VI SA/Wa 3415/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rolnictwie ekologicznym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno–Spożywczych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116 poz. 975), art. 2 lit. k, 23 i 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE. L 2007, Nr 189. poz. 1, ze zm.), art. 36 i 62 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz. U. L 250 z 18.09.2008, str. 1 ze zm.) oraz art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, po rozpatrzeniu odwołania R.W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], wymierzającej R.W. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za wprowadzenie do obrotu warzyw, tj.: - 1 partii marchwi eko w ilości 2800 kg o wartości 7350 zł, - 4 partii buraków eko w łącznej ilości 1750 kg o wartości 2441,25 zł, - 1 partii selera eko w ilości 600 kg o wartości 2520 zł, - 1 partii pietruszki eko w ilości 400 kg o wartości 2520 zł, - 1 partii porów eko w ilości 60 kg o wartości 630 zł, - 4 partii ogórków eko w łącznej ilości 680 kg, o wartości 1554 zł, - 2 partii cukinii eko w łącznej ilości 610 kg, o wartości 1328,25 zł, - 3 partii kapusty białej eko w łącznej ilości 1140 szt. o wartości 1520,4 zł, - 4 partii brokułów eko w łącznej ilości 320 kg o wartości 2347,80 zł, - 2 partii kapusty włoskiej eko w ilości 490 szt. i 200 kg, o wartości 1296,75zł, - 3 partii kalafiorów eko w łącznej ilości 730 szt. o wartości 2130,98 zł, - 3 partii papryki eko w łącznej ilości 255 kg, o wartości 740,25 zł, - 1 partii dyni eko w ilości 100 kg, o wartości 157,50 zł, jako produktów rolnictwa ekologicznego niespełniających wymagań określonych w przepisach Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, - uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2013 r. (znak: [...]) w części, dotyczącej wskazanej w rozstrzygnięciu ww. decyzji przyczyny wymierzenia R.W. kary pieniężnej tj. za wprowadzenie do obrotu produktów, jako produktów rolnictwa ekologicznego niespełniających wymagań określonych w przepisach Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 i w tej części orzekł, że kara pieniężna została wymierzona za wprowadzenie do obrotu produktów, które zostały oznakowane, jako produkty rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia (WE) nr 834/2007, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach [...]-[...] listopada 2012 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w K. (w skrócie: WIJHARS) przeprowadzili kontrolę w gospodarstwie rolnym producenta ekologicznego R.W. w zakresie prawidłowości wprowadzania do obrotu świeżych warzyw. W toku kontroli dokonano weryfikacji Faktur VAT wystawionych przez stronę w okresie od lipca 2012 r. do września 2012 r. W wyniku ich analizy ustalono, że ww. przedziale czasowym strona wprowadziła do obrotu 7775 kg i 2360 szt. warzyw o łącznej wartości 26537,18 zł. Wystawcą faktur VAT było Gospodarstwo Rolne R.W., [...], 32-130 K., a nabywcą warzyw podmiot G. Sp. z o.o. z siedzibą w D. W fakturach VAT w kolumnie "nazwa towaru lub usługi" przy każdym produkcie zamieszczono zapis o treści "eko". W toku kontroli strona złożyła wyjaśnienia, zgodnie z którymi do wszystkich faktur VAT były załączone specyfikacje z informacją o treści: "wszystkie produkty zawarte w ww. fakturze pochodzące z ww. gospodarstwa pochodzą z drugiego roku konwersji i mogą być sprzedawane tylko i wyłącznie z oznaczeniem drugiego roku konwersji". W toku kontroli ustalono, że strona jest producentem ekologicznym w rozumieniu ustawy o rolnictwie ekologicznym i znajduje się pod kontrolą jednostki certyfikującej C. Sp. z o. o. Strona przedłożyła certyfikat nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydany przez ww. jednostkę certyfikującą, z którego wynikało, że przedmiotowe warzywa były w drugim roku konwersji. Ponadto ww. certyfikat zawierał informację, że znakowanie produktów nim objętych może odnosić się do produkcji w okresie konwersji wyłącznie z zachowaniem wymogów określonych w art. 62 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008. Ustalono także, że w dniu [...] września 2012 r. jednostka certyfikująca C. Sp. z o.o. zawiesiła certyfikat nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., w związku ze stwierdzonymi w toku corocznej kontroli nieprawidłowościami oraz brakiem możliwości rozliczenia wprowadzonej do obrotu produkcji. Następnie w dniu [...] października 2012 r certyfikat został cofnięty z uwagi na fakt, że gospodarstwo nie spełniało wymagań rolnictwa ekologicznego. MWIJHARS uznał, że umieszczenie w fakturach VAT stanowiących dokumenty handlowe, przedrostka "eko" bez posiadania certyfikatu, który uprawniałby stronę do znakowania produktów jako ekologiczne, stanowiło naruszenie art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. W ocenie organu I instancji zamieszczenie na fakturze VAT przy nazwie produktu określenia "eko", pomimo informacji zawartej w specyfikacji, że produkty te pochodzą z drugiego roku konwersji, mogło wprowadzić w błąd, co do faktycznego statusu nabywanych produktów. W związku z powyższym WIJHARS wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu warzyw w okresie konwersji oznakowanych jako produkty rolnictwa ekologicznego z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Następnie WIJHARS decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. wydaną na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym wymierzył R.W. karę pieniężną w wysokości 20. 