VI SA/Wa 342/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Energii z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów dotyczących opłaty zapasowej oddala skargę VI SA/Wa 342/18 Uzasadnienie Minister Energii decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "k.p.a.", oraz art. 21b ust. 14 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1210), dalej "ustawa o zapasach", w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, z późn. zm.), dalej "u.s.d.g.", utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]) w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów dotyczących opłaty zapasowej. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: S. sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej "Spółka", lub "skarżąca" wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r., wystąpiła o udzielenie interpretacji w trybie art. 10 u.s.d.g. co do zakresu i sposobu zastosowania: art. 5, art. 21b, art. 2 pkt 2 lit. l) oraz m) ustawy o zapasach, w zw. z załącznikiem B rozdział 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 z dnia 22 października 2008 r. w sprawie statystyki energii (Dz. Urz. UE L 304 z 14.11.2008, str. 1, z późn. zm.), dalej: rozporządzenie nr 1099/2008, w zw. z § 2 pkt 10, pkt 11 oraz § 6 pkt 7, pkt 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowego wykazu surowców oraz produktów naftowych objętych systemem zapasów interwencyjnych oraz wykazu paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej (Dz. U. poz. 1806), dalej "rozporządzenie w sprawie szczegółowego wykazu". We wniosku wskazano, że ww. przepisy nie nakładają na Spółkę obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, a także nie nakładają na Spółkę obowiązku uiszczania opłaty zapasowej od paliw w odniesieniu do produktów olejowych znajdujących się w ofercie Wnioskodawcy oznaczonych kodami [...], [...], [...]. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej, decyzją z dnia [...] września 2017 r. Prezes Agencji uznał, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o wydanie pisemnej interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest nieprawidłowe. Prezes Agencji wskazał, że ustawodawca zadecydował o wprowadzeniu do ustawy o zapasach definicji ustawowych produktów naftowych oraz poszczególnych paliw - niezależnie od definicji przyjętych w tym zakresie w polskim prawie, w szczególności niezależnie od definicji zawartych w ustawie - Prawo energetyczne oraz ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Definicje te zostały wprowadzone do ustawy o zapasach ustawą z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 900), której celem było wdrożenie do prawa polskiego dyrektywy Rady2009/119/WE z dnia 14 września 2009 r. nakładającej na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych (Dz. Urz. UE L 265 z 09.10.2009, str. 9). Z jej art. 3 ust. 1 wynika, iż państwa członkowskie przyjmują odpowiednie przepisy w celu zapewnienia, aby całkowite zapasy naftowe utrzymywane w każdym momencie we Wspólnocie na ich użytek odpowiadały co najmniej: 90 dniom średniego dziennego przywozu netto lub 61 dniom średniego dziennego zużycia krajowego, w zależności od tego, która wartość jest wyższa. Zgodnie z art. 2 lit. i) dyrektywy 2009/119/WE zapasy naftowe to zapasy produktów energii wymienionych w pkt 3.1 akapit pierwszy załącznika C do rozporządzenia nr 1099/2008. Z pkt 3.1 akapit pierwszy załącznika C do rozporządzenia nr 1099/2008 wynika natomiast, iż chodzi o ropę naftową, NGL, półprodukty rafineryjne, inne węglowodory, gaz rafineryjny (poza ciekłym), etan, LPG, benzynę ciężką, benzynę silnikową, benzynę lotniczą, paliwo typu benzynowego do silników odrzutowych, paliwo typu nafty do silników odrzutowych, inne nafty, olej napędowy (destylowane oleje opałowe), olej napędowy transportowy, oleje opałowe do celów ogrzewania i innych, ciężki olej opałowy (o niskiej bądź wysokiej zawartości siarki), benzynę lakową i benzyny przemysłowe, smary, asfalt, parafiny