VI SA/Wa 335/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca – B. sp. z o.o. z siedzibą w W., w przewidzianym prawem trybie i terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję, którą nałożono na nią karę pieniężną. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy ostatecznie zostało zakończone postanowieniem Sądu z 28 września 2016 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starszego referendarza sądowego z 25 sierpnia 2016 r. odmawiające przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. W trakcie tego postępowania Starszy referendarz sądowy w czerwcu wezwał skarżąca do nadesłania w terminie 14 dni dokumentów potwierdzających jaj rzeczywistą kondycję finansową. W sprzeciwie, który Sąd rozpoznał ww. postanowieniem z 28 września 2016 r., skarżąca wniosła także o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazała, że referendarskie wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenia dodatkowych dokumentów, błędnie zostało uznane za skutecznie doręczone, co w jej ocenie dowodzi, że nie ponosi ona winy w uchybieniu temu terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminu i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął, ponieważ dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Niedopuszczalne jest więc żądanie przywrócenia terminu w sytuacji, gdy terminowi, o przywrócenie którego się wnosi, nie uchybiono. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że powyższa przesłanka nie zaszła, tj. skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi nie zakreślają żadnych terminów, które zawężałyby okres, w jakim można wystąpić z takim wnioskiem. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że skarżąca ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w każdym momencie postępowania sądowoadministracyjnego. Niemożliwe jest zatem przyjęcie przez Sąd do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponieważ takiego terminu w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma. Wniosek ów jest z tego powodu niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Dotyczy on bowiem przywrócenia terminu, któremu skarżąca nie uchybiła, gdyż nie mogła tego uczynić. Jednocześnie, gdyby przyjąć, że ów wniosek – w uwagi z jego uzasadnienie, dotyczy jednak przywrócenia terminu do nadesłania żądanych przez referendarza dokumentów, to on także podlegałby odrzuceniu jako niedopuszczalny, gdyż termin 14 dni jaki referendarz wskazał w swoim czerwcowym wezwaniu nie jest terminem ustawowym. Poza tym dokumenty, których żądał referendarz, nie stanowiły braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a jedynie miały na celu zobrazowanie kondycji finansowej skarżącej i umożliwienie merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.