VI SA/Wa 3404/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M. Sp. j. z siedzibą w P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1,3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), dalej "p.r.d.", oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], nakładającą na spółkę [...] Sp. Jawna ("Skarżący", "Strona", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W uzasadnianiu ww. decyzji wskazano, że z protokołu kontroli z dnia [...] października 2013 r. wynika, że w tym dniu na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan B. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci blachy na trasie [...] – [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy [...] Sp. Jawna. Zgodnie zaś z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061) droga krajowa nr [...] na odcinku Granica Państwowa – [...] (droga [...]),[...] (droga [...]) – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] (droga [...]) to droga, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2013 r. poz. 951) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego - 18 ton. Na skutek przeprowadzonego ważenia kontrolowanego pojazdu (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych) stwierdzono przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,8 t, tj. przekroczenie o 28 % (rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 12,8 t), oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 0,4 t, tj. przekroczenie o 2,2% (rzeczywista masa całkowita wyniosła 18,4 t). Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnej normie. Podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. decyzję nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 15.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W odwołaniu strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc następujące zarzuty: nieprawidłowe zastosowanie art. 140 aa ust. 3 p.r.d. poprzez uznanie strony skarżącej za podmiot wykonujący przejazd, prowadzące w konsekwencji do błędnego określenia strony postępowania, nieprawidłowe zastosowanie art. 140 aa ust. 1 p.r.d., prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu ustaleń z kontroli przeprowadzonej przez nieuprawnionego do prowadzenia samodzielnych czynności kontrolnych pracownika Inspekcji Transportu Drogowego, 4) błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego, tzn. art. 140 ab ust 2 p.r.d., prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. i naruszenia art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, naruszenie art. 140aa, ust. 4, pkt 1 p.r.d. przez niezastosowanie w sprawie, 6) naruszenie art. 55a ustawy z dnia 15 listopada 1984r. prawo przewozowe przez niezastosowanie w sprawie, 7) naruszenie art. 7 oraz 77 §1 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania wszystkich okoliczności zaistniałego stanu faktycznego. W uzasadnieniu ww. zarzutów Skarżąca wywodziła, że błędnie przypisano jej status podmiotu wykonującego przejazd, bo jej zdaniem podmiotem tym był kierowca - Pan B. W. To kierowca podjął ładunek przewożony w chwili kontroli, prowadził pojazd poddany kontroli. Podejmował wszystkie czynności wykonawcze w odniesieniu do przejazdu, podczas którego dokonano kontroli. W tym kontekście Skarżący poddał także pod ocenę organu odwoławczego fakt, iż w art. 140 aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., użyto słowa "przejazd", co potwierdza, iż chodzi tak naprawdę o podmiot dokonujący przejazdu, czyli przeprowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma punktami - a więc o kierowcę. Słuszność ww. tezy Skarżący udowadniał treścią art. 64 ust. 4 p.r.d., w którym wskazano kierującego pojazdem nienormatywnym, jako ten podmiot, który obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionych służb zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym bądź też wypis z tego zezwolenia. Wobec powyższego, nałożenie na Skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym, nie mogło odbyć się w oparciu o normę art. 140 aa ust. 3 pkt. 1 p.r.d. ponieważ nie był on podmiotem wykonującym przejazd. Wskazał również, że kierowca został zapewniony przez załadowcę o właściwym tonażu ładunku, który miał zostać załadowany poniżej dopuszczalnej ładowności. Twierdzi, iż przewoźnik dokonał należytej staranności w realizacji przewozu ładunku, a na pewno nie miał świadomości w zakresie przekroczonych norm dotyczących wagi i nacisku na poszczególne osie. Ponadto Skarżący podniósł, że zgodnie z przepisem art. 140 aa ust. 1 - 3 p.r.d. karę pieniężną nakłada się za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Zatem karę można nałożyć jedynie w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych więcej niż jednego pojazdu nienormatywnego. Ustawodawca poddał sankcji przejazd bez zezwolenia pojazdów (kilku) nienormatywnych a nie jednego pojazdu. Użyto tu liczby mnogiej. Tymczasem podczas kontroli w dniu [...] października 2013 r. stwierdzono przejazd tylko jednego pojazdu nienormatywnego. Wszystkie parametry sprawdzane były w odniesieniu do jednego pojazdu. Tym samym dyspozycja art. 140aa ust. 1 p.r.d. nie została wypełniona. Spółka zwróciła uwagę na przepis art. 129a ust. 2 p.r.d., zgodnie