VI SA/Wa 3327/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchwały określającej zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oddala skargę w całości Sygn. akt: VI SA/Wa 3327/15 Uzasadnienie Rada W. w dniu [...] czerwca 2015 r. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (zwaną dalej Uchwałą). Pismem z dnia [...] września 2015 r. P. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wezwała Radę W. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego Uchwałą. Skarżąca wniosła w dniu [...] listopada 2015 r. skargę na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. Uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Skarżąca zarzuciła Uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. preambuły, art. 1 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy art. 12 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2015 r. poz. 1286, z późn. zm.), w szczególności poprzez podejmowanie działań niezmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych, niewykonywanie zadań w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w tym nieograniczenie dostępności alkoholu. W odpowiedzi na skargę, Rada W. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie - na wypadek, gdyby to odrzucenie nie miało miejsca - o jej oddalenie. Na wstępie Rada wyraziła pogląd o braku interesu prawnego Skarżącej w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały. Organ podkreślił, iż legitymację skargową do zaskarżenia uchwały organu gminy z zakresu administracji publicznej określa art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515), który stanowi lex specialis w odniesieniu do ogólnej normy art. 50 u.p.s.a. W świetle tego przepisu skarżący musi wykazać naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wywołanego zaskarżoną uchwałą. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ograniczenie, wynikające z ustawy samorządowej, polegające na wykazywaniu przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego, powoduje, że skarga z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma w pełni charakteru actio popularis, co oznacza, iż do jej wniesienia nie uprawnia sama sprzeczność z prawem skarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r. sygn. akt OSK 1437/04, wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01). Trzeba w tym miejscu podkreślić, że interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes prawny jest kategorią materialnoprawną, obejmującą uprawnienia i obowiązki oparte na prawie. O jego istnieniu decyduje przepis prawa materialnego dający prawo wydania rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Tak rozumiany interes prawny musi być własny - o charakterze osobistym - skonkretyzowany i realny. Musi też być bezpośredni, co wyraża się w tym, że odnosi się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawny i dotyczy jego bezpośrednio (np. wyrok NSA z dnia 9 maja 2002 r. IV SA 2526/01). Od interesu prawnego należy zatem odróżnić interes faktyczny, który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia wskazanej normy. Organ stwierdził, iż Skarżąca nie wskazała wprost żadnego przepisu prawnego, z którego miałby wynikać jej interes prawny w kwestionowaniu Uchwały. W szczególności niezasadnie zdaniem organu Skarżąca swojego interesu prawnego upatruje w fakcie, że przedmiotowa Uchwała spowoduje brak możliwości uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez określoną liczbę właścicieli sklepów należących do sieci handlowej P. Sp. z o.o., co z kolei doprowadzi do ujemnych skutków dla całej sieci P. Sp. z o.o., takich jak zmniejszenie obrotów sklepów z tej grupy lub konieczność ich zamknięcia, a także uniemożliwienie bądź w znacznym stopniu utrudnienie mieszkańcom możliwość zrobienia wszystkich zakupów blisko domu, czy też zmniejszenie zatrudnienia na lokalnym rynku pracy. W ocenie organu argumenty skarżącej nie świadczą o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Po pierwsze bowiem, dotyczą sfery interesów faktycznych, a nie prawnych, co nie jest wystarczające do wniesienia skargi. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tj. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Żaden natomiast przepis prawa nie gwarantuje Skarżącej, że wszystkim sklepom należącym do jej sieci handlowej będą wydawane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, albo też, że nie nastąpi zmniejszenie obrotów tychże sklepów. Po drugie, Skarżąca nie ma interesu prawnego o charakterze osobistym, czyli własnego i zindywidualizowanego. Jak bowiem wynika z uzasadnienia skargi P. Sp. z o.o. jest spółką - organizacją niezależnych polskich detalistów. "Spółka ta prowadzi w ramach sklepem prowadzonych przez jej wspólników, jak i przedsiębiorców związanych ze spółką umowami o współpracy (umowami franczyzowymi), szeroko rozwinięte} sieć obejmującą sklepy niezależnych polskich detalistów, składającą się z sieci lokalnych ". Na oficjalnej stronie internetowej Skarżącej podana jest m.in. następująca informacja: " Udział w sieci P. nie oznacza utraty kontroli nad firmą, gdyż współpracujemy na zasadzie niezależnych partnerów handlowych. Zasadą zatem jest, że we wzajemnych relacjach dominuje wymowa korzyści handlowych a nie podporządkowanie administracyjne. Nasza oferta jest skierowana do ludzi sukcesu, którzy chcą kontynuować rozwijanie własnej firmy, a jednocześnie są świadomi, że czas niezrzeszonych detalistów już minął, bo przyszłość należy do silnych ogólnopolskich sieci detalicznych. P. jest w całości polską, nowoczesną siecią handlową, - zrzeszająca niezależnych przedsiębiorców". Z powyższych informacji jednoznacznie wynika, że Skarżąca nie prowadzi bezpośrednio sprzedaży napojów alkoholowych, a zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydawane są poszczególnym "niezależnym" przedsiębiorcom, zrzeszonym w sieci handlowej P. Sp. z o.o. Zaskarżona Uchwała Rada W. w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie W. miejsc sprzedaży i podawania napojów nie wywołuje zatem w żaden sposób bezpośredniego wpływu na sferę prawną Skarżącej. Zdaniem Rady, Skarżąca nie wykazała istnienia związku między zaskarżoną Uchwałą a jej sytuacją prawną w zakresie indywidualnych praw i obowiązków wynikających z tej Uchwały. Reasumując tę kwestię organ stwierdził, iż podniesione wyżej okoliczności nie pozwalają na przyznanie Skarżącej legitymacji skargowej do kwestionowania zaskarżonej Uchwały, co jest wystarczającą podstawą do odrzucenia skargi. Organ podkreślił, że gdyby skarga nie została odrzucona, powinna ona być oddalona, ponieważ w ocenie Rady W., nie zasługuje ona na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu, że przy podejmowaniu Uchwały doszło do naruszenia przez Radę W. obowiązku realizacji zadań, o których mowa w preambule oraz art. 1 i art. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, , tj. m.in. ograniczania dostępności alkoholu, organ wskazał, iż wbrew temu poglądowi, niewątpliwie zaskarżona Uchwała Rady W. jest podporządkowana realizacji ww. celom. Odnosząc się do zarzutu, iż Rada W. różnicuje odległości od obiektu chronionego dla sklepów i punktów gastronomicznych, faworyzując punkty gastronomiczne (pozostawienie dla gastronomii minimalnej odległości 50 metrów i wydłużenie jej dla sklepów do 100 metrów), czym narusza przepisy Konsytuacji RP, polegające na ograniczeniu swobody działalności gospodarczej w innym niż ustawa akcie prawnym oraz bez koniecznej ku takiemu ograniczeniu przesłanki ważnego interesu publicznego, organ wskazał, iż konstytucyjna zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo - bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Równość oznacza także akceptację różnego traktowania przez prawo różnych podmiotów - adresatów norm prawnych (orzeczenie TK z 9 marca 1988 r., sygn. U 7/87; wyrok TK z dnia 18 lipca 2008 r. P 27/07). Organ podkreślił, iż zaskarżona Uchwała została podjęta na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, iż rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 1994 r. (SA/Gd 2824/93) przyjął, że przez zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, w szczególności ich usytuowanie względem miejsc chronionych. W uchwałach opartych o art. 12 ust. 2 ww. ustawy zasady usytuowania mogą być określane przez wskazanie odległości od określonych obiektów, w jakiej usytuowany powinien być punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W zasadach sytuowania możliwe jest także różnicowanie kryteriów usytuowania w zależności od tego, czy punkt jest przeznaczony do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Powyższe stanowisko podzieliły sądy administracyjne w późniejszych orzeczeniach (patrz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 376/14, wyrok WSA w Opolu z dnia 23 czerwca 2005 i\, sygn. akt II SA/Op 83/04, wyrok WSA w Opolu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 258/08), uznając tym samym, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży oraz punkty sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży są różnymi adresatami normy prawnej i dopuszczalne jest zatem różnicowanie kryteriów usytuowania w zależności od rodzaju punktu sprzedaży. Nie bez znaczenia jest ponadto uzasadnienie faktyczne zaostrzenia przepisów prawa miejscowego w stosunku do punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Z uzasadnienia do Uchwały wynika bowiem, że zmiana zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych była reakcją na skargi mieszkańców W. wysuwanych podczas debat społecznych, a które dotyczyły głównie problemu spożywania napojów alkoholowych w pobliżu sklepów, domagając się podjęcia działań zmierzających do jego ograniczenia. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, iż sposób pomiaru odległości do granicy obiektu chronionego został określony w sposób niejasny, organ wskazał, iż zgodnie z ogólną zasadą określoną w § 3 ust. 1 Uchwały, najkrótsza droga dojścia oznacza dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.). Regulacja § 3 ust. 2 Uchwały odnosi się natomiast do przypadków, gdy najkrótsza droga dojścia mierzona jest do granicy obiektu chronionego (przedszkola, szkoły, obiekty wojskowe) i gdy dojście do granicy takiego obiektu nie jest możliwe po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, z zachowaniem przepisów Prawa o ruchu drogowym. W takich sytuacjach ustalono, że pomiar odległości na tym odcinku (najbliższe ogólnodostępne wejście do punktu sprzedaży napojów alkoholowych - granica obiektu chronionego) będzie dokonywany wzdłuż najkrótszej linii. W praktyce zapis ten dotyczy najczęściej przypadków, gdy ogrodzenie szkoły lub przedszkola otoczone jest od zewnętrznej strony trawnikiem, klombem, itp., które nie są terenami dopuszczonymi do ruchu pieszego, zgodnie z Prawem o ruchu drogowym. Brak takiego przepisu powodowałby możliwość usytuowania punktu sprzedaży alkoholu w bardzo bliskim, bezpośrednim sąsiedztwie ogrodzenia przedszkola lub szkoły. Konstrukcja § 3 Uchwały, m.in. poprzez odwołanie się do zasad ruchu pieszych określonych Prawie o ruchu drogowym, pozwala na precyzyjne określenie punktów z geometrycznego punktu widzenia, pomiędzy którymi ma następować pomiar odległości pomiędzy obiektami chronionymi a punktem sprzedaży napojów alkoholowych - co wyklucza możliwość uznania za względne (wątpliwe) otrzymywanych wyników pomiarów. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, iż Uchwała bezprawnie rozszerza zakazy ustawowe określone w art. 14 ust. 1-5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ podniósł, iż jest on niezrozumiały. Podstawą podjęcia Uchwały nie jest bowiem art. 14 lecz 12 ust. 2 tej ustawy. W Uchwale nie ma mowy o wprowadzaniu zakazów sprzedaży napojów alkoholowych lecz - zgodnie z normą kompetencyjną - określone zostały w niej zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. Skarżąca złożyła oryginał pełnego odpisu KRS, aktualnego na dzień rozprawy, oraz plik dokumentów na okoliczność, że spółka A. jest udziałowcem strony skarżącej i jest podmiotem koncesji na sprzedaż napojów alkoholowych. Dowód z dokumentów został przez Sąd przeprowadzony na podstawie arrt. 106 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na zasadzie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Ponadto, co do zasady, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przepis ten koresponduje z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594. dalej u.s.g.), wedle którego każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W kontekście przytoczonych przepisów, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - wniesienie skargi do sądu wymaga wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nadto zachowania terminu, a po trzecie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero w razie spełnienia powyższych przesłanek możliwe jest dokonanie oceny skargi pod kątem jej zasadności. Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, że z uwagi na materię uchwały, t.j. ustalenie zasad usytuowania na terenie W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, akt mógł być zaskarżony do Sądu, oczywiście po wcześniejszym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, co w niniejszej sprawie nastąpiło z zachowaniem terminów ustawowych. Zgodnie z wyżej cytowanym art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę może wnieść tylko ten, kto nie tylko zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie, ale – jak stanowi przytoczony przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. – ten interes został naruszony zaskarżoną uchwałą. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., lI OZ 703/09, niepubl.). Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06, OTK-A 2008, nr 7, poz. 121, uznał, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. rozumiany w ten sposób, że umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i 7 oraz 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji. Zastosowanie w art. 101 konstrukcji interesu prawnego, znajdującego umocowanie w prawie materialnym, analogicznej do konstrukcji interesu prawnego przyjętego w art. 28 k.p.a., stwarza podstawę do sprecyzowania cech (właściwości) tego interesu na podstawie ustaleń poczynionych w doktrynie procesu administracyjnego. Oczywiście, przenoszenie tych cech na grunt art. 101 powinno odbywać się na zasadzie "odpowiedniości" ze względu na odmienną sytuację, z jaką mamy tutaj do czynienia. O ile w art. 28 k.p.a. chodzi o interes prawny, wyrażający się w bezpośrednim oddziaływaniu na sytuację prawną określonego podmiotu decyzji wydanej w wyniku prowadzonego postępowania, o tyle tutaj istotą rzeczy jest naruszenie istniejącego interesu prawnego (uprawnienia) w wyniku uchwały (zarządzenia) podjętej przez organ gminy. Przyjmuje się, że interes prawny powinien być aktualny, osobisty (własny, indywidualny) i dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Aktualność interesu prawnego oznacza, że po wejściu w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Wymóg ten wiąże się z "realnością" interesu prawnego. Powinien on rzeczywiście istnieć. Przy czym może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani też hipotetyczny. "Naruszenie interesu konkretnej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia, istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, a jeżeli nie zostanie zniwelowane na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naruszenie to, nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli, stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości" (wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2008 r., I OSK 277/08, LEX nr 490092). Interes powinien być osobisty, własny, indywidualny. "Musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., IV SA 1486/01, niepubl.). Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r" IV SA/Wa 2202/06, LEX nr 497584). Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 u.s.g. powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. W niniejszej sprawie skarżąca spółka wywodziła swój interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały z faktu, iż inna spółka – A. sp. z o.o. w W. - jest wspólnikiem skarżącej. Spółka A. jest też podmiotem uprawnionym z koncesji na sprzedaż napojów alkoholowych, która to koncesja zostanie jej cofnięta z uwagi na usytuowanie punktu sprzedaży alkoholu, pozostające w sprzeczności z postanowieniami zaskarżonej Uchwały. Zdaniem Sądu powyższy fakt nie kreuje po stronie skarżącej spółki bezpośredniego interesu prawnego po stronie skarżącej, która tym samym nie ma uprawnień do skutecznego domagania się stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały. Brak jest bowiem jakiejkolwiek normy prawnej, pozwalającej zasadnie twierdzić, że postanowienia Uchwały w sposób bezpośredni dotyczą sfery praw lub obowiązków tej spółki prawa handlowego, posiadającej własną (odrębną i niezależną od osobowości prawnej jej wspólników) podmiotowość prawną. Nie została zatem spełniona przesłanka naruszenia interesu prawnego , konieczna dla wzruszenia Uchwały o czym stanowi art. 101 u.s.g., gdyż interesem tym skarżąca się nie legitymuje. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.