VI SA/Wa 343/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Komendant Policji po rozpatrzeniu odwołania A.W. i A.W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] września 2011 r., [...]nakładającą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał w jego podstawie i uzasadnieniu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwaną k.p.a.) oraz art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 ze zm.) - zwanej także u.t.d. oraz L.p. 2.9.1, 2.9.2, 2.9.3 oraz 1.8.3 załącznika do u.t.d . Podstawą faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia. W dniu [...] września 2009 r. około godziny 17:15 w [...] przy ul. [...] o przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] nr rej. [...], którego kierującym był M.T. Według kontrolującego pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści: [...].. Na dachu pojazdu znajdował się baner, na którym widniał napis: [...] tel. [...]. W pojeździe zamontowany był taksometr elektroniczny ELITE TAXI nr fabryczny [...]. Kierujący kontrolowanym pojazdem okazał do kontroli, wypis nr [...] z licencji nr [...] wystawione na przedsiębiorstwo W. s.c. z siedzibą w [...] ul. [...], zaświadczenie o możliwości korzystania z powyższego pojazdu, umowę o współpracy, kopię raportu drogowego wystawiony przez przedsiębiorstwo W. s.c. prowadzone przez wspólników A.W. i A.W., nie okazał natomiast do kontroli zaświadczenia o zatrudnieniu oraz spełnieniu wszystkich wymagań ustawy. Na powyższą okoliczność kierowca został przesłuchany w charakterze świadka zeznając, że jest zatrudniony w firmie W. z siedzibą w [...] przy ul. [...] na stanowisku kierowcy. W jej imieniu przewozi pasażerów, jest upoważniony do wydawania paragonów fiskalnych oraz faktur VAT. Natomiast zlecenia otrzymuje drogą radiową. Pojazd został oznakowany i wyposażony przez powyższą firmę. Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna. Kontrola została udokumentowana w protokole kontroli nr [...] z [...] września 2009 r. W sprawie tej organ I instancji Komendant Rejonowy Policji [...] prawidłowo wszczął postępowanie, które zakończył decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., którą nałożył na A.W. i A.W. (dalej skarżący) karę 15.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego zatrudnienia oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą Od decyzji skarżący złożyli odwołanie, w którym zaprzeczyli wszelkim okolicznościom faktycznym w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, jak również zakwestionowali wszystkie dowody przeprowadzone przez organ jako dowody wystarczające do nałożenia kary administracyjnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a), b), c) oraz art. 39 u.t.d. Wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie zgadzali się z decyzją, jako nałożoną bezpodstawnie. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazali, iż wydana decyzja narazi ich na konsekwencje związane z nieuregulowaniem bieżących zobowiązań finansowych i będzie potencjalnym zagrożeniem dla funkcjonowania przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżących. Ponadto w odwołaniu podnieśli, że art. 18 ust. 5 u.t.d. nie stawia dla przewozów okazjonalnych zakazów, w związku z którymi zostały nałożone kary pieniężne, podkreślając że podstawowym przedmiotem działalności skarżących jest transport drogowy rzeczy, a przewóz osób wykonują jedynie incydentalnie. Zdaniem skarżących przewóz okazjonalny polega na przewozie osób, zaś z dowodów zebranych w sprawie, nie wynika z niego fakt przewozu konkretnej osoby w momencie kontroli. Zarzucili także naruszenie art. 75 u.t.d. przez przyjęcie protokołu kontroli jako dokumentu pozwalającego na wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, zaliczenie urządzenia zamontowanego na dachu do kategorii określonej w przepisie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wyjaśniając, że aby mieć do czynienia z urządzeniem, musi po pierwsze istnieć konstrukcja mechanizmu, a po wtóre - urządzenie winno wykonywać czynności do których jest przeznaczone. Podkreślili, że urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem, a nie taksometrem, tym samym nie było niedozwolone w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy. Ponieważ w zakresie przedstawionych zarzutów organ administracji nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez skarżących, zarzucili naruszenie również przepisów postępowania dowodowego. Komendant Policji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że jest niewątpliwe, iż zamontowane w pojeździe urządzenie było taksometrem. Napisy na pojeździe określały nazwę przedsiębiorstwa, a nie firmę, co zgodnie z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. jest niedopuszczalne. Natomiast urządzenie zamontowane na dachu pojazdu także było niedozwolone, gdyż upodabniało pojazd to taksówki. Ocenił, że z dokumentacji zebranej w postępowaniu