maja 2006 r. do 8 maja 2011 r. Tym samym [...] nabyła prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia ww. usługi w przypadku jej nierentowności. Z tego powodu (tj. nierentowności) [...], jako przedsiębiorca wyznaczony, wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem z 28 czerwca 2008 r. o przyznanie jej dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej za rok 2007 w wysokości 219.189.611,75 złotych. Ostatecznie organ przyznał [...] dopłatę w wysokości kosztu netto świadczenia usługi za rok 2007 w kwocie 1.269.111 złotych. W konsekwencji tego rozstrzygnięcia Prezes UKE ostateczną decyzją z 9 grudnia 2016 r. ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty za 2007 r. oraz jednolity wskaźnik procentowego ich udziału. Wśród przedsiębiorców wymienionych w tej decyzji znalazła się skarżąca (pkt 1 podpunkt 89 decyzji). Jak wiadomo Sądowi z urzędu, powyższe rozstrzygnięcie z 9 grudnia 2016 r., zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 9 kwietnia 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 343/17) oddalił skargi na ww. decyzję. Powyższe orzeczenie nie jest prawomocne. Sąd doszedł do przekonania, że będąca przedmiotem niniejszej skargi decyzja z 6 grudnia 2017 r., ustalająca indywidualnie dla skarżącej wysokość kwoty udziału w pokryciu dopłaty 2007 r., ma bezpośredni związek z problematyką prawną sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 343/17, w której oddalono skargi na decyzję ustalającą m.in. skarżącą jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty za 2007 r. Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 343/17, w której aktualnie jeszcze nie doręczono uzasadnienia wyroku stronom, które o to zawnioskowały. Prawomocne ustalenie czy skarżąca rzeczywiście należy do kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007 r., warunkuje bowiem indywidualne ustalenie dla niej wysokość kwoty udziału w pokryciu owej dopłaty. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uznając, że wynik niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 343/17, orzekł jak w sentencji postanowienia.