VI SA/Wa 3338/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 3 września 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728., dalej: "u.t.d."), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123) oraz lp. 1.5 oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...]Sp. z o. o. S. k. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "LWITD") z 27 grudnia 2023 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.300 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: 1) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, 2) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. GITD wskazał, że 20 kwietnia 2023 r. w Z.na ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki T. o nr rej. [...], którym kierował M. S.. Podczas kontroli ustalono, że kierowca wykonywał transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz Spółki. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji B.. Kierowca okazał do kontroli m.in. skan wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanego ww. spółce dla pojazdu o nr rej. [...], na obszar : Z.. Kontrolujący inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdzili naruszenie ustawy o transporcie drogowym. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...]. Organ dodał, że pismem z 26 kwietnia 2023 r. LWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. GITD wskazał dalej, że w toku postępowania na podstawie informacji z organu licencyjnego tj. Urzędu Miasta Z., LWITD ustalił, że Strona posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 4 lutego 2020 r. przez Prezydenta Miasta Z., do której nie został zgłoszony pojazd marki T. o nr rej. [...]. Wypis o nr [...] z powyższej licencji nie został wydany w ww. urzędzie (dowód: pismo informacyjne z organu licencyjnego nr [...] z [...] maja 2023 r. - w aktach sprawy). GITD dodał, że LWITD pismem z 27 czerwca 2023 r. zawiadomił Stronę o ujawnieniu kolejnych naruszeń, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego będącego następstwem kontroli drogowej przeprowadzonej 20 kwietnia 2023 r., tj. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. Następnie LWITD pismem z 28 sierpnia 2023 r. zawiadomił Stronę o zakończeniu postępowania dowodowego. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez LWITD, decyzji administracyjnej z 27 grudnia 2023 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.300 zł, tj. 800 złotych z tytułu Ip. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., a także 500 złotych z tytułu Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji. Wskazał, że uzupełnił materiał dowody o pismo od Prezydenta Miasta Z.z 23 lipca 2024 r. nr [...] z którego wynika, że Spółka posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozów osób taksówką, udzieloną przez Prezydenta Miasta Z.. Jednocześnie ww. przewoźnik nie miał zgłoszonego pojazdu marki T. o nr rej. [...] do ww. licencji na dzień przeprowadzenia kontroli drogowej, ani do dnia sporządzania powyższego pisma. GITD podkreślił, że zgodnie z protokołem przesłuchania świadka tj. kierowcy, z 20 kwietnia 2023 r. nr [...] ustalono, że w chwili zatrzymania wykonywał zarobkowy przewóz osób taksówką na terenie Z.przy użyciu aplikacji B.. Dodatkowo jak zeznał świadek nie posiadał przy sobie oryginału wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką gdyż nie wiedział, że powinien go mieć przy sobie podczas wykonywania zleceń przewozowych. GITD dodał, że jak oświadczył kierowca jest zatrudniony na umowie zlecenie w przedsiębiorstwie – Spółce i nie został wyposażony w ww. licencję przez pracodawcę. Mając na uwadze powyższe GITD stwierdził, że nie ma wątpliwości co do ustaleń zawartych w protokole kontroli nr [..] z 20 kwietnia 2023 r., a podnoszone w odwołaniu zarzuty co do braku ustalenia przewoźnika uznał za bezzasadne. GITD uznał, że kara pieniężna z tytułu popełnienia naruszeń z lp. 1.12, lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., stosownie do art. 92a ust. 1 oraz 92a ust. 7 u.t.d. została nałożona zasadnie. Organ stwierdził, że Strona nie przedstawiła żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organu I instancji. Pismem z 9 września 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 3 września 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu Strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu. 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce, 3) art. 92 a ust. 1 i 7 u.t.d., polegające na uznaniu, że Skarżący wykonywał przejazd pojazdem niezgłoszonym organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, iż w dniu kontroli termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji jeszcze nie upłynął. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki), którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Zdaniem Skarżącego, ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa zaś na organie administracji. To organ jest zobowiązany dowieść okoliczności, która jest decydująca dla wymierzenia Stronie sankcji (a więc jest decydująca o istocie rozstrzygnięcia). W sprawie zaś, powstała sytuacja, w której ta kluczowa okoliczność nie została przez organ dowiedziona. Zdaniem Skarżącego, zaniechanie organu powoduje, iż nie można stwierdzić, czy kierowca w dniu kontroli świadczył przejazd na rzecz innego podmiotu czy też we własnym imieniu i na własną rzecz. Skarżący dodał, że organy nie ustaliły ewentualnej formy współpracy kierowcy z przewoźnikiem, ani też czy okoliczności czy taka współpraca miała w ogóle miejsce. Brak w materiale dowodowym dokumentów w postaci umów pomiędzy Kierowcą, a Skarżącym czy innych dowodów, z których można by wywodzić, że taka współpraca miała miejsce. Organ niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Trudno zresztą o takowe uzasadnienie, skoro organy nie ustaliły formy współpracy Kierowcy ze Spółką i czy w ogóle taka współpraca miała miejsce. Okoliczność, że Spółka posiada licencję na przewóz osób nie wystarcza jeszcze do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz. Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie. Skarżący podkreślił ponadto, że przedsiębiorca, uprawniony jest do wykonywania transportu pojazdem przed dokonaniem jego zgłoszenia do licencji, w okresie 28 dni przypadających na zgłoszenie odpowiedniej zmiany, tymczasem w dniu kontroli termin 28 dniowy jeszcze nie upłynął. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie oraz za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy 20 kwietnia 2023 r. w Z.na ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki T. o nr rej. [...], którym wykonywany był transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz Spółki. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji B.. Kierowca okazał do kontroli m.in. skan wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanego ww. spółce dla pojazdu o nr rej. [...], na obszar Z.. Jak jednak ustalił organ I instancji na podstawie informacji z Urzędu Miasta Z. w piśmie z 2 maja 2023 r., Skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 4 lutego 2020 r. przez Prezydenta Miasta Z., do której jednak nie został zgłoszony pojazd marki T. o nr rej. [...] i wypis o nr [...] z powyższej licencji nie został wydany w ww. urzędzie. Analizując stan prawny mający zastosowanie w niniejszej sprawie, należy wskazać, że w świetle art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Wśród danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w ust. 3 pkt 5 tego artykułu wymieniony jest wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Jak wynika natomiast z ust. 4 tego artykułu, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9. Zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 800 zł. Ponadto brak wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3). Sąd stwierdza, że w świetle ustalonych przez organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1300 zł za powyższe dwa naruszenia (800 zł +500 zł), a GITD prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji, co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczą zeznania kierowcy złożone 20 kwietnia 2023 r., z których wynika, że w chwili zatrzymania kierowca wykonywał zarobkowy przewóz osób taksówką na terenie Z.przy użyciu aplikacji B. w imieniu Skarżącego oraz zdjęcie pojazdu. Kierowca zeznał, że nie posiada przy sobie oryginału wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką gdyż nie wiedział, że powinien go mieć przy sobie podczas wykonywania zleceń przewozowych. Kierowca oświadczył, że jest zatrudniony na umowie zlecenie w przedsiębiorstwie – Spółce i nie został wyposażony w ww. licencję przez pracodawcę. Ponadto z pism Prezydenta Miasta Z.z 2 maja 2023 r. oraz z 23lipca 2024 r. wynika, że na dzień kontroli Skarżący posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną 4 lutego 2020 r. Z zapisów protokołu kontroli natomiast wynik, że skontrolowany pojazd spełniał warunki dla taksówki, o których mowa w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022, z późn. zm.). W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie kara pieniężna nie została nałożona na Skarżącego za wykonanie zarobkowego przewozu osób bez posiadania licencji, lecz za brak zgłoszenia spornego pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji i niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącego licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze będąc oznakowanym jako taksówka, a więc pojazd służący do zarobkowego przewozu osób. Okoliczność, iż sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdzają zeznania kierowcy oraz zapisy protokołu kontroli podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, z którego wynika, że przedsiębiorcą. Z zeznań kierowcy oraz z protokołu wynika również, że przewóz spornym pojazdem wykonywany był w imieniu Skarżącego. W ocenie Sądu organy zgromadziły wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącego spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób, co w świetle przytoczonych powyżej przepisów wymaga wpisu pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji oraz wyposażenie kierowcy w wypis tej licencji. Z pism Prezydenta Miasta Z.z 2 maja 2023 r. oraz z 23 lipca 2024 r., jednoznacznie wynika, że Prezydent Miasta Z.nie wydał wypisu z licencji nr [...]na pojazd marki T. o nr rej. [...] oraz, że pojazd ten nie został zgłoszony do powyższej licencji, ani na dzień kontroli jak również na dzień sporządzenia pisma z 23 lipca 2024 r. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy kierowcą i Skarżącym by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącego. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę zatrzymanego do kontroli samochodu osobowego w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonywał bądź miał dokonywać przewozów osób taksówką, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie kolejnego dowodu z zeznań kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Nie ulega również wątpliwości, że Skarżący podnosząc, że na zgłoszenie przedmiotowego pojazdu do posiadanej licencji miał 28 dni i w dniu kontroli drogowej termin ten nie upłynął, powinien wykazać tę okoliczność w postępowaniu administracyjnym, jest to bowiem okoliczność z której Skarżący wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne i w jego gestii pozostaje możliwość wiarygodnego wykazania tej okoliczności. Skarżący jednak nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających stanowisko Skarżącego w tej kwestii. Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie. W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 1300 zł. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.