niezbicie wynika, iż w samochodzie poddanym kontroli zainstalowany było urządzenie elektroniczny ELITE TAXI nr fabryczny [...] i na podstawie wskazanego urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej. W powyższej sytuacji, organ odwoławczy zakwalifikował to urządzenie jako taksometr, zgodnie bowiem z treścią § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., obowiązującego w dniu kontroli pojazdu, taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczonego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty za kurs na podstawie obliczonej długości lub zamierzonego czasu trwania kursu. Zdaniem Komendanta Policji, w wykonanej dokumentacji fotograficznej i przeprowadzonym postępowaniu wykazano również, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Ustawodawca w ww. przepisie określił katalog elementów, które nie mogą być umieszczone na pojeździe. Istotne jest, iż elementy te zostały określone alternatywnie na co wskazuje spójnik "lub". Zatem umieszczenie również jednego z tych elementów skutkowało odpowiedzialnością administracyjną, o której mowa w ustawie o transporcie drogowym. W dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na ww. decyzję Komendanta Policji. Wnosząc o stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania, skarżący zarzucili organom Policji naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 75 u.t.d., poprzez wydanie decyzji w postępowaniu nieznanym ustawie, 2. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 2 u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej podczas gdy ustawa obliguje organ do nałożenia kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie, 3. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d., poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące -celem przypisania naruszenia skarżącym - dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania organy te uprawnień nie posiadają, 4. art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 5. art. 77 § 2 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę, które zostały zgłoszone w odpowiednim terminie, 6. art. 11 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ust. 5 u.t.d., poprzez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny osób, podczas gdy ani z udzielonej licencji, ani z zebranej dokumentacji nie wynika fakt przewozu jakiejkolwiek osoby. 7. art. 18 ust. 5 lit a) u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie że w samochodzie zainstalowany był taksometr, podczas gdy w samochodzie był zainstalowany drogomierz, tj. urządzenie niezabronione przez ustawę oraz urządzenie to było jedynie umieszczone , ale nie używane. 8. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że na pojeździe umieszczone były oznaczenia z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy 9. art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż plastykowa puszka zamontowana na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu niniejszego przepisu. W obszernym uzasadnieniu skarżący podnieśli m.in., że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, ani nie zebrał, a następnie nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego, czym naruszył art. 7 i 77 k.p.a. W konsekwencji, doszło do niezasadnego przypisania skarżącym zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d., nadto wnioski dowodowe składane w toku postępowania nie tylko nie zostały dopuszczone, ale wręcz zignorowane przez organy, czym naruszyły one art. 78 § 1 i 2 k.p.a., ale także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sytuacja taka nie pozwoliła bowiem organowi na pełne i kompleksowe ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji - wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Skarżący poddali pod wątpliwość także ustalenia organu dotyczące faktu wykonywania przewozu okazjonalnego osób w momencie kontroli, bowiem licencja im udzielona nie wskazywała rodzaju przewozu na jaki została udzielona. Żaden pasażer nie był przewożony w momencie kontroli - brak na to jakichkolwiek dowodów. Z uwagi na brak pasażera, przewóz nie miał charakteru zarobkowego przewozu osób, ani nie uzasadniał podjęcia czynności kontrolnych. Brak przewozu osób oznacza brak naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Ponadto, wykorzystanie przez osobę kontrolującą, a następnie przypisanie skarżącym naruszenia prawa, na podstawie paragonu fiskalnego (raportu dobowego) było niezgodne z przepisami u.t.d., bowiem funkcjonariusz Policji nie ma prawo skontrolować paragonu fiskalny (raportu dobowego). Wobec powyższego, brak wspomnianego uprawnienia do skontrolowania paragonu fiskalnego oznacza, brak dowodu na zaistnienie naruszenia, co z kolei oznacza niemożność nałożenia kary pieniężnej za te naruszenia, ani nawet przypisania odpowiedzialności temu podmiotowi, który widnieje na paragonie. Fakt wydrukowania przez kontrolującego funkcjonariusza raportu