VI SA/Wa 3370/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Stgn.akt VI SA/Wa 3370/14 UZASADNIENIE W dniach 27-28 września 2012 r., w toku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. w hurtowni I.W. Sp. z o.o., należącej do przedsiębiorcy I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. do badań laboratoryjnych pobrano próbki z: - partii 100 kg filetów z dorsza bałtyckiego z/sk, (Gadus morhua) pojedynczo mrożonych IQF, głęboko mrożonych o zawartości glazury 10%, w opakowaniach a'5 kg, kraj pochodzenia Polska, rejon połowu FAO 27IIID, w cenie sprzedaży 22,83 zł/kg o łącznej wartości 2.283 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 17.11.2012 r. i datą produkcji 17.11.2011 r., wyprodukowanych w Polsce dla I. S.A. ul. L.,S., - partii 485 kg filetów z mintaja (Theragra chalcogramma) b/s indywidualnie mrożonych, glazurowanych, głęboko mrożonych, "N.", o zawartość glazury 35%, w opakowaniach a'5 kg, kraj pochodzenia Chiny, rejon połowu FAO 61 Ocean Spokojny, w cenie sprzedaży 7,60 zł/kg o łącznej wartości 3.686 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 10.2013 r., importowanych przez W. S.A. ul. P.,G. Pobranie ww. produktów do badań udokumentowano protokołem pobrania próbki nr [...] z dnia 28 września 2012 r. oraz protokołem pobrania próbki kontrolnej [...] z dnia 28 września 2012 r. W wyniku badań przeprowadzonych przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K., stwierdzono, że: - zbadana próbka filetów z dorsza bałtyckiego wykazuje niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, zawyżoną zawartość glazury (stwierdzono 15% przy deklaracji 10%) oraz obecność fosforu dodanego nie wykazanego w oznakowaniu produktu. Powyższe udokumentowano w sprawozdaniu z badania nr 392 z dnia 4 października 2012 r., - zbadana próbka filetów z mintaja wykazuje niewłaściwe cechy organoleptyczne tj. niewłaściwą teksturę filetów oraz niewłaściwy smak i zapach. Powyższe udokumentowano w poprawionym sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia 29 października 2012 r. Pismem z dnia 11 października 2012 r., [...] WIIH poinformował przedsiębiorcę I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wynikach badań laboratoryjnych, załączając jednocześnie sprawozdania z tych badań. Kontrolowany przedsiębiorca, I.W. Sp, z o.o. z siedzibą w W., nie złożył wniosku o przebadanie próbek kontrolnych zakwestionowanych produktów. W związku z powyższym, w dniu 30 października 2012 r., [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. poinformował ww. przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania do zwrotu kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, określonych w ustawie o Inspekcji Handlowej, a także poinformował o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Powyższe pismo [...] WIIH przedsiębiorca I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w przekonaniu organu, otrzymał w dniu 2 listopada 2012 r., przedsiębiorca nie skorzystał z przysługujących mu praw. W dniu 10 grudnia 2012 r., [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K. wydał decyzję nr [...] (m* akt sprawy: [...]), którą na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej zobowiązał przedsiębiorcę I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100), stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych. Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie. Mając na uwadze, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu organ na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przedsiębiorca I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będący spółką przejmującą I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł zażalenie na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Niezależnie od złożenia zażalenia, pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. przedsiębiorca I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będącą spółką przejmującą I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., złożył do Prezesa UOKiK wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr akt sprawy: [...]). We wniosku wskazał, że w momencie wydania ww. decyzji, przedsiębiorca I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zakończył byt prawny na skutek połączenia i przejęcia przez spółkę IK. Sp. z o.o. z siedzibą w K., na dowód czego załączył postanowienie Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia [...] listopada 2012 r., sygn. [...], postanowienie Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. sygn. [...] o sprostowaniu postanowienia oraz zaświadczenie o dokonaniu wpisu z dnia 30 listopada 2012 r. Z przedstawionych dokumentów wynikało, że faktycznie w dniu 30 listopada 2012 r. przedsiębiorca I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zakończył byt prawny na skutek połączenia i przejęcia przez spółkę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. W związku z powyższym, w dniu 22 maja 2013 r. Prezes UOKiK decyzją nr [...], na wniosek przedsiębiorcy I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będącego spółką przejmującą I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] WIIH z uwagi na to, że decyzja ta wydana została po wcześniejszym (z dnia [...] listopada 2012 r.) przejęciu tej spółki na podstawie art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030), przez