VI SA/Wa 3307/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. (dalej: "Strona", "Skarżący"), jest decyzja z 6 sierpnia 2024 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "organ", "Kolegium", "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję Prezydenta [...] z 7 września 2020 r. nr [...] stwierdzającej, że decyzja nr [...] z 27 grudnia 2007 r. o zarejestrowaniu pod numerem [...] pojazdu marki [...] numer VIN [...] na rzecz Strony i [...] S.A. Oddział w J. – Z. (dalej: "Bank"), została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją nr [...] z 27 grudnia 2007 r., Prezydent [...]orzekł o zarejestrowaniu pod numerem [...]pojazdu marki [...]numer VIN [...] na rzecz Strony i Banku. Pismem natomiast z 18 października 2019 r. Prokurator Okręgowy w S. (dalej: "Prokurator") wniósł sprzeciw wobec decyzji ostatecznej nr [...]z 27 grudnia 2007 r. o zarejestrowaniu pod numerem [...]pojazdu marki [...]numer VIN [...]na rzecz Strony i Banku, wskazując, że decyzja ta została wydana w oparciu o fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Organ wyjaśnił dalej, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 150 § 1, art. 151 § 2 i art. 185 § 1 K.p.a. wniesiono o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją w sprawie rejestracji pojazdu oraz o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszenie prawa i nie jest możliwe jej uchylenie z uwagi na upływ 10 lat od dnia doręczenia jej Stronie. Organ dodał, że w piśmie podano, że na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego S. P. i Z.w S. z [...]czerwca 2015 r. sygn. akt: [...], skazującego za czyn z art. 270 § 1 K.k. i inne ustalono, że B. B. m.in. podrobił w celu użycia za autentyczny dokument w postaci umowy sprzedaży pojazdu używanego marki [...]VIN [...], zawartej 13 listopada 2007 r. w nieustalonej miejscowości w Niemczech w ten sposób, że w dostarczonym mu przez inną ustaloną osobę, dwujęzycznym druku umowy, w którym ustalona osoba wpisała nieprawdziwą datę i miejsce zawarcia umowy, dane fikcyjnego sprzedawcy obywatela Niemiec, daje jego jako fikcyjnego kupującego oraz dane pojazdu wraz z zaniżoną ceną nabycia , podpisał się jako fikcyjny sprzedawca, na której to umowie podpisał się za kupującego, a następnie tak podrobionym dokumentem posłużył się wspólnie z inną ustalona osobą jako autentycznym, a następnie B. B. podpisał 21 listopada 2007 r. z salonem samochodowym B. s.c. M. M., M. B. umowę komisu nr [...]dotyczącą tego pojazdu. Na podstawie umowy sprzedaży, potwierdzonej fakturą nr [...]z 23 listopada 2007 r. pojazd ten następnie nabyła Strona, która w związku z zawartą przez siebie umową kredytu w celu zabezpieczenia wierzytelności Banku dokonała przewłaszczenia na jego rzecz ww. pojazdu. Następnie, w oparciu o ww. dokumenty, w tym podrobioną umowę kupna z 13 listopada 2007 r., celem wykazania przysługującego prawa własności, Strona złożyła wniosek o rejestrację pojazdu. Tym samym, Prezydent [...]ustalał istotne w sprawie okoliczności, a mianowicie dotyczące prawa własności przedmiotowego pojazdu, w oparciu o dokument porobiony, a fałsz umowy został potwierdzony prawomocnym wyrokiem, co stanowi o zaktualizowaniu się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Kolegium wskazało, że postanowieniem z 15 listopada 2019 r. Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie rejestracji pojazdu marki [...]VIN [...], nr rej. [...]na rzecz Strony i Banku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 1 K.p.a. Postanowienie zostało skierowane do Strony, Banku oraz do Prokuratury Okręgowej w S., a także do wiadomości Prezydenta Miasta S.. Decyzją z 7 września 2020 r. nr [...], Prezydent [...]działając na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. stwierdził, że decyzja nr [...]z 27 grudnia 2007 r. o zarejestrowaniu pod numerem [...]pojazdu marki [...]numer VIN [...] na rzecz Strony i Banku została wydana z naruszeniem prawa. Kolegium wyjaśniło, że w uzasadnieniu decyzji podano, że w postępowaniu o rejestrację pojazdu, wnioskodawca