VI SA/Wa 3408/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") decyzją z [...] sierpnia 2014r. po rozpatrzeniu odwołania Pana R.K. (dalej też skarżący) prowadzącego działalność pod nazwą A., utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD) z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wys. [...] zł. Decyzja została wydana w oparciu o przepis art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz w oparciu o art.2 ust. 35a, art. 61 ust.10, art. 64 ust.1,2, art. 64c, art. 140aa ust.1,3,4, art. 140ab ust.1 pkt 2, ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm. - dalej P.r.d.), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 z późn. zm.). Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2014r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr 7 WITD zatrzymał do kontroli zespół pojazdów składający się z dwuosiowego pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] i przyczepy marki Rimo o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Pan E.T., który wykonywał przejazd z ładunkiem pojazdów (ładunek stanowiły samochody) w imieniu Pana R.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. W trakcie kontroli dokonano ważenia i mierzenia pojazdu i stwierdzono przekroczenie wysokości zespołu pojazdów o 0,2m- pojazd bowiem miał wysokość 4,2m. Stwierdzono również, że podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym mimo, iż podczas kontroli kierowca okazał uwierzytelnioną notarialnie kopię zezwolenia kat. III nr 1 na okres 12 miesięcy w terminie od dnia [...] stycznia 2014r. do [...] stycznia 2015r. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę nałożenia przez WITD kary pieniężnej decyzją z [...] czerwca 2014r. nr [...] na Pana R.K.. Od w/w decyzji odwołanie zostało wniesione przez skarżącego, który wniósł o uchylenie decyzji WITD w całości, gdyż została ona wydana z rażącymi błędami merytorycznymi a także z naruszeniem prawa materialnego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 6,7,8 k.p.a. W szczególności skarżący podniósł, że kontrolowanym pojazdem był przewożony ładunek podzielny a zatem niemożliwe było uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii III. Skarżący wskazał również, że jego zdaniem odpowiedzialność za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie powinien w drodze mandatu karnego ponieść kierowca. A nadto zdaniem skarżącego w ustalonym stanie faktycznym zaistniały określone w art. 140aa ust.4 pkt 1 P.r.d., okoliczności wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd, gdyż jego zdaniem z przepisów ustawy Prawo przewozowe wynika, że to załadowca był odpowiedzialny za załadunek. GITD po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na stan faktyczny sprawy, przywołał brzmienie obowiązujących w sprawie przepisów w tym w szczególności wskazał, że stosownie do treści § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 11, nie może przekraczać 4,00 m oraz podkreślił, że wysokość zespołu pojazdów zmierzona została wysokościomierzem teleskopowym o znaku identyfikacyjnym ITD. 76, posiadającym świadectwo wzorcowania wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu. Organ wyjaśnił również szczegółowo sposób ustalania kategorii wymaganego zezwolenia. Wskazał, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, nie budzi wątpliwości, iż doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Odnosząc się do zarzutów i argumentów skarżącego podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że: - przepis art. 64 ust. 2 i 140ab ust. 2 P.r.d. wskazuje, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawniających do poruszania się na podstawie zezwolenia kat. I lub kat. II. Natomiast w przypadku naruszenia w/w zakazu za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Wskazał również, że kontrolowanym pojazdem był przewożony ładunek podzielny. A zatem bez względu na to czy doszło do naruszenia polegającego na poruszaniu się pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, czy też do naruszenia zakazu o którym mowa w art. 64 ust.2 P.r.d. winna być nałożona kara pieniężna jak za brak zezwolenia kat. III. Organ wskazał również, że zgodnie z ust. 4 art. 64 