z którym do kontroli parametrów wagowych pojazdów uprawnieni są jedynie inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Podobnie - zdaniem Spółki - wypowiada się ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która w art. 55 ust. 1 pkt 4 daje prawo kontrolowania nacisków osi, wymiarów pojazdu oraz masy całkowitej inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego. Tymczasem przeprowadzający kontrolę w dniu [...] października 2014r. Pan J L., nie był Inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego, tylko kontrolerem transportu drogowego - co wynika z pieczęci na protokole. Oznacza to - w ocenie Spółki - że Pan J. L., dokonując kontroli w ww. dniu, przekroczył swoje uprawnienia. Czynności kontrolne przeprowadzone zostały więc przez osobę nie mającą do tego uprawnień. W konsekwencji ustalenia tej kontroli - w związku z 75 § 1 k.p.a. - nie mogły stanowić dowodu w postępowaniu. Spółka wniosła także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. z umowy u pracę Pana J. L.. Skarżący chciał bowiem wykazać, że pracownik ITD nie był na dzień kontroli Inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. W zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadniając swoje rozstrzygnięcie uznał, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlił ustalony stan faktyczny. Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] kwietnia 2013 r., które zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych: [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w [...] w dniu [...] listopada 2011 r., na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. GITD wyjaśnił przy tym, że dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23), które weszło w życie z dniem akcesji Polski do UE. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz.U Nr 5, poz. 29 z późn. zm.). Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Organ odwoławczy wyjaśnił procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która ma wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej i stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Wskazał, że przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym (jak w niniejszej sprawie) jest możliwy tylko na podstawie zezwolenia kategorii I lub II, które nie miały zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d., przy kwalifikowaniu naruszeń z uwagi na brak właściwej kategorii zezwolenia, okoliczność niemożności uzyskania zezwolenia określonej kategorii ze względu na przewożenie ładunku podzielnego, nie ma znaczenia. W takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ stwierdził, że skarżący poruszał się pojazdem nienormatywnym, którego nacisk na pojedynczą oś napędową, jak ustalono w toku kontroli, wynosił 12,8 t, przekraczając tym samym dopuszczalne normy na wskazanej drodze o wartość 2,8 t, tj. o 28 %. Organ wskazał, że zgodnie załącznikiem nr 1 do p.r.d. do zezwolenia kategorii VII, zakwalifikowane są również pojazdy nienormatywne o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t. Organ przytoczył treść przepisów p.r.d., zgodnie z którymi karę pieniężną, ustala się za brak zezwolenia kategorii VII: gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10% - w wysokości 500 zł; gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% - w wysokości 2.000 zł; oraz w pozostałych przypadkach w wysokości 15.000 zł. Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających uwolnienie przewoźnika od odpowiedzialności (dochowanie należytej staranności i brak wpływu na powstanie naruszenia) wynikających z art. 140 aa ust. 4 p.r.d. Wyjaśniając rozumienie tych przesłanek szeroko odniósł się w tym zakresie do uregulowań z prawa cywilnego, wskazując także na rozumienie braku wpływu, wyjaśnione w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego. W tym zakresie wskazał, że czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140 aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. Podmiot wykonując przejazd odpowiada bowiem za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. 140 aa ust. 1 p.r.d. Organ wskazał, że możliwość ukarania załadowcy nie wyklucza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, jak oczekuje skarżący. Natomiast odnośnie argumentów dotyczących kwestii naruszenia przepisów o właściwości organ uznał je za bezzasadne. Wskazał, że organem wydającym decyzję był [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, a więc organ władny do jej wydania. Co do umocowania zaś osoby podpisującej zaskarżoną decyzję wskazano, że uprawnienie do wymierzania kar pieniężnych w drodze decyzji administracyjnej wyraźnie przyznaje się inspektorowi Inspekcji Transportu Drogowego, co oznacza każdego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1444 ze zm.), powołujące do życia Inspekcję Transportu Drogowego, wyraźnie wskazują - jako organy Inspekcji Transportu Drogowego - Głównego Inspektora Transportu Drogowego i wojewódzkiego inspektora transportu drogowego (art. 48 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2). Z kolei art. 51 ust. 5 stanowi, że czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1 (zadania Inspekcji) w zakresie określonym w art. 68-75 (czynności kontrolne) wykonują inspektorzy Inspekcji, zwani dalej " inspektorami". A zatem, inspektorami Inspekcji Transportu Drogowego (czy też inspektorami transportu drogowego) są zarówno Główny Inspektor Transportu Drogowego, wojewódzki inspektor transportu drogowego, jak i inspektorzy pracujący w wojewódzkich inspektoratach transportu drogowego. Upoważnienie do wydawania przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego decyzji w imieniu wojewódzkich inspektorów transportu drogowego wynika z przepisu art. 93 ust. 1a - stanowiącego, że decyzja wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. Uprawnienia powyższe przysługują inspektorom niezależnie od ich funkcji, czy stopnia urzędniczego. Sześciostopniowy podział stanowisk w wojewódzkich inspektoratach transportu drogowego na młodszego kontrolera transportu drogowego, kontrolera transportu drogowego, starszego kontrolera transportu drogowego, młodszego inspektora transportu drogowego, inspektora transportu drogowego i starszego inspektora transportu drogowego został wprowadzony na potrzeby przepisów dotyczące Służby Cywilnej, rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 135, poz. 791). Strona - pismem z dnia [...] września 2014 r. - wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d., poprzez uznanie strony za podmiot wykonujący przejazd, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego określenia strony postepowania, a także naruszenia art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez absolutnie niezrozumiałe sformułowanie uzasadnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., co powoduje niemożność prześledzenia toku rozumowania organu II instancji, nieprawidłowego zastosowania art. 140 aa ust. 1 p.r.d., prowadzącego do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k,p.a. poprzez nałożenie kary za przejazd jednego pojazdu nienormatywnego. Ponadto w skardze zarzucono naruszenie art. 55 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach kontroli dokonanej przez osobę niemającą uprawnień do jej przeprowadzenia, co stanowi także naruszenie art. 75 §1 k.p.a., oraz naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. a także art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 123 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu o istotnym znaczeniu dla stwierdzenia legalności kontroli, oraz poprzez niewydanie postanowienia o niedopuszczeniu tego dowodu. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 art. 77 §1, art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. W uzasadnieniu skargi wyrażono m.in. zdziwienie co do sposobu odniesienia się przez organ do jednego z podnoszonych w odwołaniu zastrzeżeń, mianowicie tego dotyczącego uprawnień Pana J. L. do przeprowadzenia czynności kontrolnych w sprawie spornego przejazdu. Strona pisze o tym tak: "następny fragment, który wzbudził zdumienie skarżącego znajduje się na str. [...] w ostatnim akapicie gdzie organ relacjonuje, cyt: skarżący miał również wątpliwości dotyczące umocowania osoby podpisującej zaskarżoną decyzję (...) . To oczywista nieprawda, strona tego rodzaju wątpliwości nigdy nie wyrażała bowiem decyzja organu I instancji podpisana została przez Pana R. R., który jest Zastępcą [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i bez wątpienia miał upoważnienie do podpisania decyzji. W toku postępowania kwestionowane były uprawnienia kontrolne przeprowadzającego kontrolę Pana J. L., który nie jest inspektorem transportu drogowego." Spółka podnosiła także uchybienia organu, który w zaskarżonej decyzji odwoływał się do okoliczności faktycznych innej sprawy. Ze skargi wynika np., że "W absolutne zdumienie wprawiła jednak skarżącego zawarta na str. [...] (akapit [...]) odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Pana Z. S. Strona w żadnym wypadku nie jest w stanie dociec roli wyżej wymienionego w sprawie, co więcej wniosku takiego nie składała". Końcowo Skarżąca wskazała, że zarówno zasady ogólne postępowania administracyjnego jak i poszczególne przepisy proceduralne zawarte w k.p.a. zobowiązują organy do rozpatrywania spraw w ich całokształcie, czego Główny Inspektor Transportu Drogowego zaniechał. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2014r. nie odniósł się ani jednym słowem do zgłaszanego przez skarżącego już na etapie odwołania naruszenia art. 140 aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. poprzez uznanie Skarżącej za podmiot wykonujący przejazd. Organ odwoławczy uniknął też polemiki w zakresie legalności kontroli przeprowadzonej przez kontrolera transportu drogowego, zupełnie nie ustosunkowując się do argumentów strony przedstawionych w odwołaniu. Zignorował też całkowicie złożony w toku postępowania wniosek dowodowy - nie wskazując powodów takiego obrotu sprawy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Organ wskazał m.in. że nie znajdują uzasadnienia zarzuty strony, jakoby naruszono art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 55 ustawy o transporcie drogowym poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez osobę bez wymaganych uprawnień. W tym zakresie organ odwołał się do tez wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 