VI SA/Wa 3372/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę P. O. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "KGP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2024 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej także jako "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm., dalej też jako "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. (dalej też jako "KWP" lub "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Komendant Wojewódzki Policji w G. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia P. O. pozwolenia na broń palną do celów sportowych z uwagi na uzyskaną informację o toczącym się wobec skarżącego postępowaniu o udostępnienie osobom nieuprawnionym legalnie posiadanej broni palnej i amunicji, która przechowywana była w sposób rażąco niewłaściwy w miejscu zamieszkania, tj. o czyn z art. 263 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 17, dalej także jako "k.k."). Decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. organ I instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów sportowych, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. W ocenie KWP skarżący rażąco naruszył zasady przechowywania broni i amunicji. Organ powołał się na uzyskaną z akt postępowania karnego o sygn. akt [...] opinię biegłego sądowego z zakresu amunicji i materiałów wybuchowych, który stwierdził, że w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, zaszło wiele nieprawidłowości i naruszeń przepisów w tej kwestii. Broń i amunicja znajdowała się w różnych pomieszczeniach w budynku mieszkalnym, bez nadzoru z załadowaną częściowo amunicją w magazynkach. Organ wskazał, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] skierował wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego do Sądu Rejonowego w G., a w uzasadnieniu wskazał, że wina skarżącego nie budzi wątpliwości (...), okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości (...). Z kolei w odwołaniu od ww. decyzji, skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. wskazując, że organ I instancji oparł się na fakcie skierowania wobec strony wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, w oderwaniu od okoliczności faktycznych, których oceny należało dokonać podejmując decyzję na podstawie przesłanek fakultatywnych wymienionych w art. 18 ust. 5 u.o.b.a. Skarżący zwrócił uwagę na incydentalny charakter naruszenia i wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przesłuchanie strony. Komendant Główny Policji w swej decyzji z dnia [...] sierpnia 2024 roku, nie zgodził się z powyższymi zarzutami. Na wstępie odniósł się do wniosku o przesłuchanie strony. KGP wskazując na treść art. 86 k.p.a. stwierdził, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku albowiem relewantne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o materiały uzyskane ze sprawy karnej. Organ nie znalazł także podstaw do umorzenia postępowania (art. 105 § 1 i § 2 k.p.a.), gdyż inne okoliczności przemawiające za ewentualnym pozostawieniem stronie pozwolenia na broń, takie jak dotychczasowa niekaralność, nieskazitelny charakter, nienaganna opinia w środowisku i społeczności, wskazanie we wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego, że społeczna szkodliwość czynu przypisanego stronie nie jest znaczna oraz istnieje uzasadnione przypuszczenie przestrzegania w przyszłości porządku prawnego i zasad współżycia społecznego, nie mogą przeważyć nad interesem społecznym polegającym na zapewnieniu porządku i bezpieczeństwa publicznego co wymaga, aby broń posiadały wyłącznie osoby dające rękojmię właściwego jej przechowywania. Jak podał Komendant Główny Policji, w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust 5 pkt 4 u.o.b.a. konieczne jest ustalenie, że osoba legitymująca się takim pozwoleniem przechowywała broń w sposób nieprawidłowy, co pozostaje bezsporne, skoro nawet w odwołaniu od decyzji, strona przyznaje, że broń była przechowywana w pokoju na biurku, gdyż była czyszczona poprzedniego wieczora, a rano miała zostać niezwłocznie odłożona do szafy pancernej. Organ podkreślił, że nawet jednorazowe przechowywanie broni w sposób sprzeczny z przepisami art. 32 u.o.b.a. stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. We wspomnianej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji, skarżący zarzucił: - mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasad przechowywania broni oraz zagrożenie dla porządku publicznego lub innych osób przemawiające za cofnięciem pozwolenia względem skarżącego oraz pominięciem dowodów mogących stanowić o incydentalności zdarzenia i rękojmi zachowania przez skarżącego postawy, jaką dochować powinien posiadacz broni, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż w sytuacji, gdy doszło do jednorazowego, incydentalnego naruszenia zasad przechowywania broni winno skutkować wydaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających powyższe decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji. I tak zgodnie z treścią, art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Z kolei w art. 32 ust. 1 ww. ustawy przewidziano, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Natomiast szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2023 r. poz. 364). Stosownie do przepisów powyższego rozporządzenia broń i amunicję przechowuje się w odpowiednio przystosowanym do tego pomieszczeniu, zwanym dalej "magazynem broni" lub urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Tym samym, brak było przepisów, które umożliwiały skarżącemu przechowywanie posiadanej broni do celu sportowego bez żadnych zabezpieczeń, w dowolnych pomieszczeniach. Ponadto pomimo tego, że przepisy ww. rozporządzenia nie regulują w sposób pełny wszystkich sytuacji, jakie mogą zaistnieć przy wykonywaniu uprawnień, przewidzianych w pozwoleniu na broń, nie oznacza to jednak, że tego rodzaju sytuacje nie zostały w ogóle unormowane. W kwestiach w rozporządzeniu nieuregulowanych sposób przechowywania broni powinien być oceniany zgodnie z art. 32 ust. 1 u.b.