VI SA/Wa 337/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na pismo Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego OC, ewentualnie uiszczenia opłaty za niespełnienie obowiązku postanawia odrzucić skargę Skarżący – R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] listopada 2013 r., w którym podtrzymane zostało stanowisko wyrażone w wezwaniu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego OC przyczepki o nr rej. [...] lub dokumentów potwierdzających brak obowiązku zawarcia umowy takiego ubezpieczenia albo do uiszczenia opłaty za niespełnienie obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W pierwszej kolejności należy zbadać, czy przedmiot skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Podstawę wezwania do przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego OC przyczepki o nr rej. [...] lub dokumentów potwierdzających brak obowiązku zawarcia umowy takiego ubezpieczenia albo do uiszczenia opłaty za niespełnienie obowiązku stanowił art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2003 r. nr 124, poz. 1152 ze zm.), dalej jako "ustawa". W myśl art. 4 pkt 1 ustawy ubezpieczeniami obowiązkowymi są ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, zwane dalej "ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych". W rozdziale 6 ustawy - zatytułowanym "Kontrola spełnienia obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, OC rolników i budynków rolniczych oraz opłaty za niespełnienie tego obowiązku", znajduje się art. 84 ust. 1, według którego spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, podlega kontroli wykonywanej przez organy do tego obowiązane lub uprawnione. Przepis art. 87 ust. 1 ustawy wskazuje, że jeżeli osoba kontrolowana nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, organ przeprowadzający kontrolę zawiadamia o tym Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia lub zakończenia kontroli. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy po przeprowadzeniu kontroli przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 87 ustawy, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wzywa osoby obowiązane do zawarcia umowy ubezpieczenia do uiszczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty, o której mowa w art. 88 ust. 1, albo do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie w roku kontroli obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, określonego w art. 10 ust. 1. Przepis art. 90 ustawy w ust. 4 stanowi, że opłata staje się wymagalna następnego dnia po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli zobowiązany nie udokumentował zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, lub nie wniósł powództwa do sądu powszechnego, zgodnie z art. 10 ust. 2. W myśl zaś art. 10 ust. 2 ustawy - ustalenia spełnienia lub nieistnienia obowiązku ubezpieczenia można dochodzić przed sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący nie mógł skutecznie zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pisma Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie przedstawienia wymienionych dokumentów, albowiem ustalenie spełnienia lub nieistnienie obowiązku ubezpieczenia nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, ale do sądów powszechnych zgodnie z niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych brzmieniem art. 10 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec tego skarga podlega odrzuceniu, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd stanął na stanowisku, że niecelowym było nadawanie biegu wnioskowi skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Biorąc powyższe pod uwagę, wobec niewłaściwości sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.