VI SA/Wa 3344/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na kolejny okres na rozpowszechnianie programu telewizyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako skarżąca, spółka) wniosła w niniejszej sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie udzielenia koncesji na kolejny okres na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego. W uzasadnieniu powołanego wniosku podała, że decyzja pierwszej instancji została wydana dopiero po upływie ok. 9 miesięcy od złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, mimo że przedmiotowe postępowanie nie jest sprawą szczególnie skomplikowaną, jak również nie wymaga postępowania wyjaśniającego czy gromadzenia dowodów. Skarżąca podkreśliła, że gdyby organ wydał decyzję w terminie wynikającym z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to zawierałaby ona postanowienie o opłacie w wysokości 616 zł, uiszczoną przez nią w dacie składania wniosku. Zdaniem skarżącej wydanie decyzji z inną opłatą narusza jej konstytucyjne prawa oraz jest niezgodne z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, powoduje – mimo uiszczenia opłaty, że obecnie jest "karana" poprzez ponowne nałożenie znacznie wyższej opłaty. Podniosła, że egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie może być potraktowane jako naruszenie konstytucyjnego prawa do ochrony sądowej (art. 45 oraz art. 2 Konstytucji), ze względu na bardzo duże obciążenie ekonomiczne wynikające z orzeczenia organu. W konkluzji skarżąca podkreśliła, że podstawowe zasady sprawiedliwości wymagają, by kwestia podwyższenia opłaty została zbadana przez Sąd, zanim opłata zostanie uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca w ogóle nie wskazała żadnych okoliczności, z których wynikałoby niebezpieczeństwo spowodowania dla skarżącej trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, organizacyjnej i majątkowej skarżącej, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie powiązała tymczasem skutków wykonania decyzji z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej i organizacyjnej. Nie podała żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat), jak również nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Jedynie w gestii strony leży sprecyzowanie w tym wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. Z kolei powołane przez skarżącą okoliczności dotyczące meritum sprawy wywołanej wniesioną skargą - nie pozwalają na zbadanie przez Sąd zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, enumeratywnie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnoszą się do nich. Podkreślenia wymaga, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.