000 zł za wprowadzenie do obrotu warzyw w okresie konwersji oznakowanych jako produkty ekologiczne. Organ pierwszej instancji w ww. decyzji administracyjnej jako podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej wskazał art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym natomiast w sentencji decyzji wskazując powód jej wymierzenia przytoczył treść art. 25 ust 1 pkt 5 lit.a ustawy o rolnictwie ekologicznym. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno–Spożywczych (w skrócie: GIJHARS) po rozpoznaniu odwołania R.W. wskazał na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wskazanej przyczyny wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na fakt, że organ I instancji w sentencji decyzji błędnie przytoczył treść art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o rolnictwie ekologicznym zamiast art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. ustawy. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji został prawidłowo wskazany przepis art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, który także prawidłowo powołano w uzasadnieniu decyzji i w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. W ocenie organu odwoławczego ww. wada rozstrzygnięcia decyzji jest istotna, ale pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ zarówno z podstawy prawnej decyzji, jak i jej uzasadnienia jednoznacznie wynika, że kara pieniężna została wymierzona za wprowadzenie do obrotu produktów oznakowanych z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Odnosząc się do zarzutów odwołania GIJHARS stwierdził, iż są one bezzasadne. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie naruszyła art. 7 k.p.a., 75 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. bowiem organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy ustalając, że strona naruszyła przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego. Ze zgromadzonego podczas przeprowadzonej kontroli materiału dowodowego, który stanowiły m.in. faktury VAT i certyfikat wydany stronie przez jednostkę certyfikującą, jednoznacznie wynika, że strona wprowadziła do obrotu produkty oznakowane jako ekologiczne z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Tym samym zostały spełnione przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z powołanym przepisem , osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007 podlega karze pieniężnej w wysokości 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 odnośnie stosowania terminów związanych z produkcją ekologiczną, do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu. Zwłaszcza terminy wymienione w załączniku, ich pochodne lub wersje skrócone, jak np. "bio", "eko", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy tego rozporządzenia lub zgodnie z tym rozporządzeniem. Przy znakowaniu i w reklamie żywych lub nieprzetworzonych produktów rolnych można stosować terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji wyłącznie wtedy, gdy wszystkie składniki tego produktu również zostały wyprodukowane zgodnie z wymogami określonymi w powyższym rozporządzeniu. Zgodnie z art. 23 ust. 2 ww. rozporządzenia, terminy o których mowa w ust. 1, nie są stosowane na terenie Wspólnoty i w żadnym z języków Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w tym rozporządzeniu, chyba że nie są używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Ponadto nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk używanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w tym rozporządzeniu. Organ odwoławczy podkreślił, iż definicja terminu "znakowanie", zawarta w art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, oznacza wszelkie terminy, słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole powiązane z wszelkimi opakowaniami i umieszczane na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego. Faktury VAT stanowią dokumenty handlowe, o których mowa w art. 23 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia, wobec powyższego organ I instancji prawidłowo rozpatrywał prawidłowość oznakowania warzyw, na podstawie przedłożonych Faktur VAT. Zdaniem organu odwoławczego zamieszczenie na fakturach VAT terminu odnoszącego się do ekologicznej metody produkcji stanowi naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 834/2007 i podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1 ze zm.) zgodnie z którym "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub paszy w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Natomiast art. 8 ust. 1 przywołanego rozporządzenia przewiduje, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom, b) fałszowaniu żywności, c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd. W myśl art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnianiem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Przepis art. 91 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 stanowi, że państwa członkowskie podejmują wszelkie środki i sankcje w celu zapobieżenia możliwości oszukańczego używania oznaczeń wskazujących na ekologiczne metody produkcji, o których mowa w tytule IV rozporządzenia nr 834/2007 oraz w tytule III lub załączniku Xl do rozporządzenia nr 889/2008. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że strona wprowadziła do obrotu produkty oznakowane jako ekologiczne, podczas gdy w rzeczywistości były to produkty z okresu konwersji na rolnictwo ekologiczne. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z definicją "konwersji" zawartą w art. 2 lit. h rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, konwersja oznacza przejście z rolnictwa nieekologicznego na rolnictwo ekologiczne w danym okresie, w trakcie którego stosowano przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego. Zasady konwersji dla roślin i produktów roślinnych zawarte są w art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008. Zgodnie z ww. przepisem prawnym, aby rośliny i produkty roślinne mogły być uznane za ekologiczne, na działkach w okresie konwersji należy stosować zasady produkcji ekologicznej przez przynajmniej 2 lata przed wysiewem lub w przypadku upraw roślin wieloletnich, przez przynajmniej 3 lata przed pierwszym zbiorem produktów ekologicznych. Z powyższego wynika, że produkty będące w okresie konwersji uzyskują status produktów ekologicznych dopiero po ukończeniu okresu przestawiania (konwersji), w czasie którego stosowane są zasady produkcji ekologicznej. Szczegółowe zasady dotyczące znakowania produktów z okresu konwersji zostały opisane w art. 62 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008. Zgodnie z ww. przepisem produkty pochodzenia roślinnego w okresie konwersji mogą być opatrzone oznaczeniem "produkt w trakcie konwersji na rolnictwo ekologiczne" z zastrzeżeniem, że m.in. przestrzegany jest okres konwersji, co najmniej dwunastu miesięcy przed zbiorem plonów. Ustawodawca wspólnotowy daje możliwość znakowania produktów z okresu konwersji z odniesieniem do ekologicznej metody produkcji jedynie poprzez zamieszczanie ww. informacji, natomiast nie oznacza to, że produkt ten może być znakowany jako ekologiczny, tj. że możliwe jest stosowanie terminów odnoszących się do ekologicznej metody produkcji wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. W przedmiotowej sprawie warzywa znajdowały się w drugim roku konwersji na rolnictwo ekologiczne. Strona nie posiadała certyfikatu potwierdzającego ekologiczny status produktów i zezwalającego na znakowanie ich jako ekologicznych, natomiast posiadała certyfikat obejmujący produkty w okresie konwersji, w którym zawarto wytyczne, w jaki sposób należy je znakować. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii specyfikacji załączonych do faktur VAT, wyjaśnił, że nie kwestionuje możliwości ich załączania, nie twierdzi również, że specyfikacje nie stanowią oznakowania produktu. Jednakże zamieszczenie w przedmiotowych specyfikacjach informacji o produktach z drugiego roku konwersji nie zmienia faktu, że produkty te zostały oznakowane jako ekologiczne. Sam fakt zamieszczenia wyrażenia "eko" na fakturze VAT stanowi przesłankę do stwierdzenia, że warzywa zostały oznakowane jako ekologiczne. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że sytuacja w której w jednym dokumencie (faktura VAT) produkt określany jest jako produkt ekologiczny, natomiast w drugim (specyfikacja do faktury VAT) określany jest jako produkt w okresie konwersji jest nieprawidłowa i może budzić uzasadnione wątpliwości nabywcy, co do faktycznego statusu produktu. W ocenie organu odwoławczego całkowicie nietrafny jest zarzut strony dotyczący rzekomo niezgodnych ze stanem faktycznych stwierdzeń organu I instancji. Organ I instancji prawidłowo uznał w decyzji, że nabywca mógł zostać wprowadzony w błąd za pomocą zamieszczonego w przedmiotowej fakturze VAT oznaczenia "eko", co w konsekwencji prowadzić mogło do postrzegania produktów objętych tym dokumentem, jako ekologicznych, podczas gdy były to produkty z drugiego roku konwersji, czyli nie spełniające wymagań określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 dla produktów ekologicznych. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że wymogi określone w ww. rozporządzeniu zostały w przypadku przedmiotowego produktu spełnione, ponieważ produkty te nie były objęte certyfikatem, który potwierdzałby ich ekologiczny status. Ponadto wskazał, że organ I Instancji w decyzji nie stwierdził, że strona wprowadziła w błąd konsumentów, a jedynie że kontrahent otrzymujący nieprawdziwą informację na fakturze VAT sugerującą, iż produkt jest w pełni ekologiczny, może w następstwie wprowadzić w błąd odbiorcę finalnego lub innego nabywcę. Organ I instancji nie stwierdził również, że strona uzyskała dodatkową korzyść majątkową oraz że zysk ze sprzedaży produktów ekologicznych z okresu konwersji jest inny niż pozostałych produktów ekologicznych oraz że strona popełniając zarzucany jej czyn działała w celu uzyskania dodatkowych zysków ze sprzedaży. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że producent oferujący do sprzedaży produkt w okresie konwersji, posiadający w swym oznakowaniu odniesienie do ekologicznej metody produkcji, czyli nieprawidłowo oznakowany, uzyskuje korzyść majątkową. Organ I instancji stwierdził również, że produkty ekologiczne są bardziej cenione na rynku, niż produkty w II roku konwersji. W ocenie GIJHARS wbrew stanowisku strony, sposób oznakowania produktów przez stronę jest nieprawidłowy i nie zmienia tego treść specyfikacji do faktury. Sam fakt umieszczenia w fakturach sprzedaży oznaczenia "eko" przy produktach pochodzących z drugiego roku konwersji, jest podstawą do zakwestionowania tego sposobu znakowania produktów w dokumentach handlowych. Produkt na każdym etapie powinien być oznakowany zgodnie z przepisami prawa. Celem prawa żywnościowego jest ochrona interesów konsumentów na każdym etapie, począwszy od produkcji wstępnej produktu ekologicznego, aż do przechowywania, przetwarzania, transportu, sprzedaży lub zaopatrzenia ostatecznego konsumenta, a także umożliwienie im świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Producent nie może stosować oznaczeń, które w jakikolwiek sposób wprowadzałyby jego odbiorców w błąd co do pochodzenia i rodzaju produktu. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego błędnej wykładni art. 23 ust. 1, art. 25 i art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w związku z art. 62 i art. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 GIJHARS stwierdził, że jest on bezpodstawny. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji w szczególności wymienione w załączniku do ww. rozporządzenia, ich pochodne lub wersje skrócone jak np. "bio", "eko", używane samodzielnie lub łącznie mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy tego rozporządzenia lub zgodnie z tym rozporządzeniem. Przedmiotowe produkty pochodziły z drugiego roku konwersji. W związku z powyższym nie można przyjąć, że spełniały wymagania określone dla produktów ekologicznych zawarte w ww. rozporządzeniu i przez to mogły być znakowane terminami odnoszącymi się do ekologicznej metody produkcji. Powyższe stanowisko koresponduje z treścią art. 25 ww. rozporządzenia, w którym sformułowany został zakaz stosowania wspólnotowego logo produkcji ekologicznej na produktach w okresie konwersji. Zgodnie z ww. przepisem wspólnotowe logo produkcji ekologicznej może być stosowane w oznakowaniu, prezentowaniu i reklamie produktów spełniających wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Wspólnotowe logo nie jest stosowane w przypadku produktów oraz produktów wytworzonych w okresie konwersji, o których mowa w art. 23 ust. 4 lit. b) i c). Odnosząc się do przywołanego przez stronę art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 organ odwoławczy wskazał, że przepis ten określa zakres stosowania ww. rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy produkt wchodzi w zakres jego stosowania. Natomiast w art. 62 i art. 2 lit a rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008, ustawodawca wskazał jakie warunki musi spełniać produkt w okresie konwersji, żeby mógł być opatrzony oznaczeniem "produkt w okresie konwersji na rolnictwo ekologiczne. Na podstawie ww. przepisu prawa można wywieść, że produkty w okresie konwersji (jeżeli przestrzegany jest okres konwersji co najmniej dwunastu miesięcy przed zbiorem plonów), mogą być opatrzone ww. oznaczeniem, jednakże nie mogą zawierać terminów odnoszących się do ekologicznej metody produkcji oraz unijnego logo produkcji ekologicznej. W ocenie GIJHARS pomimo, że w specyfikacji do faktur VAT zamieszczono informacje, że produkty wymienione na fakturach pochodzą z II roku konwersji, to oznakowanie warzyw naruszało przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego. Zdaniem organu odwoławczego nie może mieć miejsca sytuacja, w której w jednym miejscu oznakowania produkt określany jest jako ekologiczny, natomiast w