I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Powyższe skutkowało wycofaniem przez stronę w dniu 20 czerwca 2013 r. zażalenia wniesionego uprzednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa UOKiK o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia [...] września 2013 r., [...] WIIH zawiadomił przedsiębiorcę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. - następcę prawnego I.W. Sp. z o. o. - zwanego dalej "stroną" o wejściu do postępowania administracyjnego w sprawie uiszczenia należności pieniężnej w kwocie stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja, informując jednocześnie o przysługującym mu, na podstawie art. 10 Kpa, prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Strona skorzystała z przysługujących jej praw. W pierwszej kolejności strona wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie wyznaczonego terminu. [...] WIIH przychylił się do wniosku strony i przedłużył termin na złożenie wyjaśnień do toczącego się postępowania. Strona, w przedstawionych w kolejnych pismach wyjaśnieniach, kwestionowała ww. wyniki badań laboratoryjnych, zawarte w sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] zarzucając, iż badania zostały wykonane poza zakresem akredytacji laboratorium, a także poddała w wątpliwość procedurę dotyczącą pobierania próbek. Ponadto usiłowała wykazać, że filety z dorsza bałtyckiego i filety z mintaja zostały niesłusznie przez [...] WIIH uznane za niezgodne z wymaganiami jakości handlowej lub deklaracją producenta. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (w której omyłkowo wpisano rok 2012, zamiast roku 2013), [...] WIIH na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, zobowiązał I.K. Sp. z o. o, z siedzibą w K., do uiszczenia kwoty 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100), stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych próbek filetów z dorsza bałtyckiego oraz filetów z mintaja. Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r., strona złożyła do Prezesa UOKiK, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., Prezesa UOKiK, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. - w dacie wydania decyzji omyłkowo wpisano rok 2012, zamiast 2013 r. Na decyzję tę, pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r., strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu- Administracyjnego w Warszawie. Ponadto, w dniu 15 lutego 2014 r., strona wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i 156 § 1 pkt 4 k.p.a., nieważności decyzji [...] WIIH nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., która jej zdaniem miała miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja została skierowana do osoby niebędącą stroną w sprawie, a ponadto niebędącego podmiotem kontrolowanym, co stanowi o naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r, nr [...], Prezes UOKiK odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WIIH, zobowiązującej I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. W piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r., na podstawie art. 127 § 3 Kpa, strona zwróciła się do Prezesa UOKiK z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona podtrzymała argumentację zawartą we wniosku z dnia 15 lutego 2014 r., wskazując dodatkowo, że adresatem art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej jest "kontrolowany", czyli podmiot poddany kontroli. Tymczasem strona, jako spółka przejmująca, nie wprowadzała do obrotu zakwestionowanych produktów, ani też nie była w tym zakresie kontrolowana. Strona wskazała na ukształtowane w doktrynie stanowisko, w myśl którego w polskim prawodawstwie nie jest znaną konstrukcja następstwa prawnego w zakresie odpowiedzialności represyjnej. Decyzją nr [...] z dnia[...] lipca 2014 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1k.p.a., art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148) po rozpatrzeniu złożonego przez przedsiębiorcę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., odmawiającej stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 Kpa, nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. - w dacie wydania decyzji omyłkowo wpisano rok 2012, zamiast 2013 r. - (nr akt sprawy: [...]), zobowiązującej ww. przedsiębiorcę, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100), stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 494 § 1 Ksh, spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Z kolei § 2 ww. przepisu stanowi, iż na spółkę przejmującą albo na spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Ustawa o Inspekcji Handlowej, stanowi w art. 30 ust. 1, że jeżeli przeprowadzone badania wykazały, iż produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest zobowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo rachunek wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Organ podkreślił, że przepis ten nie stanowi podstawy prawnej przypisania kontrolowanemu odpowiedzialności za to, że kwestionowane produkty nie spełniały wymagań, nakłada jednak na niego obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań w takim przypadku. Prezes UOKiK uznał, że obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badan produktu jest obowiązkiem o charakterze nieosobistym, gdyż wynika z faktu zbywalnego prawa