oraz koks naftowy - do których stosuje się definicje zawarte w załączniku B rozdział 4 tego rozporządzenia. Dlatego też ustawodawca w zakresie definicji ustawowych poszczególnych produktów naftowych na gruncie ustawy o zapasach odsyła do załącznika B rozdział 4 rozporządzenia 1099/2008. W opinii Prezesa Agencji oznaczało to, iż w procesie interpretacji tych przepisów nie jest uzasadnione odsyłanie, czy analogie do uprzedniego brzmienia ustawy o zapasach, aktów wykonawczych wydanych przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 maja 2014 r. Prezes Agencji wskazał, że wyroby objęte kodem [...], [...] oraz [...] ww. rozporządzenie definiuje w załączniku B rodz. 4 pkt 15: "Olej napędowy jest głównie pośrednim produktem destylacji, destylującym w temperaturze od 180°C do 380°C. Pozycja ta obejmuje domieszki. Prezes Agencji wskazał, że ustawa o zapasach w art. 2 w sposób jednoznaczny określa, że dla uznania konkretnego produktu za paliwo istotne jest nie przeznaczenie produktu, ale spełnienie przez ten produkt warunków określonych w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008. Aby produkty naftowe, oznaczone kodami CN wyszczególnionymi w § 6 pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu, mogły być zakwalifikowane do paliw w rozumieniu ustawy o zapasach, ich właściwości fizykochemiczne muszą odpowiadać parametrom określonym w pkt 15 załącznika B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008, tzn. ich zakres temperatury wrzenia musi zawierać się w przedziale od 180°C do 380°C. Z załączonych do wniosku raportów z badań przedmiotowych produktów wynika że: 1. A. destyluje w przedziale od 239,5°C do 305,5°C; 2. S. destyluje w przedziale od 273,5°C do 301,5°C; 3. S. destyluje w przedziale od 302,5°C do 345,5°C; 4. S. destyluje w przedziale od 247,5°C do 360,5°C; - tym samym spełniając główne kryterium ww. rozporządzenia, jakim jest parametr składu frakcyjnego, klasyfikując dane produkty jako oleje napędowe. Dlatego tez Prezes Agencji uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Od przedmiotowej decyzji pełnomocnik Spółki złożył odwołanie zaskarżając ją w części dotyczącej pkt 1 decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 2 oraz art. 21b, art. 2 pkt 2 lit. l) oraz m) ustawy o zapasach - poprzez błędną interpretację; 2. rozporządzenia nr 1099/2008 tj. w szczególności załącznika B rozdział 4 - poprzez błędną interpretację oraz w związku z dyrektywą Rady nr 2009/119/WE z dnia 14 września 2009 r. nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych; 3. § 2 pkt 10, pkt 11 oraz § 6 pkt 7, pkt 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu - poprzez błędną interpretację. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez wydanie decyzji stwierdzającej, iż stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia [...] czerwca 2017r. o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa jest prawidłowe. W przypadku braku realizacji wniosku określonego powyżej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy w całości i orzeczenie co do istoty sprawy tj. zgodnie z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania oraz w wyniku szczegółowego rozpoznania sprawy, Minister Energii, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 21b ust. 14 ustawy o zapasach, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Minister Energii przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w szczególności przepisy ustawy o zapasach i ustawy o podatku akcyzowym. W oparciu o wskazane przez organ odwoławczy przepisy uznał, ze stanowisko Prezesa Agencji zawarte w decyzji z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]), w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów dotyczących opłaty zapasowej jest prawidłowe. Minister Energii podzielił w szczególności pogląd Prezesa Agencji, zgodnie z którym, aby produkty naftowe oznaczone kodami CN wyszczególnionymi w § 6 pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu surowców, mogły być zakwalifikowane do paliw w rozumieniu ustawy o zapasach, ich właściwości fizykochemiczne muszą odpowiadać parametrom określonym w pkt 15 załącznika B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008 tzn. ich zakres temperatury wrzenia musi zawierać się w przedziale od 180°C do 380°C. W niniejszej sprawie, z załączonych do wniosku Spółki raportów z badań przedmiotowych produktów wynikało: 1) A. destyluje w przedziale od 239,5°C do 305,5°C; 2) S. destyluje w przedziale od 273,5°C do 301,5°C; 3) S. destyluje w przedziale od 302,5°C do 345,5°C; 4) S. destyluje w przedziale od 247,5°C do 360,5°C. W oparciu o powyższe parametry, Prezes Agencji uznał, że produkty te spełniają główne kryterium rozporządzenia nr 1099/2008, jakim jest parametr składu frakcyjnego, klasyfikując dane produkty jako oleje napędowe. Z uwagi na powyższe, zasadnie Prezes Agencji uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Minister Energii podzielił powyższe stanowisko, uznając, że Prezes Agencji zastosował prawidłową wykładnię przepisów załącznika B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008 w zw. z art. 2 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 2 f-n ustawy o zapasach. Minister Energii podkreślił, że art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1099/2008 stanowi, że niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne ramy dla tworzenia, przekazywania, oceny i rozpowszechniania porównywalnej statystyki energii we Wspólnocie (ang. This Régulation establishes a common framework for the production, transmission, évaluation and dissémination of comparable energy staitistics in the Community). Definicje zawarte w załączniku B rozdział 4 przedmiotowego rozporządzenia mają charakter ramowy, a z uwagi na cel wydania tego aktu prawnego, jakim jest ustanawianie wspólnych ram statystyki energii we Wspólnocie, posiadają czasami bardzo ogólną treść normatywną. Zatem kwestia zrekonstruowania normy prawnej na podstawie przepisów ustawy o zapasach oraz rozporządzenia nr 1099/2008 każdorazowo wymaga przeprowadzenia wykładni. Zgodnie z definicją oleju napędowego (poz. 15) z załącznika B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008, jest to głównie pośredni produkt destylacji, destylujący w temperaturze od 180°C a 380°C. Pozycja ta obejmuje domieszki. Obejmuje kilka gatunków o różnych przeznaczeniach (ang. Gas/diesel oil is primarly a medium distillate distilling between 180°C and 380°C Includes blending components. Several grades are available depending on uses). Zatem prawidłowe jest przyporządkowanie produktów Spółki przez Prezesa Agencji do kategorii oleju napędowego pod pozycją nr 15 załącznik B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008. Zgodnie z celem rozporządzenia, jakim jest ustanowienie wspólnych ram dla tworzenia, przekazywania, oceny i rozpowszechniania porównywalnej statystyki energii we Wspólnocie, ustawodawca europejski prowadził subkategorie do poz. 15 wyszczególniając dodatkowo pozycje: 15.1 Olej napędowy do pojazdów drogowych Olej napędowy wykorzystywany w wysokoprężnych silnikach pojazdów drogowych, zwykle o niewielkiej zawartości siarki (w tym biodiesle z poz. 15.1.1.) 15.2. Lekki olej opałowy i pozostałe oleje napędowe Lekki olej opałowy wykorzystywany w przemyśle i gospodarstwach domowych; olej napędowy wykorzystywany w transporcie morskim i szynowym; inne oleje opałowe, w tym ciężkie oleje opałowe destylujące w temperaturze pomiędzy 380°C a 540°C, wykorzystywane jako wsad w przemyśle petrochemicznym. Z analizy opisu parametrów ciężkiego oleju opałowego z poz. 15.2 wynikało, że zakres tego podzbioru wykracza poza zakres definicji zbioru pod pozycją 15, ponieważ produkty te nie destylują w temperaturze od 180°C a 380°C, a mimo to zostały przyporządkowane do podgrupy olejów napędowych, które posiadają właśnie tę cechę. Oznacza to, że w rzeczywistości zbiór pod pozycją nr 15 nie może być uznany w sensie logicznym za składający