innym miejscu jako pochodzący z okresu konwersji, ponieważ ww. statusy produktu nie są tożsame. Strona błędnie uznaje, że w oznakowaniu produktów w okresie konwersji można stosować terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji, jak np. ekologiczny (eko), ponieważ prowadziłoby to do sytuacji, w której producent z chwilą rozpoczęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego, w tym okresu konwersji, mógłby znakować swoje produkty jako ekologiczne, co byłoby niedopuszczalne, ponieważ dopiero po zakończeniu okresu konwersji produkty spełniają wymagania określone dla produktów ekologicznych. Zdaniem organu odwoławczego przywołana przez stronę definicja terminu "nieekologiczny" zawarta w art. 2 lit. a ww. rozporządzenia, zgodnie z którą "nieekologiczny" oznacza "niepochodzący lub niezwiązany z produkcją określoną przepisami rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i niniejszego rozporządzenia" nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie GIJHARS nie można postawić znaku równości pomiędzy produktami nieekologicznymi, a produktami w okresie konwersji na rolnictwo ekologiczne, jak również pomiędzy produktami ekologicznymi, a produktami w okresie konwersji. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska strony, że na gruncie art. 25 ww. rozporządzenia produkty z okresu konwersji są z zasady uznawane jako ekologiczne, ponieważ przepisy regulują sposób znakowania produktów z okresu konwersji i nie zezwalają na stosowanie w ich oznakowaniu wspólnotowego logo produkcji ekologicznej. Tym samym nie można uznać, że możliwe jest używanie w oznakowaniu produktów w okresie konwersji, terminów zarezerwowanych dla produktów ekologicznych. Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut strony dotyczący zaniechania wyjaśnienia przez organ I instancji przesłanek, które wpłynęły na wysokość kary pieniężnej. Wskazał, że organ I instancji w sposób wyczerpujący wyjaśnił przesłanki jakie wziął pod uwagę przy wymierzeniu kary pieniężnej, tj. wymienione w art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, co znajduje potwierdzenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem GIJHARS wbrew zarzutom strony, organ I instancji przy wymierzaniu kary pieniężnej uwzględnił zakres naruszenia, który z uwagi na rodzaj stwierdzonej nieprawidłowości oraz wielkość (7775 kg i ilości 2360 szt.) i wartość (26537,18 zł) zakwestionowanych partii, uznał jako znaczny. Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że strona uzyskała korzyść majątkową w wysokości 26. 537,18 zł poprzez wprowadzenie do obrotu produktów oznakowanych z powołaniem na rolnictwo ekologiczne, podczas gdy produkty te nie posiadały statusu ekologicznego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że stopień zawinienia strony był znaczny, ponieważ zezwolenie na znakowanie produktów w okresie konwersji jako ekologicznych, stwarza pole do potencjalnych nadużyć, które mogą zagrażać uczciwej konkurencji oraz godzą w zbiorowe interesy, co stoi w sprzeczności z celem wspólnotowego prawa dotyczącego rolnictwa ekologicznego, określonym w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Organ przy ocenie stopnia szkodliwości czynu uwzględnił rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej szkody, wagę naruszonych obowiązków, sposób i okoliczności popełnionego czynu, a także motywację przedsiębiorcy. Stwierdził, że oznakowanie produktów stanowi podstawę informacji dla nabywcy, umożliwiającą im dokonanie wyboru produktu zgodnie z ich oczekiwaniami. Zaznaczył, że strona jako producent ekologiczny prowadzący działalność w zakresie rolnictwa ekologicznego, w szczególności zobowiązana jest do przestrzegania przepisów dotyczących rolnictwa ekologicznego. Organ uwzględnił również dotychczasową działalność strony. Zauważył, że strona wielokrotnie naruszała przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego. WIJHARS podczas kontroli w Gospodarstwie Rolnym R.W. w dniach [...] i [...] listopada 2008 r. stwierdził nieprawidłowości w znakowaniu ziemniaków ekologicznych. Odstąpiono wówczas od stosowania sankcji karnych wobec R.W. z uwagi na stwierdzenie tego rodzaju uchybienia po raz pierwszy. Dodatkowo wskazał, że w toku kontroli przeprowadzonej przez WIJHARS w K. w dniach [...]-[...] lipca 2010 r. w podmiocie R., w K. ustalono, że ww. podmiot wprowadzał do obrotu produkty oznakowane jako ekologiczne, które nabywał od innych producentów ekologicznych bez posiadania certyfikatu na wprowadzanie do obrotu produktów ekologicznych. WIJHARS wydał wówczas decyzję wymierzająca producentowi karę pieniężną w wysokości 350. 000 zł, która została zmniejszona przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno–Spożywczych do wysokości 50.000 zł. Strona złożyła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która wyrokiem WSA z dnia 22 listopada 2011 r. została oddalona. Ponadto w wyniku kontroli przeprowadzonej w ww. gospodarstwie rolnym w dniach [...] września 2012 r. WIJHARS w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] wymierzył R.W. karę pieniężną w wysokości 4000 zł za wprowadzenie do obrotu ziemniaków w okresie konwersji oznakowanych jako ziemniaki ekologiczne. Dodatkowo przy określaniu wysokości kary pieniężnej organ odwoławczy uwzględnił wielkość obrotów strony, które zgodnie z jej oświadczeniem wynosiły ok. 34.320 zł. W ocenie GIJHARS kara pieniężna w wysokości 20.000 zł jest adekwatna do rodzaju stwierdzonej nieprawidłowości. Wymierzona kara pełni zarówno rolę prewencyjną - zapobiegającą ponownemu wystąpieniu nieprawidłowości, jak i represyjną, jako sankcja za naruszenie przepisów prawa, a także pozostaje w zakresie możliwości finansowych strony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GIJHARS z dnia [...] października 2013 r. wniósł R.W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) naruszenie art. 23 ust. 1, art. 25 i art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w. zw. z art. 62 i art. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w stosunku do produktów z okresu konwersji niemożliwe jest stosowanie przy oznaczaniu przedrostka "eko"; b) naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b i ust. 3 lit. b w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 roku o rolnictwie ekologicznym poprzez ich błędną wykładnię i wymierzenie kary pieniężnej pomimo braku nieprawidłowości w znakowaniu, jak również z przekroczeniem granic uznania administracyjnego wobec zaniechania wyjaśniania w sposób dostateczny przyczyn i wysokości wymierzonej kary pieniężnej, w szczególności przez pominięcie okoliczności polegającej na dołączaniu do sprzedawanych produktów specyfikacji. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: naruszenie art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez: a) błędne ustalenie wysokości korzyści majątkowej, jaką uzyskał skarżący w związku z wprowadzeniem do obrotu produktów ekologicznych, b) nienależyte wyjaśnienie podstaw decyzji takiej a nie innej treści oraz sporządzenie uzasadnienia wewnętrznie sprzecznego, stwierdzającego z jednej strony, że skarżący specyfikacje do fakturą są oznaczeniem produktu, a z drugiej, że pomimo takiego oznaczenia produktu doszło do wprowadzenia w błąd konsumentów (którzy jednak nie byli stroną umowy, lecz profesjonalnie zajmujący się obrotem produktami ekologicznymi podmiot) oraz przyjęcie, że oznaczenia produktu w specyfikacji do faktury nie ma znaczenia, gdyż produkt został oznaczony jako produkt "eko" i jest to jedyne oznaczenie produktu; a) oczywiście błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że skarżący wadliwie znakował produkty; b) nieposiadające oparcia w stanie faktycznym sprawy stwierdzenia, że: - skarżący mógł wprowadzać w błąd swoich kontrahentów poprzez sugerowanie, że sprzedawane przez niego produkty spełniają wymogi określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 - skarżący w związku ze sprzedażą uzyskał dodatkowe korzyści majątkowe; - zysk ze sprzedaż produktów ekologicznych z okresu konwersji jest innym niż pozostałych produktów ekologicznych; -skarżący działał dla osiągnięcia dodatkowych zysków ze sprzedaży. W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno–Spożywczych (w skrócie: GIJHARS) z dnia [...] października 2013 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. którą organ uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (w skrócie: WIJHARS) z dnia [...] czerwca 2013 r. w części dotyczącej wskazanej przyczyny wymierzenia kary pieniężnej natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż wadliwe sformułowanie sentencji decyzji organu pierwszej instancji poprzez błędne przytoczenie treści art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o rolnictwie ekologicznym zamiast art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. ustawy wymagało skorygowania wady i orzeczenia merytoryczno-reformacyjnego. Podzielić należy także stanowisko organu odwoławczego, iż dostrzeżona wada pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ zarówno z podstawy prawnej decyzji, jak i jej uzasadnienia oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania jednoznacznie wynika, że kara pieniężna została wymierzona za wprowadzenie do obrotu produktów oznakowanych z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Jako podstawę materialno prawną decyzji wymierzającej skarżącemu karę pieniężną wskazano przepis prawa krajowego tj. art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym (w skrócie: u.r.e.). Powołany przepis określa m.in. kary dla podmiotów, które wprowadzają do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b u.r.e. osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007 – podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500zł. Istotnym w tej sytuacji jest wyjaśnienie pojęć w przepisie tym użytych. Ustawodawca w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b - u.r.e, zawarł zwrot "wprowadza do obrotu". Zgodnie z art. 2 pkt 8 lit. a – u.r.e. użyte w ustawie o rolnictwie ekologicznym powyższe określenie oznacza w odniesieniu do produktów wprowadzanie na rynek w rozumieniu art. 3 ust 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...). Z kolei w myśl art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002 "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie, oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący który był producentem ekologicznym w rozumieniu ustawy o rolnictwie ekologicznym i znajdował się pod kontrolą jednostki certyfikującej C. Sp. z o. o. sprzedał w okresie od lipca 2012r do września 2012 r. G. Sp. z o.o. z siedzibą w D. 7775 kg i 2360 szt. warzyw o łącznej wartości 26537,18 zł. Dokonując sprzedaży skarżący wprowadził więc do obrotu wymienione w fakturach VAT warzywa. Niespornym jest również, że wprowadzone do obrotu warzywa pochodziły z drugiego roku konwersji, co wynika z certyfikatu nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydanego skarżącemu przez jednostkę certyfikującą pod kontrolą której znajdowała się działalność skarżącego. Spornym pozostaje natomiast prawidłowość oznakowania przez skarżącego wprowadzonych do obrotu warzyw. Definicja terminu "znakowanie" zawarta jest w art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 i oznacza wszelkie terminy, słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole powiązane z wszelkimi opakowaniami i umieszczane na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego. Z cytowanego przepisu wynika więc, że znakowanie produktu dotyczy także dokumentów towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego. W niniejszej sprawie takimi dokumentami były faktury sprzedaży VAT wraz z załączonymi do nich specyfikacjami, stanowiące dokumenty handlowe, o których mowa w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Skarżący w fakturach VAT w kolumnie "nazwa towaru lub usługi" przy każdym produkcie zamieścił zapis o treści "eko". Natomiast w specyfikacjach skarżący zawarł informację o treści: "wszystkie produkty zawarte w ww. fakturze pochodzące z ww. gospodarstwa pochodzą z drugiego roku konwersji i mogą być sprzedawane tylko i wyłącznie z oznaczeniem drugiego roku konwersji". W ocenie sądu GIJHARS trafnie wskazał i wywiódł, że stosowany przez skarżącego sposób znakowania produktu narusza art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Prawodawca unijny w art. 23 ust 1 rozporządzenia nr 834/2007 wyjaśnił, że terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji, w szczególności wymienione w załączniku do ww. rozporządzenia, ich pochodne lub wersje skrócone jak np. "bio", "eko", używane samodzielnie lub łącznie mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy tego rozporządzenia lub zgodnie z tym rozporządzeniem. Jednocześnie w art. 23 ust 2 rozporządzenia nr 834/2007 wyjaśnił, że terminy, o których mowa w ust 1, nie są stosowane w znakowaniu produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu. W rozpoznawanej sprawie skarżący wprowadził do obrotu warzywa oznakowane jako ekologiczne podczas gdy w rzeczywistości były to produkty w okresie konwersji na rolnictwo ekologiczne. Zgodnie z definicją "konwersji" zawartą w art. 2 lit h rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, konwersja oznacza przejście z rolnictwa nieekologicznego na rolnictwo ekologiczne w danym okresie, w trakcie którego stosowano przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego. Zasady konwersji dla roślin i produktów roślinnych zawarte są w art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008. Zgodnie z ww. przepisem prawnym, aby rośliny i produkty roślinne mogły być uznane za ekologiczne, na działkach w okresie konwersji należy stosować zasady produkcji ekologicznej przez przynajmniej 2 lata przed wysiewem lub w przypadku upraw roślin wieloletnich, przez przynajmniej 3 lata przed pierwszym zbiorem produktów ekologicznych. Okres konwersji ma między innymi przyczynić się do rozkładu pozostałości stosowanych uprzednio środków agrochemicznych. Produkty będące w okresie konwersji uzyskują status produktów ekologicznych dopiero po ukończeniu okresu przestawiania (konwersji), w czasie którego stosowane są zasady produkcji ekologicznej. Wbrew zarzutowi skarżącego GIJHARS dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 23 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007. Przedmiotowe produkty pochodziły bowiem z II roku konwersji na rolnictwo ekologiczne w związku z czym nie można stwierdzić, że produkty te spełniały wymagania określone dla produktów ekologicznych zawarte we wskazanym