P.r.d. kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kat. I. Podczas kontroli okazana została jedynie potwierdzona notarialnie kopię zezwolenia. - obowiązujące obecnie przepisy nie przewidują możliwości nałożenia kary pieniężnej na kierowcę a nadto, że odpowiedzialność pracodawcy za swych pracowników wynika z przepisów prawa pracy. Pracownik wykonuje bowiem pracę na rzecz swojego pracodawcy a zatem to pracodawca jest odpowiedzialny za dobór pracowników i obciążony ewentualnie skutkami niewłaściwego ich doboru. Tym samy to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za ewentualne błędy pracownika –kierowcy. Organ wskazał przy tym również na regulacje art. 140aa ust.3 i art. 64 ust.1 pkt 1 P.r.d. oraz wyjaśnił, że podmiot wykonujący przejazd ponosi odpowiedzialność za przejazd (przewóz), a nie za załadunek. Wskazał także, że każdy z podmiotów (załadowca, podmiot dokonujący przejazdu) odpowiada za czynności do których był zobowiązany, z uwzględnieniem charakteru wpływu lub godzenia się na wykonywanie przejazdu bez zezwolenia. A zatem to z czynnością przejazdu w wypadku przewoźnika należy wiązać przesłanki wyłączenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. Organ powołał się również na zapis art. 36 ust.1 pkt 2 lit.a) ustawy Prawo przewozowe podkreślając, że przewoźnik ma obowiązek odmówić przewozu rzeczy wyłączonych z przewozu oraz rzeczy podlegających szczególnym warunkom przewozu, jeżeli te nie zostały spełnione, co w praktyce sprowadza się do przyznania przewoźnikowi uprawnienia do odmowy przyjęcia przesyłki, która nie nadaje się do przewozu z wyżej wskazanych względów. Z powyższych względów zdaniem organu, kwestie związane z tym kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe oraz jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczenia towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust.4 P.d.r. - nie dopatrzył się ponadto przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Wskazał, że Strona w toku postępowania pismem z dnia 28 kwietnia 2014r. złożyła wyjaśnienia, które nie stanowią jednak dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. -organ I instancji nie naruszył przepisów Konstytucji RP oraz k.p.a., a ponadto wypełnił on obowiązki wynikające z art. 7 i 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ podkreślił również, że zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. -organ wyjaśnił także, że przepis art. 64 ust.2 P.r.d. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż niepodzielne, co przy uwzględnieniu treści art. 140ab ust.2 P.r.d. powoduje, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym , którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kat. III-VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca przyjął bowiem, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Podsumowując organ wskazał, że wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszeni, tj. wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z dnia [...] września 2014r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2014r. W skardze skarżący wniósł o uchylenie decyzji GITD w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zarzucił: 1/ nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust.3 P.r.d. poprzez uznanie skarżącego za podmiot wykonujący przejazd, lub podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, prowadzące w konsekwencji do błędnego określenia strony postępowania, 2/ naruszenie art. 7 oraz art. 77 par. 1 k.p.a. poprzez całkowicie niewiarygodne wyznaczenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, wynikające z naruszenia instrukcji określającej warunki stosowania wag i dokonania pomiaru na stanowisku nieposiadającym dopuszczenia uprawnionego podmiotu 3/ naruszenie art. 140aa ust.1 P.r.d. poprzez nałożenie kary za przejazd wyłącznie jednego pojazdu nienormatywnego 4/ naruszenie art. 140aa ust.4 pkt 2 P.r.d. poprzez niezastosowanie tego artykułu w sprawie, 5/ naruszenie art. 75 par. 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu ustaleń z kontroli przeprowadzonej przez nieuprawnionego do prowadzenia samodzielnych czynności kontrolnych pracownika Inspekcji Transportu Drogowego, co stanowi także naruszenie art. 129a ust.2 P.r.d., art. 55 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. 