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, wystarczającą regulację, określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 u.b.a. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 u.b.a. rozporządzenie reguluje kwestie natury technicznej i w niczym nie wyklucza ogólnej zasady, dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 u.b.a. Obowiązkiem posiadacza broni jest zatem zachowanie nad nią całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas. Tym samym niedopuszczalne jest przechowywanie broni i amunicji w pokoju na biurku, w szufladach biurka czy też w innych pomieszczeniach w budynku mieszkalnego. Co istotne, ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego odnośnie przechowywania, co oznacza, że omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania, nawet trwającego krótką chwilę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 496/09). Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, zgodnie z którą jednorazowe naruszenie zasad przechowywania broni nie powinno przemawiać za cofnięciem pozwolenia na broń, z pominięciem innych możliwych do oceny okoliczności, takich jak ośmioletni okres posiadania przez skarżącego pozwolenia na broń w celu sportowym, przy braku wcześniejszych nieprawidłowości w zakresie reguł postępowania z nią. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżący, posiadający pozwolenie na broń palną do celów sportowych, nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 u.o.b.a. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem kopia postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] o zmianie zarzutu sygn. akt [...], w którym to zarzucie mowa o udostępnieniu przez skarżącego pistoletu [...] o nr [...] kal. 9x19 oraz amunicji osobom nieuprawnionym (tj. o przestępstwo z art. 263 § 3 k.k.), jak również opinia biegłego sądowego z zakresu amunicji i materiałów wybuchowych. W opinii tej wyraźnie podkreślono, że w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji stanowiącej własność skarżącego zaszło wiele nieprawidłowości i naruszeń przepisów, gdyż broń i amunicja znajdowała się w różnych pomieszczeniach, bez nadzoru, z załadowaną częściowo amunicją w magazynkach. W konsekwencji czego, zasadnie zostało wszczęte postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, a następnie wydano decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną do celu sportowego. Ponadto również sam skarżący niezgodne z przepisami przechowywanie broni potwierdził w odwołaniu. Tymczasem broń palna jest narzędziem szczególnie niebezpiecznym, w szczególności w rękach osób nieuprawnionych, stanowi zagrożenie dla takich wartości jak porządek i bezpieczeństwo publiczne, na jej posiadaczu spoczywa więc szczególny obowiązek dbałości o takie jej przechowywanie, aby osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Obowiązek zachowania należytej staranności w celu zapobieżenia utraty broni przy jej przechowywaniu i noszeniu w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, wynika z art. 32 ust. 1 u.b.a. Skoro obowiązku tego Skarżący nie dopełnił, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie był wystarczający dla ustalenia istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Organ odwoławczy w swej decyzji precyzyjnie wyjaśnił, z jakiego powodu nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie strony, jak również czemu inne okoliczności dotyczące skarżącego nie mogły przeważyć nad interesem społecznym polegającym na zapewnieniu porządku i bezpieczeństwa publicznego. Podkreślić należy, że interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący tych kryteriów nie spełnił. Sąd w całości podziela stanowiska przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3156/14 oraz z 20 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 594/21. W pierwszym ze wspomnianych wyroków NSA wskazywał, że przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 u.o.b.a. stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę, posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 u.o.b.a. Przepis art. 32 ust. 1 u.o.b.a. nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. Należyty dozór nad bronią palną powinien być dochowywany przez cały okres jej posiadania. Natomiast w drugim z wspomnianych wyroków NSA wskazywał, że zastosowanie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji nie jest uzależnione od tego czy nieprawidłowe przechowywanie broni i/lub amunicji miało charakter stały, czy jednorazowy, umyślny bądź nie, choć w tym pierwszym przypadku niewątpliwie dalsze posiadanie broni byłoby mało prawdopodobne. Dozór skarżącego nad bronią i amunicją powinien być dochowany przez cały okres ich posiadania. Nawet więc jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 tej ustawy. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się ani naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyczerpująco zbadał przy tym istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.