własności rzeczy, w związku z czym następstwo prawne jest tu dopuszczalne. Wskazał że z przepisów Ksh wywieść można, iż łączenie się spółek przez przejęcie, to sytuacja, w której następuje przeniesienie całego majątku jednej spółki (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej (art. 491 § 1 pkt ł Ksh). Oznacza to przejście wszystkich składników majątkowych spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie strona w wyniku przejęcia spółki I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stała się właścicielem wprowadzanych do obrotu i zakwestionowanych w toku kontroli filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja. Podkreślił, że przejęcie spółki I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przez stronę, tj. I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., nastąpiło w trybie art. 494 § 1 Ksh. Tym samym spółka przejmująca wstąpiła z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Zaznaczyć należy, że w przypadku łączenia się spółek, zgodnie z zasadą kontynuacji, spółka przejmowana i spółka przejmująca uznawane są za tożsamy podmiot, co oznacza tym samym przejęcie przez sukcesora m.in. całej sytuacji administracyjnoprawnej przejmowanego podmiotu. W świetle powyższego, I.K. Sp. z o. o. z siedzibą w K. przejmując spółkę I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w drodze sukcesji uniwersalnej stał się także adresatem obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Zdaniem organu gdyby przyjąć tok rozumowania strony przedstawiony w niniejszym wniosku, w myśl którego w przypadku przejęcia spółki, spółka przejmująca nie ponosi obowiązków egzekwowanych w innym trybie niż na gruncie prawa cywilnego, oznaczałoby w istocie znaczne ograniczenie odpowiedzialności podmiotów przejmujących oraz postawienie ich w uprzywilejowanej sytuacji. Pozostawałoby to jednak w jawnej sprzeczności z ideą racjonalności ustawodawcy. W świetle powyższego, organ uznał zarzut skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) za chybiony. Prezes podkreślił również, że nałożony na stronę obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań nie jest deliktem administracyjnym, nie jest też karą pieniężną ani nawet sui generis karą pieniężną. Odwoływanie się strony do art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej jest nieuprawnione. Nie było też wolą ustawodawcy nakładającego na przedsiębiorcę obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów badań zaliczenia tej kwoty do kar pieniężnych. Przedsiębiorca ma przekazać do budżetu państwa niesłusznie wydatkowaną z tego budżetu kwotę pieniężną. Pismem z dnia I.K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w K., reprezentowana przez r.pr. M.N. wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę ich zastosowania, pomimo wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. nr [...] z dnia [...].12.2013 r. z rażącym naruszeniem prawa i pomimo skierowania tejże decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, 2) naruszenie art. 494 § l i § 2 K.s.h. oraz art. 30 § 4 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obejmują one swym zakresem sukcesję obowiązku uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych w sytuacji, gdy kontrolowanym była spółka przejęta przed dniem przejęcia, 3) naruszenie art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyklucza on możliwość uwolnienia się przez spółkę przejmującą od obowiązku uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych (nieorzeczonego decyzją przed dniem przejęcia) z powołaniem się na sprawstwo spółki przejętej (w sytuacji gdy spółka przejmująca nie wprowadziła ani nie wprowadza spornych produktów do obrotu ani nie była kontrolowanym), 4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nieważności decyzji nr [...]. Wobec podniesionych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu spółka rozwinęła powyższe zarzuty, podnosząc, że adresatem normy zawartej w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej jest "kontrolowany". Regulacja ta jest ściśle związana i zharmonizowana z unormowaniem zawartym w art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o jakości handlowej. Odpowiedzialność za określone tamże delikty administracyjne ponosi ten, "kto wprowadza do obrotu" artykuły rolno-spożywcze, odpowiednio, nie spełniające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów bądź zafałszowane. Bez wątpienia, spółka przejmująca, tj. I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., nie wprowadziła ani nie wprowadza do obrotu spornych artykułów rolno-spożywczych ([...],[...]). Okoliczności tej organ prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w żaden sposób nie wykazał, ani nawet nie prowadził w tym kierunku żadnego postępowania dowodowego, co jednoznacznie wynika z analizy uzasadnienia decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Sprawcą zarzucanych deliktów administracyjnych była I.W. Sp. z o.o., a więc inny podmiot prawny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozpatrzenia sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji Konsumentów utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą odmówiono stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. zobowiązującej skarżącą