VI SA/Wa 336/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Skarżąca spółka K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji tego organu z [...] czerwca 2019 r. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z [...] listopada 2018 r. nr [...]. W podstawie prawnej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2018 r. znalazł się m.in. art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58). Jednocześnie, skarga na tą decyzję została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, gdzie nadano jej sygn. akt III SA/Kr 436/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu. O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a. W myśl tego przepisu do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w swoim rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 604), dalej Rozporządzenie przewidział jednakże wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego Rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r., nr 72, poz. 652) utworzył czternaście wojewódzkich sądów administracyjnych, wśród których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał jako właściwy dla obszaru województwa małopolskiego. W niniejszej sprawie siedziba skarżącej spółki znajduje się w [...], co oznacza, że jest to obszar województwa małopolskiego. W związku z tym faktem oraz w oparciu o ww. przepisy Sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Dodatkowo Sąd zauważa, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo pouczył o tym, że podlega ono zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając powyższe oraz na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia