VI SA/Wa 341/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oddala skargę w całości Minister Finansów (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania I. S.A. w W. (zwaną dalej skarżącą/Towarzystwem) od decyzji Generalnego Inspektora Informacji Finansowej (zwanego dalej organem I instancji/Generalnym Inspektorem) z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nakładającej na Towarzystwo karę pieniężną w wysokości 5 000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Komisję Nadzoru Finansowego stwierdzono nieprawidłowości polegające na niedopełnieniu następujących obowiązków: - wprowadzania danych do rejestru transakcji zgodnie z wymogami § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 września 2001 r. w sprawie określenia wzoru rejestru transakcji, sposobu jego prowadzenia oraz trybu dostarczania danych z rejestru Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 113, poz. 1210 ze zm. zwanego dalej Rozporządzeniem), - przekazania Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2014 r., poz. 455 zwanej dalej ustawą) - w ustawowym terminie. Przekazanie ww. dokumentów nastąpiło z naruszeniem terminu określonego w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, - wykonania zaleceń pokontrolnych w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniach od 12 września do 16 września 2011 r. Generalny Inspektor, po powiadomieniu Towarzystwa o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, nałożył na nie karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za niedopełnienie obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, przekazania Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących tej transakcji oraz wykonania w terminie wniosku lub zalecenia pokontrolnego. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej Generalny Inspektor uwzględnił rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność instytucji obowiązanej oraz jej możliwości finansowe. Stwierdził, że w zakresie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustaw tj. na naruszeniu terminu rejestracji transakcji oraz terminu przekazania informacji o transakcji do Generalnego Inspektora, doszło w odniesieniu do: transakcji z dnia 9 lipca 2012 r. o wartości 1 486 860 euro, będącej podwyższeniem kapitału spółki z siedzibą na Cyprze, poprzez wniesienie 6 000 certyfikatów inwestycyjnych funduszu [...], transakcji z dnia 27 lipca 2012 r. o wartości 1 454 100 euro, będącej podwyższeniem kapitału spółki z siedzibą na Cyprze, poprzez wniesienie 5 800 certyfikatów inwestycyjnych funduszu [...]. Ustaleń tych dokonano w oparciu o protokół z kontroli wewnętrznej TFI nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Kontrola wewnętrzna zaleciła zarejestrowanie i zaraportowanie ww. transakcji w terminie do dnia 31 października 2012 r. Generalny Inspektor podkreślił, że transakcje określone w art. 8 ust. 1 ustawy, zgodnie z § 2 ust. 2 Rozporządzenia winny być bezzwłocznie wprowadzone do Rejestru transakcji, nie później jednak niż następnego dnia roboczego po zrealizowaniu transakcji. Następnie na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, informacje o transakcjach zarejestrowanych zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy przekazane być powinny do Generalnego Inspektora w terminie 14 dni po upływie każdego miesiąca kalendarzowego. Towarzystwo w wyjaśnieniach z dnia 21 lipca 2015 r. przedstawiło swoją własną interpretację art. 34a pkt 1 ustawy podnosząc, iż przedmiotowy przepis sankcjonuje całkowity brak rejestracji transakcji czy nie przekazania do Generalnego Inspektora w ogóle informacji o transakcjach. Zdaniem organu I Instancji zaniechanie powyższych obowiązków wyczerpuje znamiona czynów, o których mowa w art. 34a pkt 1 oraz pkt 6 ustawy. Wskazał, że stosownie do postanowień art. 34c ust. 1 ustawy, karę pieniężną nakłada Generalny Inspektor w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 750 000 zł, a w razie naruszenia, o którym mowa w art. 34c pkt 5 - w wysokości nie większej niż 100 000 zł. Biorąc pod uwagę m. in. dotychczasowa działalność instytucji obowiązanej organ I instancji nałożył karę w wysokości 5 000 zł. W odwołaniu skarżąca wnosił o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary. Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wskazał, że Towarzystwo nie dopełniło obowiązków, określonych w art. 8 ust. 1 oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustaw. Jego zdaniem zaniechania te wyczerpują znamiona czynów, o których mowa w art. 34a ust. 1 ustawy i są sankcjonowane nałożeniem kary pieniężnej. Organ nie zgodził się z opinią Towarzystwa, iż decyzją Generalnego Inspektora ukarane zostało za prawidłowo funkcjonujący w jego strukturach system nadzoru wewnętrznego. Przyznając rację skarżącej, że wykrycie nieprawidłowości przez system wewnętrznej kontroli świadczy o działaniu tego systemu, Minister Finansów podkreślił, iż nałożenie decyzją organu I instancji kary pieniężnej na Towarzystwo stanowiło sankcję za źle funkcjonujący system rejestracji transakcji objętych obowiązkiem określonym w art. 8 ust. 1 ustawy, a nie jak to podnosił Skarżący za "prawidłowe działanie swojego systemu nadzoru". Zdaniem organu w przypadku funduszu [...], z opóźnieniem zostały zarejestrowane 2 transakcje podwyższenia kapitału spółki z siedzibą na Cyprze, opłacone wniesieniem certyfikatów inwestycyjnych funduszu. Ponadto wskazano, że nie w pełni dostosowało działalność do wymogów określonych przepisami prawa, w odniesieniu do terminowości przekazywania do Generalnego Inspektora informacji o zarejestrowanych transakcjach (art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy) jak również w odniesieniu do prowadzenia rejestru transakcji w sposób określony w Rozporządzeniu. Zidentyfikowano nieliczne przypadki nieprawidłowego ewidencjonowania danych poprzez niezachowanie struktury zapisu elektronicznego, co zdaniem organu stanowi naruszenie przepisu § 4 ust. 3 Rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 80 Kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało poczynieniem przez organ arbitralnych i bezpodstawnych ustaleń, co w szczególności prowadziło do błędnego przyjęcia, iż Towarzystwo nie dopełniło obowiązków: rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 Ustawy, przekazania Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej dokumentów dotyczących tej transakcji, oraz nie wykonało w terminie wniosku lub zalecenia pokontrolnego. Podniesiono naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do przyjęcia przez organ, że Towarzystwo nie dopełniło obowiązków rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy Wskazano na naruszenie art. 34a pkt 1 i 6 ustawy poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do przyjęciu przez organ, że działania Towarzystwa wyczerpują znamiona czynów, o których mowa w art. 34u pkt 1 oraz pkt 6 ustawy. Zdaniem skarżącej transakcje, co do których organ wskazał, że Towarzystwo nie dopełniło obowiązku rejestracji, a więc transakcje z dnia 9 lipca 2012 r. i 27 lipca 2012 r., zostały faktycznie zarejestrowane oraz przekazane do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, a więc nie można zarzucić Towarzystwu, że nie dopełniło obowiązku rejestracji transakcji i przekazania Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej dokumentów dotyczących tej transakcji. W ocenie skarżącej, naruszenie § 2 ust. 1 Rozporządzenia, nie jest sankcjonowane w art. 34a pkt 1 ustawy. Brzmienie powyższego przepisu w sposób jednoznaczny, zdaniem skarżącej, wskazuje jakie działanie podlega sankcji - działaniem tym jest nie dopełnienie obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, przekazanie Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących tej transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tej transakcji. Wskazano, że obowiązek raportowy został wykonany przed kontrolą Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w Towarzystwie, a zaraportowanie dwóch transakcji będących przedmiotem postępowaniu było wynikiem nie interwencji Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego czy innego organu, a wewnętrznej kontroli w Towarzystwie, po dokonaniu dodatkowej weryfikacji stanu faktycznego. W związku z powołanymi kontrolami wewnętrznymi, Inspektor Nadzoru Towarzystwa wydał zalecenie pokontrolne, które zostało wykonane, transakcje zostały zaraportowane. W ocenie Towarzystwu instytucja obowiązana nie powinna być obciążana negatywnymi konsekwencjami w postaci kar finansowych za prawidłowe działanie swojego systemu nadzoru zgodności działalności z prawem, tak więc w określonych okolicznościach nie można oderwać okoliczności identyfikacji zdarzenia od całościowej oceny zdarzenia. Wobec powyższego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. a Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nakładającą na Towarzystwo karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. Rozpoznając sprawę w świetle przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organów wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Zgodnie z zaleceniami dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich nr 91/308 z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do celów prania pieniędzy - polski ustawodawca uchwalił dnia 16 listopada 2000 r. ustawę o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu. Ustawa ta przewidywała stworzenie kompleksowego systemu prawno-organizacyjnego, nastawionego na zapobieganie wprowadzaniu do obrotu i legalizacji dochodów pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz na wczesne wykrywanie przestępstwa prania pieniędzy. Ustawa określa zasady oraz tryb przeciwdziałania wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu oraz obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji. Do przeciwdziałania praniu pieniędzy powołany został Generalny Inspektor Informacji Finansowej, działający na podstawie i zgodnie z ustawą. Ponadto, ustawa zawiera zamknięty katalog instytucji obowiązanych, co wynika z dbałości o pewność prawną w zakresie tego, które instytucje obciążone są obowiązkami nakładanymi przez ustawę. Katalog instytucji obowiązanych jest jednocześnie weryfikowany, zależnie od dynamiki rozwoju procederu prania pieniędzy, coraz nowszymi metodami. W ocenie Sądu ustawodawca wyraźnie zaliczył skarżącą - do instytucji obowiązanych. Podkreślenia wymaga, że kluczowe dla ustawy jest pojęcie transakcji, ponieważ zdecydowana większość obowiązków instytucji obowiązanych wiąże się z transakcjami, ale "transakcjami" w rozumieniu tej ustawy, a nie wszystkimi transakcjami, jakie przeprowadza instytucja obowiązana. Ustawodawca w art. 2 pkt 2 ustawy zawarł rozumienie pojęcia "transakcja". Zgodnie z przepisem art. 8 ust 1 ustawy instytucja obowiązana przeprowadzająca transakcję, której równowartość przekracza 15 000 euro, ma obowiązek zarejestrować taką transakcję. Wprowadzenia transakcji do rejestru transakcji powinno nastąpić w terminie określonym w § 2 ust. 2 Rozporządzenia, który stanowi, że dane do rejestru transakcji wprowadza się bezzwłocznie, nie później jednak niż następnego dnia roboczego po zrealizowaniu transakcji. Na podstawie przepisu art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, informacje o transakcjach zarejestrowanych zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przekazuje się do Generalnego Inspektora w terminie 14 dni po upływie każdego miesiąca kalendarzowego. W ocenie Sądu zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 Kpa oraz zarzut dowolnej oceny materiału dowodowego, tj. naruszenia art. 80 Kpa jest nieuprawniony. Organ w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w zakresie niedopełnienia przez Towarzystwo obowiązków: - rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1, przekazania Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących tej transakcji, - wykonania w terminie wniosku lub zalecenia pokontrolnego. Generalną zasadą jest bez wątpienia realizacja obowiązków ustawowych w ramach określających je przepisów z zachowaniem wskazanych w ustawie terminów. Przywołane powyżej przepisy należy czytać wraz z art. 34a pkt 1 ustawy. Przepisy te dyscyplinują instytucje obowiązane w kwestii realizacji obowiązków ustawowych poprzez określenie terminów, do których obowiązki te winny zostać wykonane. Z akt sprawy wynika, że w dniach od 8 kwietnia do 5 maja 2013 r. przeprowadzona została w Towarzystwie, kontrola w zakresie realizacji zaleceń pokontrolnych, wydanych przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniach 12-16 września 2011 r. Kontrolą objęto również zakres przestrzegania przepisów ustawy oraz całokształt obowiązków określonych w ustawie, realizowanych przez Towarzystwo w okresie od dnia 17 września 2011 r. do dnia 5 maja 2013 r. Sąd przyjmuje wyniki kontroli stwierdzające nieprawidłowości w działalności Towarzystwa za zasadne. Organ I instancji ustalił, że doszło do niedopełnieniu obowiązków: - rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, poprzez wprowadzenie z opóźnieniem do rejestru danych o transakcjach, co jest niezgodnie z wymogami § 2 ust. 2 Rozporządzenia, oraz niedotrzymanie terminów przekazania Generalnemu Inspektorowi informacji o zarejestrowanych transakcjach, co jest niezgodne z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, - wykonania w terminie wniosku lub zalecenia pokontrolnego, w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniach 12-16 września 2011 r., na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy. Należy zauważyć, że dokonane transakcje, spełniające przesłanki określone przepisami ustawy, powinny być zarejestrowane w rejestrze transakcji, który na podstawie § 2 ust. 1 Rozporządzenia, jest prowadzony przez instytucje obowiązane w formie papierowej lub przy użyciu elektronicznych nośników informacji. Zgodnie z § 2 ust. 2 Rozporządzenia dane do rejestru transakcji wprowadza się bezzwłocznie, nie później jednak niż następnego dnia roboczego po zrealizowaniu transakcji. Na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, informacje o transakcjach zarejestrowanych zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy przekazuje się do Generalnego Inspektora w terminie 14 dni po upływie każdego miesiąca kalendarzowego. Należy zauważyć, że powyższe transakcje, zostały wykryte podczas kontroli wewnętrznej i zostały zarejestrowane w terminie wyznaczonym przez Inspektora Nadzoru Towarzystwa, tj. do 31 października 2012 r. W ocenie Sądu, świetle obowiązujących przepisów nie ma znaczenia kto wykrył transakcje a jedynie znaczenie ma wprowadzenie danych o transakcjach z opóźnieniem do rejestru danych i poinformowania o nich Generalnego Inspektora. Sąd w tym składzie podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2519/12, który m.in. stwierdził: "[...] w sytuacji, gdy dane do rejestru nie zostaną wprowadzone bezzwłocznie, nie później jednak niż następnego dnia roboczego po zrealizowaniu transakcji, instytucja obowiązana nie dopełniła obowiązku rejestracji transakcji. [...] zaniechanie to wyczerpuje przesłanki art. 34a pkt 1". Zgodnie z art. 34a pkt 1 ustawy Instytucja obowiązana, z wyłączeniem Narodowego Banku Polskiego, która: - nie dopełnia obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, przekazania Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących tej transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tej transakcji, - nie dopełnia obowiązku wykonania w terminie wniosku lub zalecenia pokontrolnego, podlega karze pieniężnej. Sąd podziela stanowisko organu, że przepis art. 12 ust. 2 ustawy należy czytać wraz z art. 34a pkt 1 ustawy. Zasadne jest stanowisko, że przepis ten dyscyplinuje instytucje obowiązane w realizacji obowiązków rejestrowania i wysyłania do Generalnego Inspektora informacji o transakcjach ponadprogowych poprzez określenie terminu, do którego obowiązek ten winien zostać wykonany. Instytucja obowiązana mogłaby zatem wysyłać dane z dowolną częstotliwością, bez żadnych konsekwencji. W takim wypadku przepis ten nie spełniałby swojego zadania. W ocenie Sądu w toku kontroli przeprowadzonej w Towarzystwie w 2013 r, organ kontrolny ponownie stwierdził to samo naruszenie, które było przedmiotem zaleceń pokontrolnych z wcześniejszej kontroli przeprowadzonej w 2011 r. Nie można uznać, że działalność Towarzystwa została dostosowana do przepisów prawa. Samo Towarzystwo stwierdza, że "nie zaprzecza, że w plikach pojawiły się drobne nieścisłości, które w trakcie kontroli Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego zostały określone jednostkowo". Towarzystwo wskazuje, że "Z racji skali prowadzonej przez Towarzystwo działalności, Towarzystwo nie wyklucza, że w wyniku incydentalnych zdarzeń w pliku mogą pojawić się niedokładności, niemniej mają one charakter wyjątku od reguły poprawnego budowania przekazywanych informacji i podobnie jak powyżej, nie można utożsamiać wykonywania obowiązków ustawowych z wykonywaniem zaleceń pokontrolnych, w przeciwnym razie zalecenia pokontrolne uzyskałyby status obowiązującego prawa." Zdaniem Sądu nawet jak twierdzi Towarzystwo "incydentalne zdarzenia" wyczerpują znamiona czynu, o którym mowa w art. 34a ust. 6 ustawy, i są sankcjonowane nałożeniem kary pieniężnej. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że zalecenia pokontrolne zostały wykonane z należytą starannością. Pojawianie się nieprawidłowości w strukturze zapisu elektronicznego plików, określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia, świadczy o tym, że Towarzystwo nie opracowało skutecznej metody i systemu, które zapobiegałyby powstawaniu takich błędów. Wobec tego twierdzenie skarżącej zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że wykonała zalecenia pokontrolne jest bezzasadne. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że nie dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego. Organ zgromadził cały materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie stanu faktycznego stwierdzonego w toku postępowania. Treść zaleceń pokontrolnych zestawiona z treścią wyników ponownej kontroli Komisji Nadzoru Finansowego, w ocenie Sądu nie pozostawia wątpliwości, co do zasadności stwierdzonego naruszenia. Organ wykazał, że ustalił możliwości finansowe Towarzystwa oraz szczegółowo wskazał charakter kary i jej stosunek procentowy do średniorocznego dochodu. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.