dobowego z kasy fiskalnej, a następnie oparcie na nim całego postępowania stanowiło w ocenie skarżących naruszenie art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d. i było również rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ponadto, niezależnie od powyższych wywodów, skarżący podtrzymali stanowisko, iż w kontrolowanym samochodzie nie zainstalowano urządzenia, które spełnia cechy lampy lub innego urządzenia technicznego ani taksometru. W odpowiedzi na skargę, Komendant Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga wniesiona od decyzję nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2011 r. jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżących o naruszeniu przez organ administracji wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżących, w momencie kontroli nie był wykonywany żaden przewóz, gdyż w pojeździe nie było pasażera. Okoliczność ta nie zmienia faktu, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a ponadto na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne jakim posługują się taksówki, w pojeździe znajdował taksometr. Kierujący pojazdem nie wykazał, by był w czasie kontroli na urlopie i znajdował się na drodze w celach prywatnych. Zatem brak pasażera w czasie kontroli nie uzasadniał przyjęcia, że skarżący nie wykonywali działalności objętej posiadaną licencją. Sąd uznał również za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy, co do zamontowania w kontrolowanym pojeździe taksometru (drogomierza). Fakt ten bowiem ustalony zostały w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w protokole kontroli, jak również w zeznaniach kontrolowanego M.T. Kierowca ten, przesłuchany w charakterze świadka zeznał do protokołu, że w pojeździe znajduje się urządzenie rejestrujące ELITE TAXI nr fabryczny [...]. W ocenie składu orzekającego, powyższe urządzenie jest równoważne z taksometrem, gdyż służy temu samemu celowi - umożliwia automatyczne naliczanie opłaty za przejazd. Okoliczność ta wynika to wprost z protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego, paragonu fiskalnego (raportu dobowego) oraz protokołu przesłuchania świadka - kierowcy. Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżących powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09, a Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. zabrania umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Urządzenie umieszczone na dachu pojazdu poza napisem W. i numerem telefonu zawierało również napis "Taxi", a więc pozostaje poza wszelką wątpliwością, że odwoływało się do napisów umieszczanych na pojazdach wykonujących przewozy na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 6 u.t.d., a takiego uprawnienia (licencji na przewozy osobowe taksówką) skarżący nie posiadali. Zatem urządzenie to upodabniało kontrolowany pojazd do taksówki co jest objęte zakazem z art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Sąd uznał również za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy co do zamontowania w kontrolowanym pojeździe taksometru. Fakty te bowiem ustalone zostały w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w ww. protokole kontroli z dnia [...] września 2009 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że wykonuje transport drogowy osób na rzecz firmy W. s.c. A.W., A.W., na podstawie zawartej umowy o współpracę, a do jego obowiązków należy właśnie przewóz osób. Potwierdził, że zlecenia na przewozy otrzymuje drogą radiową od ww. firmy. Osobom przewożonym wystawia paragony fiskalne w imieniu ww. firmy. Sąd nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne stwierdzenie skarżących, iż pojazd mógł w czasie kontroli być przeznaczony, na przykład do przewozu przesyłki oraz nie uznał za udowodnione, iż skarżący wykonywali przewozy na podstawie umowy w związku z weselem, rautem itp. W kontrolowanym pojeździe nie stwierdzono by znajdowała się jakakolwiek przesyłka przewożona przez kierowcę. Nadto kierowca nie podał, by kiedykolwiek zlecono mu tego rodzaju przewóz. Stąd stwierdzenie skarżących o tym, że zasadniczo trudnią się przewozem przesyłek nie zostało przez niego wykazane żadnymi dowodami. Jednocześnie skarżący w skardze podali, że wykonują (incydentalnie) przewozy osób obsługując konferencje, wesela, rauty itp. Jednakże na te okoliczności nie przedstawili żadnych dowodów (np. faktur, umów itp.), a samo ich stwierdzenie, że "incydentalnie" przewożą osoby było już przyznaniem faktu stwierdzonego podczas kontroli. Umieszczenie na kontrolowanym pojeździe napisu [...] i numerem telefonu również spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Przepis ten zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zauważenia wymaga, że wymieniony przepis nie dookreśla o jakiego przedsiębiorcę chodzi, czy o tego, który wykonuje przewozy, czy o innego. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., należy do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jak taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta. Wobec powyższego za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżących, iż na kontrolowanym pojeździe nie widniało oznaczenie skarżących, gdyż należy podkreślić, że przepis ten nie może być rozumiany w taki sposób, iż do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy. W związku z umieszczeniem przez skarżących na dachu i boku pojazdu nazwy [...], stanowiącej część firmy skarżących - "W. s.c. A.W., A.W." - która w trakcie postępowania administracyjnego uległa zmianie na "S. s.c. A.W., A.W." - Sąd uznał, że stanowiło to naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń wymienionych w przepisie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na prawidłowo przeprowadzony dowód potwierdzający okoliczności objęte art. 18 ust. 5 u.t.d., gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., jeżeli tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżących zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. Stąd twierdzenie skarżących o nieuzasadnionym przyjęciu jako dowodu w sprawie również ustaleń wynikających z protokółu kontroli nie było trafne. Wskazywanie w tym zakresie na przepis art. 75 u.t.d., nie może wyłączać zasad dowodzenia określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego w szczególności art. 76 § 1 k.p.a. w związku z przepisami art. 67 i następne tego aktu normatywnego. Wywodzenie przez skarżących na podstawie art. 75 u.t.d. ograniczonego zakresu wykorzystywania wyników kontroli jedynie do wskazanych w tym przepisie postępowań, nie było trafne. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 74 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych (art. 73 u.t.d.) inspektor sporządza protokół, który powinien odpowiadać wymaganiom wskazanym przez przepisy Działu II Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Protokół ten określa ustalenia dokonane w toku kontroli, na podstawie których organ administracji może stwierdzić czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na przykład jej art. 18 (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 17 lutego 2010 r. wydany w sprawie II GSK 378/09 i z dnia 28 kwietnia 2008 r. wydany w sprawie II GSK 50/08). W takiej sytuacji dochodzi do zastosowania art. 92 u.t.d. i w konsekwencji do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Innymi słowy, przyjęcie za uzasadnioną tezę skarżącego, że wyniki kontroli mogą być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d., prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania. Takie rozumienie przepisu art. 75 ustawy o transporcie drogowym narusza zasadę racjonalnego ustawodawcy stojąc w niezgodzie na przykład z zakazem sformułowanym w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz sankcjami wskazanymi w art. 92 i w przepisach załącznika do ustawy. Dlatego przepis art. 75 u.t.d. należy odczytywać w ten sposób, że formułuje on zakres wykorzystania wyników kontroli również do wszczęcia postępowań wskazanych w tym przepisie. Przepisem określającym naganne zachowania podmiotów działających w transporcie drogowym jest norma generalna wyrażona w art. 92 ust. 1 u.t.d. - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - odsyłająca do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz do innych przepisów w tym do regulacji umownych w stosunkach międzynarodowych i regulacji wspólnotowych (obecnie unijnych). Powoływanie się w związku z tym przez skarżących na ograniczenie ustawy do treści art. 75, a więc na mające wynikać z tego przepisu ograniczenie stosowania art. 92, nie można uznać za uzasadnione żadną wykładnią przepisu art. 75 u.t.d. Z tych względów skład orzekający Sądu nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ustalenia kontroli, wykorzystane do podjęcia przez organy administracji publicznej zaskarżonych decyzji, w tym zaskarżonej decyzji nr [...]Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nie miało uzasadnienia prawnego. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Materiał zebrany przez organ administracji w sprawie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie ustalenia organu potwierdziły zarzuty stawiane skarżącym. To, że ustalenia te skarżący interpretują odmiennie niż organ administracji nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne (określane przez skarżących jako baner), że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli, a w pojeździe było zamontowane urządzenie, które organ określa zgodnie z dokumentacją dotycząca tego urządzenia jako taksometr. Zatem odmienna interpretacja przez skarżących tych ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadzała się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy, skarżący swoimi zarzutami zmierzali do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącego, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.