VI SA/Wa 3329/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie oddala skargę Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej organ) decyzją z [...] października 2013 r., Nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm.; dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a) po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej organ I instancji) z [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] w sprawie nakazu rejestracji 108 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 60 426 złotych. W dniu [...] marca 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust 1 u.o.a., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu Hotel M. zajmowanym przez skarżącą. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika Pana P. D. W wyniku kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 108 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Zgodnie z oświadczeniem pracownika odbiorniki używane były od 2011 r. Uruchomienie odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z uwagi na obłożenie hotelu. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i Pana P. D.. Pismem z [...] kwietnia 2013 r. organ I instancji poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz pouczył o treści art. 10 § 1 k.p.a – tj. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. W odpowiedzi na powyższe, pismem z [...] maja 2013 r. skarżąca poinformowała organ I instancji, że w Hotelu M. znajdują się odbiorniki niepodlegające obowiązkowi rejestracji, na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. Odbiorniki te są przeznaczone wyłącznie do przekazywania gościom hotelowym do używania w ramach umów hotelowych, którymi objęte są telewizory i pozostałe elementy wyposażenia pokoi oraz same pokoje. Pismem z [...] czerwca 2013 r. organ I instancji pouczył skarżącą, że przepis, na który się powołała, dotyczy przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą obejmującą sprzedaż lub przekazanie odbiorników RTV osobom trzecim do używania na podstawie umów, a zatem nie dotyczy to umów hotelowych obejmujących pokój z wyposażeniem tylko umów, których przedmiotem jest odbiornik telewizyjny. Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji nakazał skarżącej rejestrację 108 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 108 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 60 426 złotych. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenia i umorzenia postępowania. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisu art. 5 ust 3 w zw. z art. 2 u.o.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie za prawidłowe naliczenie opłaty, podczas gdy odbiorniki te nie podlegają rejestracji stosownie do art. 5 ust 2 pkt 3 u.o.a., gdyż są przeznaczone wyłącznie do przekazywania gościom hotelowym. Minister Administracji i Cyfryzacji w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazując na przepis art. 2 ust 1 u.o.a., organ wskazał, iż za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 ww. artykułu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Odwołując się do protokołu kontroli organ podkreślił, iż zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to pociąga za sobą obowiązek do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 5 ust 3 w zw. z art. 2 u.o.a. oraz art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. organ wskazał, iż nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie czynności polegające na sprzedaży lub przekazaniu odbiorników telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu strony są elementem wyposażenia pokoi hotelowych i są, wraz z innym sprzętem, udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje, a tym samym nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy sprzedaży czy przekazania osobom trzecim. W ocenie organu, w sytuacji, gdy udostępnianie odbiorników telewizyjnych nie stanowi w przypadku prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu art. 5 ust 2 pkt 3 u.o.a. nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 75 oraz 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów ze świadków dla potwierdzenia okoliczności korzystania z odbiorników wyłączenie przez osoby trzecie organ podkreślił, że ustalone podczas przeprowadzonej kontroli okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, których ilość nie jest kwestionowana w złożonym odwołaniu, są używane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] października 2013 r. wniosła skarżąca zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 7 i 77 k.p.a., poprzez uznanie za uzasadnione nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez skarżącą dowodów z zeznań świadków; 2. naruszenie art. 5 ust 2 pkt 3 u.o.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz uiszczenia opłaty abonamentowej. Wskazując powyższe zarzuty skarżąca domagała się uwzględnienia skargi, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącej organ nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego w efekcie czego niezasadnie przyjął, że ujawnione w trakcie kontroli odbiorniki podlegają obowiązkowi rejestracji. W obszernym uzasadnieniu skargi podkreśliła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu jakoby była zobowiązana do zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i uiszczania od nich opłaty, gdyż tego stanowiska organu nie można pogodzić z rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie, którym to nałożono na stronę obowiązek posiadania odbiorników radiowych i telewizyjnych w każdym pokoju hotelowym, jako warunek konieczny dla prowadzenia działalności hotelarskiej. Podkreśliła, że w ramach prowadzonej działalności zawiera z gośćmi hotelowymi tzw. umowy hotelowe. Umowy te są umowami nienazwanymi, mieszanymi umowami prawa cywilnego, które łączą w sobie element innych umów prawa cywilnego, takich jak umowa przechowania, najmu, sprzedaży. Właściciel hotelu na podstawie umów zawieranych ze swoimi klientami – gośćmi hotelowymi, przekazuje gościom do używania m.in. odbiorniki telewizyjne, samemu z tych odbiorników nie korzystając. Czynności takie są integralną częścią działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy, dlatego też, zdaniem strony, trudno przyjmować, by w sytuacji, w której posiadanie odbiornika RTV w każdym pokoju hotelowym jest wymogiem przepisów rozporządzenia, dopuszczalnym miało być obciążanie strony dodatkowymi opłatami z tytułu wykonania wynikających z przepisów prawa obowiązków. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz. U. nr 93, poz. 548 ze zm.). Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Sąd nie podzielił słuszności wykazywanych przez skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji. Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77, 80 k.p.a., co czyni nieuzasadnionym zarzut, nieprzeprowadzenia dowodów ze świadków dla potwierdzenia okoliczności korzystania z odbiorników wyłączenie przez osoby trzecie. Zdaniem Sądu ustalone podczas przeprowadzonej kontroli okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, których ilość nie jest kwestionowana, są używane. Ponadto, protokół z przeprowadzonej kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. i jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, skarżąca miała możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu, czego w trakcie postępowania nie uczyniła. W skardze skarżąca zarzuca, że w sprawie doszło do naruszenia przez organ art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., zgodnie z którym: "Obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne: przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy". Sąd podziela stanowisko organu, że podnoszona w odwołaniu oraz w skardze argumentacja na okoliczność tego, że przedmiotowe odbiorniki telewizyjne są przeznaczone wyłącznie do przekazywania ich gościom hotelowym do używania w ramach umów hotelowych, nie znajduje uzasadnionych podstaw. Wbrew stanowisku skarżącej nie można w żaden sposób uznać, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyjątkiem określonym w art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. Skarżąca prezentowała pogląd, że jako właściciel hotelu na podstawie umowy zawieranej z gośćmi hotelowymi, przekazuje tymże gościom m.in. odbiorniki telewizyjne. Wskazywała, że czynności takie są integralną częścią prowadzenia hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy. W tym zakresie przywoływała przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (j.t. Dz.U. Z 2006 r., nr 22, poz. 169) nakładające na właściciela hotelu, obowiązek posiadania odbiorników RTV. W ocenie Sądu, taka interpretacja treści art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. abonamentowych nie daje się pogodzić z literalnym brzmieniem tego przepisu. Z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Jednakże z ustaleń Ministra co do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej nie wynika, aby czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów należały do zakresu działalności gospodarczej skarżącej. Okoliczności te znajdują swoje potwierdzenie w KRS skarżącej spółki. Sąd zauważa, iż przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że ustawa o opłatach abonamentowych wprowadziła powszechny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (art. 2 ust. 1 u.o.a.). Natomiast wyjątki od tego obowiązku zostały wymienione w art. 5 ust. 2 u.o.a. i nie można dokonywać ich rozszerzającej interpretacji. Natomiast wykładnia przepisu art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. zastosowana przez skarżącą iż, podlega ona ustawowemu wyłączeniu spod obowiązku rejestracji odbiorników, jest całkowicie chybiona a także kłóci się z celami ustawy, jakim jest realizacja misji publicznej radia i telewizji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.