się z podzbiorów pod pozycją 15.1 oraz 15.2. Zakres podzbioru 15.2 jest w pewnej części szerszy niż zbioru 15, co prowadzi do logicznej sprzeczności przy zastosowaniu wykładni formalno-dogmatycznej. Mając na uwadze, że celem powyższych regulacji nie było ustalenie precyzyjnych definicji legalnych określonych paliw, tylko ramowych definicji dla celów statystyki, organ stwierdził, że dla uznania danego produktu za olej napędowy w rozumieniu ustawy o zapasach, wystarczające jest spełnienie kryteriów jednego ze zbiorów: 15 lub 15.1 przy czym mogą istnieć takie produkty, które spełniać będą kryterium jednego zbioru albo dwóch zbiorów, co w obu przypadkach powoduje, że należy je zaklasyfikować jako paliwo - olej napędowy w rozumieniu ustawy o zapasach. Tylko w przypadku braku spełnienia kryteriów wymienionych zbiorów, dany produkt nie będzie mógł zostać uznany za olej napędowy w rozumieniu ustawy o zapasach. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie produkty Spółki spełniają kryterium definicji oleju napędowego z poz. 15 załącznika B rozdziału 4 rozporządzenia nr 1099/2008 tj. są pośrednim produktem destylacji destylującym w temperaturze od 180°C a 380°C, co jest wystarczające do uznania ich za paliwo w rozumieniu ustawy o zapasach. Dodatkowo produkty Spółki zostały opatrzone kodami CN, które zostały wymienione w § 6 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu surowców. Oznacza to, że zostały określone w tym rozporządzeniu jako paliwa - oleje napędowe stanowiące podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej. Ustawa o zapasach w żadnym punkcie nie określa, że przywóz lub produkcja jedynie tych wolumenów produktów naftowych, które użytkownik wykorzysta do celów napędowych lub grzewczych wiąże się z obowiązkiem uiszczenia przez producenta lub handlowca określonej opłaty zapasowej, bowiem tylko takie produkty można uznać za paliwo. Ustawa o zapasach w art. 2 pkt 3 w związku z pkt 2 w sposób jednoznaczny określa, że dla uznania konkretnego produktu za paliwo istotne jest nie przeznaczenie produktu, ale spełnienie przez ten produkt warunków określonych w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008. Definicja oleju napędowego (poz. 15) z załącznika B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008 nie zawiera natomiast określenia przeznaczenia tego nośnika energii, poprzestając na określeniu, że jest to głównie pośredni produkt destylacji, destylujący w temperaturze od 180°C a 380°C i obejmuje również domieszki. Również rozporządzenie nr 1099/2088 definiuje nośniki energii jako paliwa, energię cieplną, energię odnawialną, energię elektryczną lub każdą inną formę energii - bez odsyłania do przeznaczania (art. 2 lit d rozporządzenia). W związku z powyższym, bez znaczenia w niniejszej sprawy jest treść karty charakterystyki produktu, która została wytworzona przez Spółkę, i zawiera zalecenia co do zastosowania tych produktów. Bez znaczenie jest również okoliczność, czy dany produkt spełnia wymogi jakościowe dla paliw ciekłych i olejów opałowych, które zostały określone w odrębnych przepisach. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, której zdaniem obowiązek uiszczania opłaty zapasowej nierozerwalnie związany jest z posiadaniem koncesji na obrót paliwami z zagranicą (OPZ), Minister Energii wyjaśnił, że próba powiązania autonomicznej instytucji ustawy o zapasach, jaką jest opłata zapasowa, z inną regulacją - w tym przypadku instytucją koncesji na obrót paliwami, o której mowa w art. 33 ust. Ib ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z późn. zm.), jest nietrafna i nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ wyjaśnił, że na gruncie ustawy o zapasach, dla uznania danego produktu za paliwo, którego przywóz rodzi obowiązek uiszczenia opłaty zapasowej, konieczna jest wyłącznie analiza, czy dany produkt: 1) jest paliwem w rozumieniu art. 2 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 2 lit. f-n ustawy o zapasach w zw. z