6/ błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, tzn. art. 1 40 ab ust.2 P.r.d., prowadzące do naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 6,7,8 k.p.a. 7/ naruszenie art. 140aa ust.4 pkt 1 P.r.d. poprzez niezastosowanie w sprawie. Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że podmiotem wykonującym przejazd, o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., jest kierowca pojazdu, a nie zatrudniający go przedsiębiorca. Wynika to z treści pojęcia "przejazd", a więc przemieszczenie z punktu do punktu oraz potwierdzać ma to między innymi treść art. 64 ust. 4 P.r.d., gdzie jest mowa o kierującym pojazdem nienormatywnym. Dlatego też zdaniem skarżącego niesłusznie został uznany za stronę postępowania, bowiem podmiotem wykonującym przejazd był Pan E.T. (kierowca), który jako kierujący decydował o zachowaniu się na drodze – a zatem wykonywał przejazd. Następnie wskazał, że nie istnieje w polskim systemie prawa mierniczego uprawnienie geodety do zatwierdzania stanowisk pomiarów wielkości pojazdów, mas i nacisków osi. Geodeta w przedmiotowym aspekcie sprawy może co najwyżej wykonać pomiar wysokościowy danego terenu ze wskazaniem wysokości ściśle określonych punktów danego obszaru nad poziomem morza lub określeniem punktów pomiarowych względem których z pewnym uśrednieniem wyników można by było określić względną "równość" danego terenu. Nie geodeta zatem dopuszcza stanowiska czy obiekty do pomiarów jak wskazano powyżej tylko urząd ściśle określony w prawie o miarach. Powołanie się zatem na w/w właściwości terenu i uprawnienia geodety dyskwalifikuje przedmiotowy obszar jako wiarygodny do realizacji pomiarów nacisku osi oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdów i w konsekwencji dyskwalifikuje całe postępowanie zakończone wydaniem skarżonej decyzji. Dalej skarżący wywiódł, że z treści art. 140aa ust. 1 P.r.d., zgodnie z którym "za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej" wynika, iż ustawodawca poddał sankcji przejazd bez zezwolenia pojazdów (kilku) nienormatywnych a nie jednego pojazdu. Dlatego też, kontrolujący winien był nakazać kierowcy rozczepienie pojazdu i przyczepy i dokonać ważenia tych pojazdów odrębnie. Skarżący podniósł również, że z definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a wynika, że aby jego pojazd został pojazdem nienormatywnym, to jego wymiary lub rzeczywista masa całkowita z ładunkiem lub bez niego muszą być większe od dopuszczalnych. Tymczasem kontroler Inspekcji stwierdził powyższe na podstawie oględzin ponieważ nie przeprowadził ważenia pojazdów. Stąd zdaniem skarżącego organ nie dowiódł, że pojazd wypełniał definicję pojazdu nienormatywnego. Skarżący podniósł również, że osoba kontrolująca zatrzymany pojazd - Pan Sz.L. nie jest inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego lecz kontrolerem transportu drogowego (co wynika z pieczęci na protokole), przy czym tylko inspektor ma uprawnienia kontrolne. A zatem ze względu na powyższe skarżoną decyzję należy uznać za wadliwą w skutek oparcia tego rozstrzygnięcia na dowodach zdobytych z naruszeniem prawa. Skarżący podniósł także, że w dniu kontroli przewożony był ładunek podzielny a na taki przewóz nie można uzyskać zezwolenia kategorii III, mimo to takie zezwolenie skarżący posiadał. Wskazał, że w istocie przedmiotem wszczętego postępowania nie jest wcale brak zezwolenia kategorii III, na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym lecz naruszenie określone w przepisie art. 64 ust. 2 P.r.d., czyli naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, co winno skutkować zastosowaniem art. 140ab ust.2 P.r.d.. Tyle, że we wskazanym przepisie ustawodawca nie wyznaczył kategorii zezwolenia za brak, którego nakłada się karę w przypadku naruszenia art. 64 ust.2 P.r.d. Zdaniem skarżącego nieuzasadniony jest zatem pogląd, że kara w tego typu przypadkach winna zostać nałożona za brak zezwolenia takiej kategorii, której można by uzyskać w przypadku przewozu ładunku niepodzielnego. Zastosowany przez organ algorytm postępowania Inspekcji nie ma oparcia w obowiązujących normach