368/14, że nie ma racji skarżący, wskazując że osoby które przeprowadziły czynności kontrolne nie były do tego uprawnione. Jak prawidłowo zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych młodszy kontroler transportu drogowego, a także starszy kontroler transportu drogowego, jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (...)" W pozostałym zakresie organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumentację przytoczoną na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych. Zdaniem Sądu w takich sprawach jak ta wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić wątpliwości co do prawidłowości ich przeprowadzenia. Wyniki ważenia to zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony. W związku z tym obowiązkiem organów było zgromadzenie stosownej dokumentacji potwierdzającej spełnienie przez użyte do pomiarów urządzenia, zarówno wymogów prawnych, jak i wymogów technicznych stawianych przez producenta. O ile w aktach znajduje się świadectwo zgodności wag typu [...] o wskazanych w decyzji numerach, o tyle brak jest instrukcji obsługi opracowanej przez ich producenta. W aktach administracyjnych brak jest więc dokumentów mających zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów. Sąd - działający na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. - nie może zatem skontrolować zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie. W ocenie Sądu, stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że strona podpisała protokół kontroli bez zastrzeżeń nie może być uznane, że wyniki pomiarów dokonanych podczas kontroli mogły być przyjęte jako podstawa określenia kary pieniężnej. Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Niewątpliwie nie jest to jednak jedyny dowód, który należy przeprowadzić w postępowaniu w sprawie naruszenia przepisów - Prawa o ruchu drogowym. Zachodzi więc w sprawie potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego o instrukcje obsługi użytych przy kontroli wag i ponownej oceny wyników ważenia uzyskanych przy ich użyciu do pomiarów statycznych opisanych w protokole kontroli, tym razem z odniesieniem do odpowiednich zapisów instrukcji obsługi. Konieczne było także odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów skarżącego – istotnych z punktu widzenia podjętego przez organ rozstrzygnięcia, w tym odniesienia się do przeprowadzonej przez skarżącego wykładni przepisów p.r.d w zakresie pojęcia podmiotu wykonującego przejazd, czy znaczenia dla wykładni art. 140aa ust. 1 tej ustawy użytej w nim liczby mnogiej, tj., że karę pieniężna nakłada się przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1. Precyzyjnego wyjaśnienia wymagała także podnoszona konsekwentnie przez Stronę kwestia uprawnień Pana J. L. do przeprowadzenia czynności kontrolnych w sprawie spornego przejazdu w dniu [...] października 2013 r. W tym miejscu wskazać należy, że odpowiedź na skargę, w której organ zawarł argumentację w ww. zakresie, nie służy weryfikacji wadliwości poprzednio wydanej decyzji w zakresie jej uzasadnienia. Wad decyzji, istotnych w świetle wymogów art. 107 § 3 K.p.a., nie można bowiem sanować w formie późniejszej aktywności procesowej organu administracji, tj. w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę umożliwia organowi jedynie wypowiedzenie się co do zarzutów skargi, nie stanowi jednak uzupełnienia motywów zaskarżonego do Sądu aktu. Należy przy tym podkreślić, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione w toku postępowania przed organem zarzuty. Z mocy bowiem art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować. Ww. nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania administracyjnego przez organ stanowią naruszenie przepisu art. 107 § 3 oraz art. 8 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Staranność przekazywania stronie argumentów wykorzystywanych przy jej formułowaniu jest bowiem istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 629/00). Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o bezzasadności stanowiska tej strony prezentowanego w sprawie. Strona nie może być zdana w tym zakresie na poszukiwanie istotnych elementów argumentacji organu w odpowiedzi na skargę. Organ powinien podjąć starania, aby strona została przekonana o zasadności wydanego w jej sprawie rozstrzygnięcia. Tylko bowiem takie zachowanie będzie realizowało zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, którego istotą jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jego stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1994 r., III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, nr 1, poz. 2 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1997 r., III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, nr 19, poz. 366). Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności, Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Naruszenie ww. przepisów postępowania mogło zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej idąca wypowiedź Sądu - na tym etapie sprawy - byłaby przedwczesna. Sąd uchylił zaskarżoną decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 p.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.