jest obowiązany udokumentować swoje prawo własności do pojazdu, a organ rejestrujący powinien jednoznacznie ustalić, że dana osoba lub podmiot jest właścicielem pojazdu, o którego rejestrację występuje oraz, że zebrane w sprawie dowody jednoznacznie potwierdzają że przedłożona umowa sprzedaży z 13 listopada 2007 r. (będąca również podstawą wydania decyzji o rejestracji pojazdu) jest dokumentem fałszywym, a zostało to potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. w sprawie o sygn. akt: [...]z [...] czerwca 2015 r. Zaistniała zatem przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., która w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nakazuje wznowić postępowanie, jeżeli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jednocześnie z uwagi na upływ 10 lat od dnia doręczenia decyzji o rejestracji pojazdu, niemożliwe było uchylenie kwestionowanej decyzji. Z tej też przyczyny, na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. Prezydent [...]ograniczył się do stwierdzenia wydania decyzji z 27 grudnia 2007 r. z naruszeniem prawa. Kolegium wyjaśniło dalej, że decyzja została skierowana do Strony (13 października 2020 r. - data odbioru) i Prokuratury Okręgowej w S., a także do wiadomości Prezydenta Miasta S.. Od powyższej decyzji, Strona wniosła odwołanie 20 października 2020 r. (data stempla pocztowego), z zachowaniem ustawowego terminu. Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji organ wskazał, że podstawę prawną rejestracji pojazdu stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej: "P.r.d."). Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 tej ustawy, rejestracji dokonuje się między innymi na podstawie: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 (pkt 1). W oparciu o delegację ustawową przewidzianą w P.r.d. wydano rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (obowiązujące na dzień rejestracji), które w § 2 ust. 1 określało, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu (...) składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza m.in.: dowód własności pojazdu (pkt 1). Kolegium stwierdziło, że z powołanego przepisu ustawy, a także przepisów rozporządzenia wykonawczego jednoznacznie wynika, że podstawę rejestracji pojazdu stanowi wykazanie przejścia własności pojazdu. Kolegium wskazało, że w okolicznościach sprawy, rejestracja pojazdu marki [...]numer VIN [...], nastąpiła m.in. w oparciu dokumenty wykazujące tytuł prawny do pojazdu (dowód własności pojazdu) tj. fakturę VAT nr [...]z 23 listopada 2007 r. wystawioną przez B. s.c. na nabywcę – M. G., a także umowę komisu nr [...]zawartą 21 listopada 2007 r. pomiędzy B. B.(komitentem) a Salonem Samochodowym B.s.c. M. M., M. B. w S., oraz umowę sprzedaży z 13 listopada 2007 r. (która okazała się sfałszowana, a fakt ten został potwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z [...] czerwca 2015 r. sygn. akt: [...]). Oznacza to, zdaniem Kolegium, że pojazd marki [...]został zarejestrowany 27 grudnia 2007 r. pod nr rej. [...]w oparciu o dowód, który okazał się fałszywy. Zebrane w sprawie dowody potwierdzają, że przedłożona w postępowaniu o rejestrację przedmiotowego pojazdu umowa sprzedaży 13 listopada 2007 r. jest dokumentem sfałszowanym. Potwierdza to przywołany powyżej wyrok Sądu Rejonowego S. P. i Z.w S. z[...]czerwca 2015 r. sygn. akt: [...], przesłany przez Prokuraturę Okręgową w S. przy piśmie z 18 października 2019 r., zawierającym sprzeciw (dokumenty te znajdują się w aktach sprawy). Zaistniała zatem, jak stwierdził organ, podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Kolegium stwierdziło następnie, że skoro w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., w dalszej kolejności konieczne było ponowne, przeprowadzenie postępowania co do istoty sprawy, czyli postępowania w sprawie rejestracji. Niesporne jest, jak stwierdził organ, że składając wniosek o rejestrację pojazdu, Strona załączyła do niego m.in. umowę sprzedaży pojazdu z 13 listopada 2007 r., dokumentującą i wykazująca