na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100), stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych. Strona skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu na nią kary pieniężnej podnosząc, że jako spółka przejmująca nie odpowiada prawnie za delikty administracyjne poprzednika – I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Jak wynika z akt sprawy w dniu 30 listopada 2012 r. przedsiębiorca I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zakończył byt prawny na skutek połączenia i przejęcia przez spółkę I.K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Zgodnie treści art. 494 § 1 Ksh, spółka przejmująca, albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Z kolei § 2 ww. przepisu stanowi, iż na spółkę przejmującą albo na spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie Sądu organ słusznie uznał, że z powyższego przepisu wynika, iż na spółkę przejmującą przeszły nie tylko uprawnienia i obowiązki wynikające z koncesji, zezwoleń i ulg (art. 494 § 2 Ksh), ale także wynikające z innych niż wymienione decyzji administracyjnych, czy z mocy samego prawa. Ograniczenie przejścia uprawnień wynikających z aktów administracyjnych jest możliwe zatem jedynie w przypadku, gdy przepis ustawy wyraźnie tak stanowi lub gdy wynika to wprost z tego właśnie aktu administracyjnego. Mając to na uwadze, decyzja administracyjna dotycząca innego przedmiotu nie może wyłączyć sukcesji. Oznacza to, że sukcesja uniwersalna dotycząca praw i obowiązków administracyjnoprawnych niewynikających z zezwolenia, koncesji albo ulgi, może być wyłączona tylko przepisem ustawowym. Takiego przepisu strona nie wskazała. Skoro więc przepis rangi ustawowej mówi o wstąpieniu przez spółkę przejmującą we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejętej, to nie ma powodów do ograniczenia jej zasięgu tylko do zakresu stosunków cywilnoprawnych i wyłączać z tego zakresu kwestii odpowiedzialności deliktowej. Strona skarżąca stara się uniknąć odpowiedzialności podnosząc, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada, iż prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione. Zasadniczo są one nieprzenoszalne (zob. także A. Szumański, Kodeks, 2003, t. IV, s. 244 i n.b; A. Witosz, Łączenie, podział..., op. cit, 2013, s. 236 i n.). Dla zmiany tej reguły konieczna jest wyraźna norma prawna. Podkreślenia wymaga jednak, że ta generalna zasada doznaje pewnych wyjątków. W szczególności razem z sukcesją cywilnoprawną miała miejsce sukcesja administracyjnoprawna wprowadzona już do ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Również art. 494 § 2 k.s.h. wprowadza wyjątek od generalnej reguły. Przyjęta zasada sukcesji administracyjnoprawnej ma dwie istotne cechy: wskazuje przykładowo prawa i obowiązki administracyjnoprawne oraz ma ograniczony charakter (w kilku aspektach). Przykładowe wyliczenie aktów administracyjnych potwierdza, że możemy je zaliczyć do tzw. rzeczowych aktów administracyjnych, co należy rozumieć jako akty skierowane co prawda do indywidualnie określonego adresata, ale odnoszące się do rzeczy i wiążące także określonych prawem następców adresata aktu, bądź nawet każdorazowego posiadacza danej rzeczy (S. Dudzik, Zbycie przedsiębiorstwa a sukcesja praw i obowiązków wynikających z aktów administracyjnych, PiP 1994, z. 7-8, s. 40). Zdaniem Sądu słusznie zatem organ przyjął, że sukcesja uniwersalna, jaka miała miejsce w przypadku przejęcia I.W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przez skarżącą Spółkę dotyczy praw i obowiązków administracyjnoprawnych, niewynikających z zezwolenia, koncesji, albo ulgi i może być wyłączona tylko przepisem ustawowym. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. A zatem skoro sukcesja uniwersalna dotyczy wszelkich majątkowych składników materialnych i niematerialnych, w tym praw rzeczowych, zatem trafnie organ przyjął, że skarżąca jako podmiot przejmujący, przejęła także posiadanie zakwestionowany towar, a mianowicie filety z dorsza i mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki (por. art. 336 i nast. k.c.). W tym zakresie można przyjąć domniemanie ciągłości posiadania jako stanu faktycznego. Odmienna okoliczność faktyczna nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącą. Sąd nie podziela natomiast stanowiska skarżącej, że kwestia ta wymagała przeprowadzenia z urzędu przez organ szczegółowego postępowania dowodowego na okoliczność przejścia na skarżącą majątku po przejętej spółce. Sąd uważa, że inicjatywa dowodowa należała w tym względzie do skarżącej, zwłaszcza w kontekście treści art. 551 pkt 2 k.c., zgodnie z którym przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności: (...) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości (pkt 2). W aktach sprawy brak jest dowodu w postaci np. aktu notarialnego świadczącego o wyłączeniu z masy majątkowej przejmowanej spółki towarów w postaci tychże ryb, znajdujących się w chwili kontroli w hurtowni I.W. położonej w S. Wobec powyższe zarzuty dotyczące nieważności decyzji zobowiązującej skarżącą do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 583,80 zł, stanowiącą równowartość kosztów badań laboratoryjnych, uznać należało z bezzasadne, albowiem oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., skierowana została do właściwego podmiotu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.