rozporządzeniu i mogły być znakowane terminami odnoszącymi się do ekologicznej metody produkcji. Ustawodawca unijny daje możliwość stosowania w oznakowaniu produktów w okresie konwersji odniesień do ekologicznej metody produkcji jedynie poprzez zamieszczanie oznaczenia "produkt w trakcie konwersji na rolnictwo ekologiczne". Taki sposób znakowania produktów będących w okresie konwersji został zawarty w art. 62 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008, zgodnie z którym produkty pochodzenia roślinnego w okresie konwersji mogą być opatrzone oznaczeniem "produkt w trakcie konwersji na rolnictwo ekologiczne" z zastrzeżeniem, że m.in. przestrzegany jest okres konwersji, co najmniej dwunastu miesięcy przed zbiorem plonów. W art. 62 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 ustawodawca unijny wskazał jakie warunki musi spełniać produkt w okresie konwersji żeby mógł być opatrzony oznaczeniem "produkt w trakcie konwersji na rolnictwo ekologiczne". Na podstawie cytowanego przepisu można wywieść, że produkty w trakcie konwersji (jeżeli przestrzegany jest okres konwersji, co najmniej dwunastu miesięcy przed zbiorem plonów) mogą być opatrzone wyłącznie oznaczeniem "produkt w trakcie konwersji na rolnictwo ekologiczne". Oznacza to, że błędne jest stanowisko skarżącego z którego wynika, iż produkty w okresie konwersji są z zasady uznawane za ekologiczne i można je znakować za pomocą terminu "eko" odnoszącego się do ekologicznej metody produkcji. Wbrew zarzutowi skargi GIJHARS dokonał prawidłowej interpretacji art. 62 rozporządzenia nr 889/2008 z którego wynika zakaz oznakowania produktów wytworzonych w okresie konwersji jako produktów ekologicznych. Dopiero po zakończeniu okresu konwersji w czasie którego stosowane są zasady produkcji ekologicznej jednostka certyfikująca dokonuje badania produktu, a następnie wydaje certyfikat potwierdzający ekologiczny status produktu i zezwalający na znakowanie produktu jako ekologicznego. Skarżący posiadał certyfikat nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wydany przez jednostkę certyfikującą, który zawierał informację, że znakowanie produktów nim objętych może odnosić się do produkcji w okresie konwersji wyłącznie z zachowaniem wymogów określonych w art. 62 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008. Sąd podziela stanowisko GIJHARS, że sposób oznakowania produktów jest nieprawidłowy i nie zmienia tego fakt, że w załączonych do faktur specyfikacjach produkty te zostały już prawidłowo oznakowane jako produkty pochodzące z drugiego roku konwersji. Znakowanie produktu zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 dotyczy wszystkich dokumentów towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego co oznacza, że zarówno na fakturach VAT jak i w specyfikacjach załączonych do faktur produkt powinien być znakowany zgodnie z przepisami prawa. Sąd podzielił także opinię GIJHARS, że nie może mieć miejsca sytuacja, w której w jednym miejscu oznakowania produkt określany jest jako ekologiczny, natomiast w innym miejscu jako pochodzący z okresu konwersji, ponieważ ww. statusy produktu nie są tożsame, a takie oznakowanie może wprowadzać kontrahentów w błąd i sugerować, że produkty (świeże warzywa) spełniają wymagania określone w przepisach o rolnictwie ekologicznym. Oznakowanie produktu w okresie konwersji terminem (eko), prowadziłoby do sytuacji, w której producent z chwilą rozpoczęcia działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego, w tym okresu konwersji, mógłby znakować swoje produkty jako ekologiczne, co byłoby niedopuszczalne, ponieważ dopiero po zakończeniu okresu konwersji produkty spełniają wymagania określone dla produktów ekologicznych. Jednocześnie nie można wykluczyć, iż nieprawidłowe oznakowanie produktu wprowadzanego do obrotu na początkowym etapie mogło przyczynić się do błędnego oznakowania produktu przez podmioty, które zajmują się dalszą dystrybucją produktu i jego oznakowaniem. Oznakowanie na fakturach VAT produktów znajdujących się w okresie konwersji jako produktów ekologicznych poprzez użycie sformułowania "eko" wskazuje, że spełnione zostały przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIJHARS trafnie i szczegółowo wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz odniósł się do zarzutów odwołania. Organy na podstawie dokumentów sprzedaży prawidłowo ustaliły korzyść majątkową, jaką uzyskał skarżący z tytułu wprowadzenia do obrotu nie prawidłowo oznakowanych warzyw - 7775 kg i 2360 szt. o łącznej wartości 26.537,18 zł. Organy uzasadniły także wysokość wymierzonej kary pieniężnej biorąc pod uwagę przesłanki wymienione w art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Organ orzekający w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie oraz odpowiednio i obszernie przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.