prawnych. W związku z tym, zdaniem Skarżącego, w prawie zaistniała swoista luka nie wiadomo bowiem jak ustalić kategorię zezwolenia, za brak którego nakłada się karę w przypadku naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d. Skarżący podniósł również, że w środowisku przewoźników znana jest praktyka karania grzywną w drodze mandatu karnego, tylko i wyłącznie kierowców prowadzonych pojazdów nienormatywnych na które nie można uzyskać zezwolenia, co podnosił już na etapie rozpoznawania sprawy przez organ I instancji i co w całości podtrzymuje i poddaje pod ocenę Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, ponieważ organy Inspekcji Transportu Drogowego nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego wydając rozstrzygnięcia w obu instancjach. W badanej sprawie nie budzi żadnej wątpliwości że w sprawie mają zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 64 ust. 2 oraz art. 140ab ust. 2 P.r.d., gdyż kontrolowany pojazd przewoził ładunek podzielny (samochody) a także w wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie wysokości przedmiotowego pojazdu o 0,2m Sąd zauważa zatem, że przepis art. 64 ust. 2 P.r.d. zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zezwolenie kategorii I, w świetle załącznika nr 1 do ustawy P.r.d., lp. 1, dotyczy dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich, podczas gdy w przedmiotowej sprawie przejazd był dokonywany drogą krajową nr 7, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b. ust. 1 tej ustaw, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Z art. 140ab ust. 2 P.r.d. wynika natomiast, iż w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Podkreślenia wymaga, że jak słusznie w skardze zauważa skarżący, ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz określił w ustawie konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, iż ustawodawca przewidział VII kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie prawne oznacza, że w celu ustalenia wysokości kary za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku innego niż ładunek niepodzielny, organ Inspekcji Transportu Drogowego jest zobligowany na podstawie parametrów pojazdu oraz drogi, na której doszło do naruszenia przepisów, ustalić jaka kategoria zezwolenia miałaby zastosowanie niezależnie od tego, że przedmiotem przewozu jest ładunek podzielny. Powyższe wynika z redakcji omawianego przepisu, nakładającego karę "jak za przejazd bez zezwolenia", a nie "za przejazd bez zezwolenia". Luka prawna, na którą wskazuje skarżący w skardze niewątpliwie istniałaby w tym drugim przypadku, ponieważ ustawodawca w art. 64 ust. 2 P.r.d. przewidział dla przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego tylko zezwolenia kategorii I i II, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Kara za brak zezwolenia oznaczałaby, że nie można byłoby jej wymierzyć w sytuacjach, w których ustawodawca nie przewidział możliwości uzyskania zezwolenia na przewóz pojazdem nienormatywnym. W świetle powyższego Sąd uznaje za prawidłowe działania organów Inspekcji Transportu Drogowego dotyczące kwestii ustalenia wysokości kary pieniężnej w oparciu o kategorię zezwolenia ustalanej na podstawie parametrów pojazdu oraz drogi, na której doszło do naruszenia przepisów bez względu na rodzaj przewożonego ładunku. W ocenie Sądu organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo również ustaliły wysokość kary, nakładając ją w wysokości jak za brak zezwolenia kategorii III, które jak wynika z l.p. 3 załącznika nr 1 do P.r.d. wydawane jest na drogi publiczne, w tym drogi krajowe w świetle art. 2 pkt 1a Pr.d. w związku z art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 1 u.d.p., dla pojazdów nienormatywnych: a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Z okoliczności stanu faktycznego w niniejszej sprawie wynika, że nienormatywność pojazdu, którym dokonywany był przedmiotowy przewóz wynikała z przekroczenia dopuszczalnej wysokości pojazdu o 0,2 m., przy faktycznej wysokości – 4,2 m. Przy czym zauważyć w tym miejscu wypada, że pomiaru wysokości zespołu pojazdów dokonano przy zastosowaniu wysokościomierza teleskopowego o zakresie pomiarowym oznaczonego znakiem