przejście prawa własności. Tymczasem zostało ustalone prawomocnym wyrokiem, że dokument ten został sfałszowany. Nie stanowi on zatem dowodu własności pojazdu (dowodu przejścia własności przez poprzedników Strony), a zatem nie może być dowodem potwierdzającym i wykazującym przejście prawa własności ostatecznie na rzecz Strony. Powyższe oznacza, zdaniem Kolegium, że w chwili wydawania decyzji ostatecznej (decyzji z 27 grudnia 2007 r.) brak było podstaw do rejestracji pojazdu z uwagi na brak prawidłowych dokumentów, będących podstawą rejestracji. Jednocześnie Kolegium wskazało, że ustalenia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych. Organy administracji dokonują natomiast rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych, nie mogą weryfikować i potwierdzać tych stosunków. W sytuacji zatem gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu, obowiązane są odmówić zarejestrowania (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II SA 1093/98, z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 987/12). Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, stwierdzenie w niniejszej sprawie, że dowód własności pojazdu (wykazujący przejście własności) został sfałszowany, niweczy wynik pierwotnego postępowania rejestracyjnego. Kolegium wskazało jednocześnie, że zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat. W takim przypadku, organ administracji publicznej, działając w oparciu o art. 151 § 2 K.p.a. ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Kolegium wskazało również, że jakkolwiek organ I instancji powinien był doręczyć zaskarżoną decyzję także do Banku, to jednak brak doręczenia tej decyzji ww. stronie, nie stanowi podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Strona wniosła na decyzję z 6 sierpnia 2024 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz rozważenie uchylenia decyzji I instancji a także zwrot na rzecz Skarżącej od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom w postępowaniu wznowieniowym, 2) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania wznowieniowego, względnie, 3) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i niewydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta [...]nr [...]z 27 grudnia 2007 r., 4) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., a także art. 11 p.p.s.a. poprzez brak podjęcia przez organ drugiej instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego zbadania i wyjaśnienia kwestii dotyczących istnienia związku przyczynowego między podnoszoną przez Prokuratora wadą postępowania, a treścią wydanej wcześniej w trybie zwykłym decyzji Prezydenta [...]nr [...]z 27 grudnia 2007 r. Skarżąca wniosła ponadto o 1) zwrócenie się do Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. o przedstawienie odpisu wyroku z [..] czerwca 2015 r. ([...]) z uzasadnieniem (o ile takie zostało ono w tej sprawie przez Sąd sporządzone), 2)przeprowadzenie z tego dokumentu uzupełniającego dowodu w celu dokonania na podstawie okoliczności wynikających z sentencji tego wyroku ustaleń co do istnienia lub braku istnienia związku przyczynowego między podnoszoną przez Prokuratora w sprzeciwie wadą postępowania, a treścią wydanej wcześniej w trybie zwykłym decyzji Prezydenta [...]nr [...]z 27 grudnia 2007 r. W uzasadnieniu skargi Skarżący w obszerny sposób przedstawił argumenty popierające zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 2 kwietnia 2025 r. Prokurator odpowiedział na skargę przedstawiając swoje stanowisko zbieżne ze stanowiskiem SKO. W piśmie z 31 lipca 2025 r., Skarżąca w uzupełnieniu zarzutów skargi zarzuciła również naruszenie art. 100 § 3 K.p.a. w zw. z art. 169 § 1 ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.; dalej: "K.c.") poprzez brak wyjaśnienia przez organ kwestii dotyczących istnienia związku przyczynowego między podnoszoną przez Prokuratora wadą postępowania, a treścią wydanej wcześniej w trybie zwykłym decyzji Prezydenta [...]nr [...] z 27 grudnia 2007 r., w tym również poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia we własnym zakresie (art. 100 § 3 K.p.a.) kwestii możliwości nabycia przez Skarżącą własności opisanego wyżej pojazdu na podstawie art. 169 § 1 K.c., tj. w przypadku, gdyby zebrany w sprawie materiał - w szczególności wyrok Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z [...] czerwca 2015 r. ([...]) z uzasadnieniem (z którego przeprowadzenia dowodu domaga się Skarżąca) - prowadził do wniosku, że rzeczywiście Skarżąca zawarła umowę sprzedaży tego pojazdu z osobą nieuprawnioną do rozporządzania tym pojazdem. Skarżąca poszerzyła argumentację popierającą zarzuty skargi, odnosząc się również do stanowiska Prokuratora oraz powołując się na artykuł zamieszczony w Przeglądzie Sądowym 2/2025 pt. "Nabycie pojazdu przywłaszczonego albo skradzionego – aspekty cywilnoprawne, karnoprocesowe i administracyjne" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób dający podstawy do ich uchylenia. Przedmiotem kontroli Sądu jest legalność zaskarżonej decyzji SKO z 6 sierpnia 2024 r., utrzymującej w mocy, wydaną w nadzwyczajnym trybie wzruszenia, decyzję Prezydenta [...]z 7 września 2020 r., stwierdzającą, że decyzja Prezydenta [...]z 27 grudnia 2007 r., o zarejestrowaniu pod numerem [...]pojazdu marki [...]numer VIN [...] (dalej: "sporny pojazd") na rzecz Strony i Banku, została wydana z naruszeniem prawa. Decyzja Prezydenta [...]z 7 września 2020 r. została wydana w wyniku sprzeciwu Prokuratora z 18 października 2019 r. wobec decyzji ostatecznej Prezydenta [...]z 27 grudnia 2007 r. o zarejestrowaniu spornego pojazdu na rzecz Strony i Banku. Prokurator wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą ostateczną decyzją z 27 grudnia 2007 r. ze względu na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, które znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy i nie budzą wątpliwości Sądu, nie są także kwestionowane przez Skarżącą, wynika, że Skarżąca nabyła sporny pojazd na podstawie umowy sprzedaży, potwierdzonej fakturą nr [...]z 23 listopada 2007 r. od Salonu samochodowego, który wszedł w posiadanie spornego pojazdu na podstawie umowy komisu z 21 listopada 2007 r., zawartej z B. B.. B. B. natomiast jako dowód nabycia własności spornego pojazdu przedłożył sfałszowaną umowę sprzedaży spornego pojazdu zawartą 13 listopada 2007 r. z fikcyjnym obywatelem Niemiec. Okoliczność sfałszowania powyższej umowy sprzedaży spornego pojazdu zawartą 13 listopada 2007 r. przez B. B. z fikcyjnym obywatelem Niemiec potwierdza prawomocny wyroku Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z [...] czerwca 2015 r. sygn. akt: [...]. Jak słusznie wskazało SKO, podstawę prawną rejestracji pojazdu stanowił art. 72 ust. 1 pkt 1 P.r.d., który również w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji spornego pojazdu stanowił, że rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322), w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji spornego pojazdu, w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1a-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza dowód własności pojazdu. Jak natomiast wynika z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dożywocie; 5) faktura VAT potwierdzająca nabycie pojazdu; 6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Słusznie stwierdziło Kolegium, że w świetle powyższych przepisów podstawę rejestracji pojazdu stanowi wykazanie nabycia prawa własności pojazdu. W sytuacji nabycia spornego pojazdu przez Skarżącą od Salonu samochodowego, który wszedł w posiadanie tego samochodu na podstawie umowy komisu, konieczne było również wykazanie prawa własności do spornego pojazdu przez B. B., który zawarł umowę komisu z Salonem samochodowym. W takich bowiem okolicznościach nabycia spornego pojazdu przez Skarżącą, z całą pewnością, faktura VAT nr [...]oraz umowy sprzedaży z 23 listopada 2007 r. zawarta przez Skarżącą z Salonem samochodowym nie były wystarczającym dokumentem stanowiącym dowód własności spornego pojazdu, potwierdzającym nabycie przez Skarżącą własności spornego pojazdu. Prawo własności jednak do spornego pojazdu B. B. wykazał przedstawiając sfałszowaną umowę sprzedaży na podstawie której miał nabyć sporny pojazd. Do wniosku o rejestrację spornego pojazdu Skarżąca przedstawiła m.in. tę umowę, która jednak – jak wiadomo na podstawie prawomocny wyroku Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z [...]czerwca 2015 r. sygn. akt: [...]