VI SA/Wa 3350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o. o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w S., działając na podstawie art. 40a ust. 4 w związku z art. 3 pkt 10, art. 4 ust. 1, art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 40a ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 669), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206 ze zm.), art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463 ze zm.), wymierzył D. Sp. z o.o. z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości 5.500 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu artykułu rolno – spożywczego zafałszowanego o nazwie: [...] – filety mrożone, niespełniającego wymagań jakości handlowej z uwagi na zawyżoną zawartość glazury w produkcie w stosunku do ilości zadeklarowanej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniach [...] -[...] marca 2014 r. przeprowadzono kontrolę w D. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w zakresie jakości handlowej ryb i przetworów rybnych, transportu i składowania. W trakcie kontroli oznakowania produktu pobrano próbkę ryb mrożonych o nazwie [...] – filety mrożone 3-5 oz a` 5 kg, wielkość partii magazynowej 11980 kg (partia zabezpieczona), wielkość partii zaimportowanej 12000 kg, najlepiej spożyć przed: 17.09.2015 r., nr partii [...], wartość brutto 111.600 zł. W oznakowaniu kontrolowanego produktu umieszczono informację o zawartości glazury w ilości 25%, podczas gdy analizy laboratoryjne przeprowadzone w Laboratorium Specjalistycznym Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w S. (sprawozdania z badań z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]) wykazały zawartość glazury na poziomie 29% ± 3%. Badania wtórnika próbki z Centralnego Laboratorium GIJHARS w P. potwierdziły wskazaną powyżej nieprawidłowość i określiły zawartość glazury na poziomie 33% ± 33,6% (sprawozdanie z badań z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]). Zdaniem organu, powyższa nieprawidłowość narusza art. 4 ust. 1 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, zgodnie z którym wprowadzane do obrotu artykuły rolno – spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Organ uznał, że kontrolowany przedsiębiorca był odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego środka spożywczego i należało wydać decyzję o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ uznał stopień naruszenia za wysoki, bowiem wprowadzona do obrotu partia filetów z [...] nie spełniała wymagań bardzo istotnych z punktu widzenia konsumentów w zakresie jakości handlowej zadeklarowanej przez producenta. Zakwestionowany produkt pochodził z dużej partii, a na wysokość wymierzonej kary miał wpływ fakt, że była to kolejna kontrola przeprowadzona w Spółce. Ustalając wysokość kary, organ wziął pod uwagę wielkość przychodów i dochodów strony, które za rok 2013 wynosiły odpowiednio 78.946.540 zł i 5.457.746 zł. Powyższą decyzję D. Sp. z o.o. z siedzibą w S. uczyniła przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o wymierzenie kary w najniższej wysokości. Spółka zarzuciła naruszenie: art. 7 i art. 8 kpa, poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedostateczne rozpatrzenie okoliczności sprawy, a także nieuwzględnienie okoliczności podnoszonych przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania, co doprowadziło do błędnego uznania, że strona wprowadziła do obrotu artykuł rolno – spożywczy zafałszowany; art. 3 pkt 10 i art. 4 ust. 1 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że artykuł rolno – spożywczy o nazwie [...] spełnia kryteria pozwalające na zakwalifikowanie go jako produktu zafałszowanego w sytuacji, gdy artykuł ten znajdował się w magazynie strony i na chwilę dokonywania kontroli nie był jeszcze artykułem przeznaczonym do sprzedaży z uwagi na nieprzeprowadzenie przez Spółkę wewnętrznych procedur kontrolnych; art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie kary na skutek błędnego przyjęcia, że samo posiadanie produktu w magazynie stanowi wprowadzenie do obrotu artykułu spożywczego, co w konsekwencji świadczy o bezpodstawności wymierzenia kary. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 7, art. 8 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 3 pkt 4, 5 i 10, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 21, art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył treść przepisów krajowych i wspólnotowych regulujących zasady wprowadzania do obrotu artykułów rolno – spożywczych i wyjaśnił pojęcie "jakości handlowej" oraz wskazał na wymagania w zakresie zapewnienia jakości towarów oraz właściwego ich oznakowania. Natomiast, nie zgadzając się z argumentacją strony podniesioną w odwołaniu, organ zaznaczył, że przeprowadzona kontrola wykazała rozbieżność pomiędzy deklarowaną wartością producenta a faktyczną zawartością glazury w produkcie. Rozbieżność ta została następnie potwierdzona poprzez zbadanie wtórnika próbki, a wynik nie był kwestionowany przez stronę. Strona zaniżyła masę ryby netto kosztem zawyżenia masy glazury netto, czyli składnika nieistotnego z punktu widzenia konsumenta. W ocenie organu II instancji, jest to czynnik istotnie naruszający interes konsumenta, bowiem wprowadza go w błąd. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, gdyż strona była informowana o jego przebiegu i czynnie brała w nim udział. W sprawie wzięto pod uwagę argumenty podnoszone przez Spółkę, lecz nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno – spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł, co oznacza, że [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w S., po przeprowadzeniu kontroli, w wyniku której stwierdzono zafałszowanie produktu, miał obowiązek wymierzyć stronie karę pieniężną. Przy ustaleniu wysokości kary został uwzględniony stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasowa działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno – spożywczych i wielkość jego obrotu. Organ odwoławczy podkreślił, że konsument ma prawo wymagać zgodności cech produktu z cechami zadeklarowanymi przez producenta, a niedopełnienie powyższego obowiązku godzi w jego interesy i łamie wymogi prawa żywnościowego. Podmiot wprowadzający artykuły rolno – spożywcze do obrotu zobowiązany jest do zapewnienia ich prawidłowej jakości handlowej. W niniejszej sprawie strona nie wypełniła ciążących na niej obowiązków. Organ ocenił zakres naruszenia jako wysoki, gdyż występująca w zakwestionowanym produkcie nieprawidłowość jest istotna i narusza powszechnie obowiązujące prawo. Na ustalenie wysokości kary miały wpływ rozbieżności pomiędzy zawartością glazury w zakwestionowanym produkcie oraz deklaracją producenta, wielkość obrotów za 2013 r., stopień zawinienia i szkodliwość czynu oraz dotychczasowa działalność Spółki na rynku. Nałożona kara stanowi 0,007% przychodu osiągniętego przez stronę w 2013 r. oraz zaledwie 0,07% kary maksymalnej (7.896.454 zł), przewidzianej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Organ wskazał przy tym, że nie jest możliwe odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, ponieważ nałożona kara jest sankcją administracyjną, którą organ kontrolny jest zobowiązany zastosować w każdym przypadku stwierdzenia wprowadzenia do obrotu artykułu rolno – spożywczego zafałszowanego z uwagi na nieprawidłową jakość handlową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych D. Sp. z o. o. z siedzibą w S. zarzuciła naruszenie: art. 7 i art. 8 kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie okoliczności podnoszonych przez stronę w trakcie postępowania; art. 3 pkt 10, art. 4 ust. 1, art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 40a ust. 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne ustalenie, że partia zakwestionowanego produktu o nazwie [...], która w chwili przeprowadzania kontroli znajdowała się w magazynie skarżącej, jest artykułem rolno – spożywczym zafałszowanym, podczas gdy na chwilę kontroli produkt ten nie był jeszcze przeznaczony do sprzedaży z uwagi na nieprzeprowadzenie wewnętrznych procedur kontrolnych, a tym samym skarżąca nie dopuściła się naruszenia interesu konsumenta, co oznacza, że nie zachodzą podstawy do nałożenia kary pieniężnej; art. 3 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych w związku z art. 3 pkt 8 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, poprzez ich nieprawidłową wykładnię i stwierdzenie, że skarżąca wprowadziła do obrotu produkt, podczas gdy w czasie kontroli Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w S.strona nie wprowadziła jeszcze zakwestionowanego produktu do obrotu, lecz jedynie go składowała w magazynie wyrobów niegotowych, celem poddania go wewnętrznym procedurom kontrolnym; art. 8 i art. 16 ww. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady, poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że doszło do ich naruszenia przez wprowadzenie artykułu rolno – spożywczego zafałszowanego do obrotu, co wiąże się z wprowadzeniem konsumentów w błąd, podczas gdy strona nie mogła dopuścić się naruszeń z uwagi na brak styczności zakwestionowanego produktu z konsumentami, ponieważ produkt ten znajdował się w magazynie produktów niegotowych. Spółka podkreśliła, że badania laboratoryjne potwierdziły niewiele wyższą zawartość glazury od zadeklarowanej i te nieprawidłowości nie miały żadnego negatywnego wpływu na konsumentów, bowiem produkt nie był jeszcze przeznaczony dla konsumenta, gdyż skarżąca zajmuje się obrotem hurtowym. Skarżąca nie działała z zamiarem uzyskania jakiejkolwiek korzyści majątkowej, a wszelkie dane były przedstawiane w trakcie kontroli w dobrej wierze i z przekonaniem, że są zgodne ze stanem faktycznym. W ocenie skarżącej, w sprawie nie zaistniały zatem przesłanki do nałożenia kary pieniężnej. Z tego względu Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wymierzonej kary pieniężnej stanowi art. 40a ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 669 ze zm.), zgodnie z którym, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno – spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów (ust. 5 powołanego artykułu). Oznacza to, że w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż podmiot wprowadził do obrotu artykuły zafałszowane, Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych ma obowiązek wymierzyć temu podmiotowi karę pieniężną. Zgodnie z art. 3 pkt 10 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, artykuł rolno – spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami o jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno – spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej; b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Z powyższego przepisu wynika, że produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jest artykułem rolno – spożywczym zafałszowanym. Tak też było w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z udokumentowanym w trakcie kontroli oznakowaniem jednostkowych opakowań ryb mrożonych o nazwie [...] – filety mrożone 3-5 oz a' 5 kg, masa ryby netto wynosiła 3,75 kg, a masa glazury netto – 1,25 kg. Są to dane zadeklarowane przez producenta, który wskazał na 25% zawartość glazury w produkcie. Dane te nie są jednak zgodne z wynikami przeprowadzonych badań laboratoryjnych. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca zaniżyła bowiem masę ryby netto kosztem zawyżenia masy glazury netto, czyli składnika nieistotnego z punktu widzenia konsumenta. Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że jest to czynnik istotnie naruszający interes konsumenta, gdyż wprowadza go w błąd. Konsument, dokonując zakupu mrożonych filetów rybnych, ma prawo oczekiwać, że informacja o zawartości netto ryby w filecie glazurowanym jest zgodna ze stanem faktycznym. Niezgodność między rzeczywistą zawartością glazury w zakwestionowanej partii mrożonych filetów rybnych a deklarowaną przez producenta jest przesłanką pozwalającą na zakwalifikowanie ww. produktu do artykułów rolno – spożywczych zafałszowanych. Oznakowanie produktów powinno być skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny, mający na celu poinformowanie nabywcy o rzeczywistej jakości produktu, a wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie należy uznać za naruszenie art. 4 ust. 1 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, który stanowi, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno – spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Skarżąca podnosi w skardze, że zakwestionowana partia mrożonych filetów rybnych nie została jeszcze wprowadzona do obrotu, lecz znajdowała się w magazynie przed przeprowadzeniem wewnętrznych procedur kontrolnych. Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463 ze zm.) w art. 3 pkt 8 definiuje pojęcie "wprowadzenie na rynek" jako posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Jak wynika z protokołu kontroli, skontrolowana partia produktu była w pełni oznakowana przez skarżącą, tj. posiadała etykietę, na której Spółka umieściła pełne oznakowanie produktu. Ponadto, zakwestionowana partia filetów rybnych miała nadany numer serii oraz datę minimalnej trwałości, wobec powyższego twierdzenie skarżącej, że nie był to produkt spożywczy przeznaczony do sprzedaży, nie odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu. Należy podkreślić, że przedsiębiorca, który prowadzi działalność na rynku spożywczym, jest odpowiedzialny za wprowadzone do obrotu produkty żywnościowe na każdym etapie ich obrotu, a więc także na etapie ich