identyfikacyjnym "ITD. 76", który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania nr WL/589-3/2008 (kopia w aktach administracyjnych sprawy- k. 10). Zgodnie z art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak wynika z art. 61 ust. 10 P.r.d., wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m. Faktyczne zatem wymiary przedmiotowego zespołu pojazdów w zakresie jego wysokości, uzasadniają naruszenie w/w normy bowiem stwierdzona podczas kontroli wysokość wynosiła 4,2m, co stanowi o tym że jest to pojazd nienormatywny. Bez znaczenia zatem jest argumentacja Skarżącego, iż wystarczało "opuścić na poduszkach pojazd jednym przyciskiem aby uzyskać wymagane 4m". Pojazd, bowiem w chwili zatrzymania, a jak wynika również z przesłuchania świadka (kierowcy) przez całą odbytą drogę był pojazdem nienormatywnym, gdyż jego wysokość wynosiła 4,2m i bez znaczenia pozostaje w tym zakresie fakt, że po stwierdzonym naruszeniu kierowca dokonał "opuszczenia pojazdu", co spowodowało, iż pojazd stał się normatywnym. Należy dodać, że kontrola przedmiotowego zespołu pojazdów nie wykazała żadnych innych naruszeń przepisów prawa. Do zatrzymania pojazdu doszło na drodze krajowej nr 7 o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. (art. 41 ust. 1 w zw. z ust. 2 i 3 u.d.p. oraz rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061)). W ocenie Sądu, organ prawidłowo dokonał ważenia i pomiaru pojazdu przyrządami posiadającymi stosowne świadectwa wzorcowania i legalizacji ponownej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w protokole z kontroli z dnia 11 kwietnia 2014r. (karta 3). Tym samym niezrozumiały jest zarzut zawarty w skardze a dot. niedokonania ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów, które miałoby potwierdzić okoliczności nie budzące wątpliwości w sprawie szczególnie, że w tej samej skardze na str. 2 w części – Stan sprawy – skarżący stwierdza, że "kontrolujący inspektor dokonał ważenia moich pojazdów i w jego wyniku nie stwierdził żadnych naruszeń". W tym miejscu Sąd wskazuje również, w kontekście braku przekroczenia nacisku na osiach oraz masy zespołu pojazdów, że bez znaczenia pozostają uwagi skarżącego dot. pomiaru pochyłości terenu miejsca ważenia sprawdzonego przez uprawnionego geodetę. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdza nieprawidłowości w działaniach organów Inspekcji Transportu Drogowego, dotyczących ustalenia wymiarów oraz parametrów wagowych zespołu pojazdów, a w związku z tym jego gabaryty sytuowały go w granicach zezwolenia kategorii III, co powodowało konieczność obligatoryjnego wymierzenia kary pieniężnej, jak za brak zezwolenia kategorii III, która w świetle art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. wynosi 5000 zł. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że pod pojęciem "podmiotu wykonującego przejazd", o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., należy rozumieć kierowcę pojazdu/zespołu pojazdów. Ustawodawca wielokrotnie posłużył się na gruncie ustawy – Prawo o ruchu drogowym pojęciem "kierujący pojazdem", np.: w art. 63 ust. 5, art. 64 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, 71 ust. 5. Oznacza to, że ustawodawca dokonuje rozróżnienia pojęć: "podmiot wykonujący przejazd" i "kierujący pojazdem". W art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., nie chodzi więc o kierującego pojazdem lecz o przedsiębiorcę, w imieniu którego wykonywany jest przejazd i który odpowiada za jego wykonanie oraz za działania zatrudnianego przez siebie kierowcy. Również nieprawidłowa jest - dokonana w skardze -interpretacja przepisu art. 140aa ust. 1 P.r.d., z którą nie sposób się zgodzić. Przy czym nie wdając się w polemikę w tej kwestii, Sąd zauważa, że nie ten przepis stanowi podstawę nałożonej kary pieniężnej, lecz art. 140ab ust. 2 w związku z art. 64 ust. 2 P.r.d., dlatego też uwagi Skarżącego dotyczące rozumienia przez niego pojęcia "pojazdów", użytego w art. 140aa ust. 1 P.r.d., oraz odrębnego ważenia pojazdu i przyczepy, po ich rozczepieniu, nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd uznał także za nietrafny zarzut strony, podniesiony dopiero w skardze a dotyczący braku kompetencji