– nie mogła potwierdzić nabycia przez Skarżącą prawa własności spornego pojazdu, ponieważ nie potwierdzała ona prawa własności B. B. do spornego pojazdu. Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że do rejestracji spornego pojazdu doszło z naruszeniem prawa, Skarżąca bowiem nie przedstawiła, jak obecnie wiadomo, dowodu własności spornego pojazdu, wymaganego na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 P.r.d. Istotną kwestią w świetle zarzutów skargi jest fakt, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja Prezydenta [...]z 7 września 2020 r. zapadła w nadzwyczajnym trybie wzruszenia w związku z zaistnieniem przesłanki z art. 145 § 1 K.p.a., w sytuacji gdy od doręczenia decyzji Prezydenta [...]z 27 grudnia 2007 r. o zarejestrowaniu spornego pojazdu, upłynęło dziesięć lat. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Sposób zakończenia wznowionego postępowania reguluje art. 151 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jak wynika natomiast z § 2 tego artykułu, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W niniejszej sprawie wystąpiła okoliczność określona w art. 146 § 1 K.p.a., z którego wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat. W świetle powyższych przepisów pomimo, ustalenia w niniejszej sprawie przez organy obu instancji, że ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., a więc pomimo ustalenia, że do stwierdzenia nabycia własności spornego pojazdu przez Skarżącą doszło na podstawie sfałszowanego dokumentu (umowa z sprzedaży spornego pojazdu z 13 listopada 2007 r zawarta przez B. B. z fikcyjnym obywatelem Niemiec), a okoliczność ta była podstawą faktyczną wydania decyzji Prezydenta [...]z 27 grudnia 2007 r. o zarejestrowaniu spornego pojazdu, niemożliwe było w niniejszej sprawie uchylenie decyzji 27 grudnia 2007 r. i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty nową decyzją, ze względu na upływ 10 lat od dnia doręczenia decyzji z 27 grudnia 2007 r. Organy zatem wbrew stanowisku Skarżącej nie mogły w okolicznościach niniejszej sprawy dokonywać nowych ustaleń faktycznych mających na celu ponowne merytoryczne rozstrzygniecie sprawy. Niezależnie zatem od stanowiska SKO, że ustalenia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych, a organy administracji dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych i nie mogą weryfikować i potwierdzać tych stosunków – z czym Sąd się zgadza – w okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji już ze względu na upływ 10 lat od dnia doręczenia decyzji z 27 grudnia 2007 r., nie mogły dokonywać ustaleń, czy pomimo, że umowa z 13 listopada 2007 r. była dokumentem sfałszowanym Skarżąca nabyła jednak prawo własności spornego pojazdu. Treść bowiem art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 K.p.a., wykluczyła dokonanie takich ustaleń, pozostawiając jedynie możliwość stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji, w tym przypadku upływ 10 lat od dnia doręczenia decyzji z 27 grudnia 2007 r. Z tych względów w ocenie Sądu prawidłowości decyzji obu instancji w niniejszej sprawie nie podważają rozważania Skarżącej zawarte w skardze mające na celu wykazanie, że zaistniała w sprawie kwestia sfałszowania dowodu nie przekładała się na zmianę ustalonych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych ze względu na brak związku przyczynowego między powyższą wadą postępowania (oparcie decyzji rejestracyjnej na sfałszowanym dowodzie), a treścią wydanej w trybie zwykłym decyzji rejestracyjnej z 27 grudnia 2007 r., jak również rozważania zawarte w piśmie z 31 lipca 2025 r. dotyczące zaniechania przez organy