VI SA/Wa 3314/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za manipulacje akcjami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. B. G. (dalej też jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego M. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za manipulacje akcjami w kwocie 150 tysięcy złotych. Skarżący wniósł zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że organ jest świadom, iż skarżący jest stroną jeszcze dwóch postępowań, w których obarczony został karą w kwocie 150.000 zł oraz 180.000 zł. Tym samym, może dojść do sytuacji, w której skarżący będzie zobowiązany na przestrzeni kilkunastu tygodni zapłacić kwotę 480 000 złotych. Zapłata takiej kwoty wpłynie negatywnie i nieodwracalnie na jego finansowe zobowiązania rodzinne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia okoliczność ryzyka zapłaty kary nałożonej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją oraz kolejnymi decyzjami sięgającą łącznie 480 000 złotych, co wpłynie negatywnie i nieodwracalnie na jego finansowe zobowiązania rodzinne. Skarżący jednakże powyższego stwierdzenia nie poparł jakąkolwiek argumentacją. Nie powiązał w żaden sposób skutków wykonania decyzji w zakresie nałożenia zarówno kary w kwocie 150 000 złotych (jak i innych kar) z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej. Przede wszystkim nie podał danych wskazujących na wysokość jego dochodów, jak też skali środków finansowych, pozostających do jego dyspozycji, czy też wysokości zobowiązań. Nie przedstawił przy tym żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, jak chociażby wydruk z rachunku bankowego, potwierdzających, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie znając sytuacji materialnej skarżącego (np. stanu jego zasobów pieniężnych, skali ewentualnych oszczędności) nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji ani czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji skarżący winien był wykazać wysokość osiąganych dochodów, jak też wysokość posiadanych środków pieniężnych a także przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające te dane. Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.