osoby przeprowadzającej kontrolę tj. młodszego kontrolera transportu drogowego Pana Sz.L. Należy bowiem podnieść, że z powoływanej w skardze przez Skarżącego pieczęci znajdującej się pod protokołem kontroli, wynika nie tylko, że w/w zajmuje stanowisko służbowe młodszego kontrolera inspekcji transportu drogowego ale że jest również Inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. Nadto a może przede wszystkim Sąd zauważa, że jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę osoba zajmująca stanowisko młodszego kontrolera transportu drogowego jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (jt.Dz. U. z 2012r. poz. 1265 z późn. zm.- dalej jako u.t.d.). Stosownie bowiem do wskazanego wyżej przepisu, inspektorem może być osoba, która: 1) posiada obywatelstwo polskie; 2) ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne; 3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym; 4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B; 5) ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny; 6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. W myśl art. 77 u.t.d. do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 z późn. zm), z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z którym do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepisy art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1 (ust. 2 cyt. art.). Natomiast ust. 3 stanowi, że do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (jt. Dz.U. z 2001r. Nr 86, poz. 956 z późn. zm.). W załączniku nr 1 (tabela IV pkt II ) do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. Nr 211, poz. 1630 z późn. zm.) zostały określone wymagania, które musi spełniać osoba na stanowisko kontrolera transportu drogowego. Jednym z wymagań koniecznych jest ukończenie "kursu specjalistycznego" z wynikiem pozytywnym. Z przytoczonych przepisów wynika, że osoba zatrudniona na stanowisku służbowym jako młodszy kontroler transportu drogowego jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu przepisów u.t.d., a w konsekwencji także przepisów P.r.d., a zatem osobą uprawnioną do przeprowadzenia kontroli przewozów drogowych, w tym pojazdów nienormatywnych. Z tych przyczyn zarzut strony dotyczący naruszenia art. art. 129a ust. 2 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 4 u.t.d. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Podsumowując, w ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ Inspekcji Transportu Drogowego dokonał właściwej subsumpcji, prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia art. 140aa ust. 1-3, art. 140ab ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 P.r.d. Nie doszło również do zarzucanego naruszenia art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., poprzez jego niezastosowanie. Zarówno bowiem organ nie znalazł jak i Skarżący nie wykazał, żadnych okoliczności uzasadniających, że Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W niniejszej sprawie nie mógł mieć również zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d., dotyczy on bowiem przekroczenie wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna, tymczasem do takiego przekroczenia w przedmiotowej sprawie nie doszło, a przewożonym ładunkiem były samochody a zatem nie był to ładunek sypki. Sąd nie stwierdził także, mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w postępowaniu w sposób zupełny zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, które nie zostały skutecznie zakwestionowane w skardze. Organ prawidłowo oparł się na ustaleniach kontroli zawartych w protokole z dnia [...] kwietnia 2014r. Precyzyjnie i w sposób jednoznaczny wskazał na ustalenia dot. przekroczenia wysokości pojazdu oraz braku innych przekroczeń, przy czym w uzasadnieniu decyzji organ jednoznacznie wskazał na jakich dowodach się oparł, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Mając zatem na względzie, że w sprawie zostały w sposób prawidłowy zastosowane przepisy prawa materialnego oraz przepisy proceduralne, to zdaniem Sądu w sprawie nie doszło również do zarzucanego naruszenia przepisów art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP. Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.