załącznikiem B rozdziału 4 rozporządzenia nr 1099/2008, oraz 2) jest paliwem będącym podstawą do wyliczenia opłaty zapasowej z uwagi na kod CN, który został wymieniony w § 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu surowców. Przeprowadzona analiza cech produktów Spółki wykazała, że spełniają one obie te przesłanki. A zatem w oparciu o regulacje ustawy o zapasach, przywóz tych produktów przez handlowca rodzi obowiązek uiszczenia opłaty zapasowej, co prawidłowo wskazał i uzasadnił Prezes Agencji. Następnie, Minister Energii, po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego, decyzja Prezesa Agencji nie narusza art. 2 oraz art. 2 1b, art. 2 pkt 2 lit. l) oraz m) ustawy o zapasach, poprzez błędną interpretację. Zaskarżona decyzja nie narusza również rozporządzenia nr 1099/2008, w szczególności załącznika B rozdział 4, poprzez błędną interpretację oraz w zw. z dyrektywą Rady nr 2009/119/WE z dnia 14 września 2009 r. nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych. Minister Energii wskazał, że zgodnie z art. 1 dyrektywy nr 2009/119/WE, jej celem jest zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa zaopatrzenia w ropę naftową we Wspólnocie za pomocą niezawodnych i przejrzystych mechanizmów, opartych na solidarności między państwami członkowskimi, utrzymywanie minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych oraz ustanowienie niezbędnych środków proceduralnych służących zaradzeniu poważnym zakłóceniom dostaw. Minister Energii stwierdził, że interpretacja przepisów ustawy zapasach w związku z przywołanymi uprzednio aktami prawa UE, która została zastosowana przez Prezesa Agencji i opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest prawidłowa i zgodna z celem rozpatrywanej dyrektywy. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia przez Prezesa Agencji § 2 pkt 10, pkt 11 oraz § 6 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu surowców - poprzez błędną interpretację - Minister Energii stwierdził, że brak jest w odwołaniu uzasadnienia tego zarzutu, a sam zarzut wydaje się niezrozumiały. Minister Energii nie potrafi zrekonstruować toku myślenia, który doprowadził pełnomocnika Spółki do wniosku, że poprzez błędną interpretację Prezes Agencji naruszył przepisy określające numery kodów CN dla danych surowców i produktów naftowych w sytuacji, gdy przyporządkowanie kodu CN do rozpatrywanego produktu wynika z opisu stanu faktycznego, który został przedstawiony przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji. W związku z powyższym, zarzut ten uznano za bezzasadny. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła decyzjom obu instancji: 1. błędne zastosowanie nieaktualnej wersji załącznika B do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 z dnia 22 października 2008 r. w sprawie statystyki energii (Dz. Urz. UE L 304 z 14.11.2008, str. 1, z późn. zm.), a tym samym błędne ustalenie obowiązującej na dzień orzekania (15 grudnia 2017 r.) treści załącznika B rozdział 4, 2. w konsekwencji zastosowania nieobowiązującej wersji załącznika B - błędną wykładnię odwołującego się bezpośrednio do tegoż załącznika pojęcia "produkty naftowe" zawartego w art. 2 pkt 2 ustawy o zapasach ropy naftowej, 3. w wyniku błędnego rozumienia ustawowego pojęcia "produkty naftowe": a) błędnego zastosowania art. 2 pkt 2 ustawy o zapasach ropy naftowej b) oraz błędnego zastosowania § 6 pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowego wykazu surowców oraz produktów naftowych objętych systemem zapasów interwencyjnych oraz wykazu paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej (Dz. U. poz. 1806); poprzez uznanie, że produkty oznaczone kodami [...], [...],[...] są paliwami będącymi produktami naftowymi w rozumieniu ustawy i stanowią podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 lub art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.), oraz - na podstawie art. 135 p.p.s.a. - uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] września 2017 r. nr [...]; 2. zasądzenie od Ministra Energii na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 3.114 zł. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 & 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. p.1066 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej z tym, że w myśl & 2 tegoż artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny oceniając skargę na decyzję i postanowienia, akty lub inne czynności z zakresu administracji publicznej bada czy nie naruszają one przepisów proceduralnych, jak również czy zostały wydane zgodnie z prawem materialnym. Sąd, natomiast, nie uwzględnia przy orzekaniu zasad słuszności czy też zasad współżycia społecznego. Podkreślenia również wymaga, że Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art.134 & 1 Ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r. p1369 zwanym dalej ppsa). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał skargę za niezasadną. Podstawą prawną do wystąpienia przez Spółkę do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z wnioskiem o uchylenie interpretacji wskazanych przez nią przepisów prawnych stanowi art.10 usdg. Na podstawie art. 10 ust.1 usdg przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne w jego indywidualnej sprawie. W myśl art. 10 ust.3 usdg przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest zobowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie, natomiast zgodnie z art.10 ust. 5 usdg udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie. Interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. W usdg (art. 10a ust.4) uregulowane zostało, że zasady i tryb udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa ( DZ. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.). W przypadku interpretacji przepisów dotyczących innych danin publicznych wobec braku wskazania bezpośredniego stosowania kpa przepisy tej ustawy należy stosować odpowiednio. Odpowiednie stosowanie kpa polega na tym, ze niektóre przepisy należy stosować bez zmian, inne z odpowiednią modyfikacją, natomiast niektóre z nich nie stosuje się wcale (np. : przepisy o przeprowadzeniu postepowania dowodowego). Spór pomiędzy skarżącym a organem ma charakter prawny i dotyczy wykładni przepisu art. 10 ust. 3 i 5 usdg a mianowicie, czy organ w związku ze zmianą stanu prawnego na datę decyzji II instancji powinien tę zmianę uwzględnić w sytuacji, gdy rozpatruje odwołanie stron od decyzji wydanej w I instancji opartej na przepisach obowiązujących w dniu jej wydania i o których interpretację wystąpiła strona. Sąd podzielił stanowisko organu, że wydający interpretację nie powinien dokonywać modyfikacji wniosku o wydanie interpretacji poprzez uwzględnienie przepisów nowych, jeżeli przedmiotem postępowania jest dokładnie wskazany przez wnioskodawcę stan prawny, który ulega następnie zmianie przed wydaniem decyzji. Takie działanie naruszałoby art.10 ust.1 i 3 usdg, gdyż przedsiębiorca uzyskałby interpretację przepisów innych, niż te które wskazał we wniosku, którego integralną częścią jest własne stanowisko w sprawie. W tym wypadku mamy sytuację, kiedy dochodzi do stosowania przepisów kpa z modyfikacjami. W tej sytuacji Sąd uznał, że niezasadny jest zarzut błędnego stosowania nieaktualnej wersji załącznika B do rozporządzenia w 1099/2008, a tym samym błędnego ustalenia obowiązującej na dzień orzekania (15 grudnia 2017 r.) treści załącznika B rozdział 4 oraz zarzut błędnej wykładni odwołującego się bezpośrednio do tegoż załącznika pojęcia ,,produkty naftowe" zawartego w art. 2 pkt 2 ustawy o zapasach. Według oceny Sądu organy obu instancji zgodnie uznały, że stanowisko S. Sp. Z o. o. z siedzibą w Warszawie przedstawione we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 roku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa jest nieprawidłowe. Wbrew twierdzeniom spółki, której część działalności stanowi obrót paliwami drogowymi zaklasyfikowanymi do kodów [...], [...], [...] obowiązujące przepisy nakładają na nie obowiązek tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliwa oraz nakładają na nie obowiązek uiszczenia opłaty zapasowej od paliw w odniesieniu do w/w produktów olejowych. Zgodnie z art. 21 b ust.1 ustawy o zapasach koszty tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych ponoszą producenci i handlowcy, uiszczając opłatę zapasową. Skarżąca jako przedsiębiorstwo energetyczne prowadzące obrót produktami naftowymi jest handlowcem w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach. Zgodnie z art. 2 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 2 tej że ustawy o zapasach paliwami są: gaz płynny(LPG), benzyny silnikowe, benzyny lotnicze, paliwa typu benzyny do silników odrzutowych, paliwa typu nafty do silników odrzutowych, inne nafty, oleje napędowe, lekkie oleje opałowe i pozostałe oleje napędowe, ciężkie oleje opałowe- określone w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia w 1099/2008. Załącznik B w/w rozporządzenia na datę wystąpienia przez skarżącą o udzielenie pisemnej interpretacji wprowadza następującą klasyfikację: 15. oleje napędowe (destylowane oleje opałowe) 15. 1 w tym olej napędowy do pojazdów drogowych 15. 2 w tym lekki olej opałowy i pozostałe oleje napędowe Na podstawie upoważnienia z art. 3 ust 5 ustawy o zapasach wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 8 grudnia 2014 roku w sprawie szczegółowego wykazu. Z przepisu & 6 pkt 7 i pkt 8 tego rozporządzenia wynika, ze podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej stanowią oleje napędowe oznaczone kodem [...] oraz lekkie oleje opałowe i pozostałe oleje napędowe oznaczone kodem [...] i [...]. Oleje, których dotyczy interpretacja posiadają właściwości fizykochemiczne odpowiadające parametrom określonym w pkt 15 załącznika B rozdział 4, tzn. zakres temperatury ich wrzenia zawiera się w przedziale od 180°C do 380 °C. Skoro produkty te nie spełniają głównego kryterium rozporządzenia w 1099/2008, jakim jest parametr składu tradycyjnego, zasadnie organy orzekające w sprawie zaklasyfikowały je jako oleje napędowe, a tym samym jako paliwo w rozumieniu ustawy o zapasach. W tym stanie rzeczy, kiedy organy orzekające w sprawie przeprowadziły prawidłową wykładnie przepisów załącznika B rozdział 4 rozporządzenia w 1099/2008 w w. art. 2 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o zapasach, co skutkuje uznaniem stanowiska spółki, przedstawionego we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 roku za nieprawidłowe. Dodatkowo, produkty spółki zostały opatrzone kodem CN, które zostały wymienione w & 6 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu surowców. Oznacza to, że zostały określone w tym rozporządzeniu jako paliwa – oleje napędowe stanowiące podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej. Sąd zgodził się z organem, że ustawa o zapasach w żadnym punkcie nie określa, że przywóz lub produkcja jedynie tych wolumenów produktów naftowych, które użytkownik wykorzysta do celów napędowych lub grzewczych wiąże się z obowiązkiem uiszczenia przez producenta lub handlowca określonej opłaty zapasowej, bowiem tylko takie produkty można uznać za paliwo. Ustawa o zapasach w art. 2 pkt 3 w związku z pkt 2 w sposób jednoznaczny określa, że dla uznania konkretnego produktu za paliwo istotne jest nie przeznaczenie produktu, co eksponuje skarżąca, ale spełnienie przez ten produkt warunków określonych w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia w 1099/2008. Definicja oleju napędowego z poz. 15 załącznika B rozdział 4 rozporządzenia w 1099/2008 nie zawiera natomiast określenia przeznaczenia tego nośnika energii, poprzestając na określeniu, że jest to głównie pośredni produkt destylacji, destylujący w temperaturze od 180 do 380°C i obejmuje również domieszki, a takie właściwości posiadają oleje skarżącej. Z tych wszystkich wywodów Sąd uznaje skargę za niezasadną na podstawie art. 151 ppsa i orzeka o jej oddaleniu.