rozstrzygnięcia we własnym zakresie kwestii możliwości nabycia przez Skarżącą własności spornego pojazdu na podstawie art. 169 § 1 K.c. oraz odwołanie się Skarżącej do artykułu zamieszczonego w Przeglądzie Sądowym 2/2025 pt. "Nabycie pojazdu przywłaszczonego albo skradzionego – aspekty cywilnoprawne, karnoprocesowe i administracyjne". Rozważania te wiążą się bowiem z dokonaniem przez organy ustaleń faktycznych niezbędnych do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy rejestracji spornego pojazdu. Z powyższych względów brak było również podstaw do zwrócenia się do Sądu Rejonowego S. P. i Z.w S. o przedstawienie odpisu wyroku z [...] czerwca 2015 r. ([...]) z uzasadnieniem oraz przeprowadzenia z tego dokumentu uzupełniającego dowodu. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy: 1) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., a także art. 11 p.p.s.a. poprzez brak podjęcia przez organ drugiej instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego zbadania i wyjaśnienia kwestii dotyczących istnienia związku przyczynowego między podnoszoną przez Prokuratora wadą postępowania, a treścią wydanej wcześniej w trybie zwykłym decyzji Prezydenta [...]nr [...]z [...] grudnia 2007 r., 2) art. 100 § 3 K.p.a. w zw. z art. 169 § 1 K.c., poprzez brak wyjaśnienia przez organ kwestii dotyczących istnienia związku przyczynowego między podnoszoną przez Prokuratora wadą postępowania, a treścią wydanej wcześniej w trybie zwykłym decyzji Prezydenta [...]nr [...]z [...] grudnia 2007 r., w tym również poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia we własnym zakresie (art. 100 § 3 K.p.a.) kwestii możliwości nabycia przez Skarżącą własności opisanego wyżej pojazdu na podstawie art. 169 § 1 K.c. Wyjaśnienia wymaga, że stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji wydanej w trybie zwykłym, której dotyczy postępowanie wznowieniowe. Decyzja ta pomimo wadliwości prawnej pozostaje w obrocie prawnym nadal utrzymując skutki prawne z niej wynikające. Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom w postępowaniu wznowieniowym, w tym poprzez niedoręczenie Bankowi przez Prezydenta [...]decyzji I instancji z 7 września 2020 r. Należy zauważyć, że brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jak wynika jednak z art. 147 K.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. W niniejszej sprawie Bank – w związku z przewłaszczeniem spornego pojazdu na rzecz Banku w ramach zabezpieczenia kredytu udzielonego Skarżącej – będący stroną postępowania rejestrowego zakończonego decyzją z [...] grudnia 2007 r., był również stroną postępowania wznowieniowego. Brak jest jednak w niniejszej sprawie stosownego wniosku Banku, o którym mowa w art. 147 K.p.a. dotyczącego niniejszego postępowania będącego przedmiotem kontroli Sądu, w związku z niedoręczeniem Bankowi decyzji Prezydenta [...]z 7 września 2020 r. Bank zgłosił swoje uczestnictwo w charakterze uczestnika postępowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, jednak nie zajął w nim żadnego stanowiska pomimo wiedzy o wydanej decyzji z 7 września 2020 r. przez Prezydenta [...]oraz zaskarżonej decyzji SKO. Dlatego też w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu niezapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom w postępowaniu wznowieniowym podniesionego przez Skarżącą, niejako w interesie Banku. Skarżąca, jak sama wyjaśniła w skardze, w postępowaniu wznowieniowym nie miała żadnego umocowania do reprezentowania Banku. W powyższych okolicznościach tej sprawy Sąd uznał, że nie doszło w niej do naruszenia przez organy art. 10 K.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził również w niniejszej sprawie naruszenia przez organy przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które powinien uwzględnić z urzędu. Ponieważ Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji są zgodne z prawem, za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji. W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) orzekł jak w sentencji wyroku.