magazynowania. Skarżąca, przeprowadzając czynności takie jak: import, magazynowanie, etykietowanie, sprzedaż artykułów rolno – spożywczych, jest w świetle prawa żywnościowego odpowiedzialna za zapewnienie prawidłowej jakości handlowej tych produktów. Dotyczy to również partii produktu [...], którą strona skarżąca magazynowała w momencie przeprowadzania kontroli przez organ I instancji. W trakcie przeprowadzania przedmiotowej kontroli strona skarżąca wskazała, że partie mrożonych filetów rybnych, z których pobrano próbki, są artykułami przeznaczonymi na sprzedaż (załącznik nr 3 oraz załącznik nr 5 do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2014 r.). Skarżąca, zgodnie z art. 28 ust. 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno– spożywczych, miała możliwość wniesienia uwag bezpośrednio do protokołu kontroli, czego nie uczyniła, a co w istocie świadczy o przeznaczeniu przedmiotowego artykułu do sprzedaży. Wskazać należy, że ww. ustawa o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych w zakresie definicji "wprowadzenia do obrotu" odsyła do przepisów prawa żywnościowego Unii Europejskiej. W myśl art. 3 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, pod pojęciem "obrót" mieszczą się czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, zgodnie z którym "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub paszy w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. W związku z powyższym, w prawie żywnościowym pojęcie "wprowadzenia do obrotu" dotyczy każdego etapu obrotu i nie jest zawężone jedynie do pierwszego wprowadzającego na rynek dany produkt. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut strony odnośnie dokonania błędnej interpretacji tego pojęcia. W ocenie Sądu, bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy pozostaje fakt, że zafałszowany towar nie był bezpośrednio sprzedawany konsumentom, lecz hurtowniom. Zapewnienie prawidłowej jakości handlowej środków spożywczych na każdym etapie obrotu wynika z art. 17 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, zgodnie z którym podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych warunków. Wprowadzenie nabywcy w błąd, bez wzglądu na to, czy jest on konsumentem finalnym, czy też przedsiębiorcą zawodowo trudniącym się przetwórstwem i handlem żywnością, stanowi nieuczciwą praktykę. Sprzedaż artykułów spożywczych niespełniających wymogów zawartych w deklaracjach producenta narusza zasadę pewności i bezpieczeństwa obrotu. Podmiot, który nie dostosowuje środków spożywczych wprowadzanych do obrotu do wymogów prawa żywnościowego, powinien mieć świadomość konsekwencji wynikających z takiej działalności. W związku z powyższym, zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów art. 8 i art. 16 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności są bezzasadne. Sąd nie zgadza się również z zarzutami strony dotyczącymi nieprawidłowego określenia stopnia szkodliwości czynu i nałożenia niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej w stosunku do naruszenia. Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej mogła wynieść od 1.000 zł do 7.896.454 zł, to kara wymierzona skarżącej w wysokości 5.500 zł nie jest wygórowana i mieści się w ustawowo przewidzianych granicach. Przy ustalaniu wysokości kary zostały uwzględnione przesłanki wynikające z art. 40a ust. 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Wysokość nałożonej kary stanowi 0,007% przychodu osiągniętego przez Spółkę w 2013 r. oraz jedynie 0,07% kary maksymalnej przewidzianej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Sąd podkreśla, że informacje zawarte na etykiecie kierowane są bezpośrednio do konsumenta finalnego i są źródłem wiedzy o tym produkcie. Zamieszczenie rzetelnych informacji na etykiecie artykułu rolno – spożywczego stanowi podstawę świadomego wyboru produktu spośród wielu podobnych znajdujących się na rynku. Podmiot wprowadzający do obrotu artykuły rolno – spożywcze winien mieć świadomość obowiązków, jakie na nim spoczywają, w tym obowiązków wynikających z prawidłowego oznakowania produktu. Taki podmiot, jako profesjonalista, powinien wykazywać należytą staranność. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie dołożyła należytej staranności wymaganej od profesjonalisty w danych warunkach i przez swoje zaniedbanie wprowadziła do obrotu artykuł rolno – spożywczy zafałszowany, co skutkowało – zgodnie z obowiązującymi przepisami – nałożeniem kary pieniężnej. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.