VI SA/Wa 3434/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2023 r. , 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. J. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "organ") zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2024 r. nr [...]na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1-3 pkt 2, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.; zwanej dalej "p.r.d."), § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r., poz. 502 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. J. ( dalej: "Strona", "Skarżący") utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2023 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Jak wynika z akt sprawy, podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, rzeczywistej masie całkowitej i naciskach jednej lub wielu osi wskazanych dla zezwolenia kategorii V, z naruszeniem zakazu przewozu ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy oraz dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego. W dniu 11 kwietnia 2023 r. w miejscowości N. M., na autostradzie [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki S. o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki P.o nr rej. [...]. Pojazd prowadził M.R., który w chwili zatrzymania do kontroli drogowej prowadzonego pojazdu członowego, realizował krajowy przewóz drogowy rzeczy, w postaci trzody chlewnej w ilości 180 sztuk - w imieniu i na rzecz M.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. J. Zakład [...]. Ustalenia kontroli zostały zawarte w Protokole kontroli drogowej nr [...]oraz Protokole z przesłuchania świadka, kierowcy M.R. - z dnia 11 kwietnia 2023 r. Pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. organ I instancji zawiadomił stronę postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszeń stwierdzonych w toku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 11 kwietnia 2023 r. Postępowanie prowadzone przed [...]WITD zostało zakończone w dniu 20 lipca 2023 r. wydaniem decyzji nakładającej na Stronę karę w wysokości 10.000 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony GITD – decyzją z dnia 24 czerwca 2024 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zaznaczył, że podczas kontroli stwierdzono, iż: 1) kontrolowany pojazd członowy przekraczał dopuszczalną masę całkowitą, tj. rzeczywista masa całkowita pojazdu z ładunkiem wyniosła 44,25 t (bez odjęcia korekty 2%) - przekroczenie wartości dopuszczalnej (40 t) o 4,25 t, tj. o 10,63%; 2) rzeczywisty nacisk potrójnej osi nienapędowej wyniósł 24,9 t (bez odjęcia korekty 2%), a zatem przekraczał wartość dopuszczalną (24 t) o 0,91 tj. 3,75%. Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miało zarządzenie nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dziennik Urzędowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Warszawa, dnia 18 września 2014 r. poz. 14) zmienione zarządzeniem nr 35 w sprawie zmiany zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Zdaniem GITD przekroczenia dopuszczalnych parametrów obliczano na podstawie wartości odczytanych z wagi, gdyż nawet po zastosowaniu 2% tolerancji od wskazań, wartości te były przekroczone względem dopuszczalnych norm. Następnie organ wskazał, że w trakcie kontroli wykonano pomiar rzeczywisty masy całkowitej kontrolowanego pojazdu do którego wykorzystano wagę samochodową do ważenia pojazdów w ruchu typ PLT161, nr fab. METEOR-E-065, rok produkcji 2020. Użyta podczas kontroli waga legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. w dniu 2 marca 2022 r., z datą legalizacji do dnia 2 kwietnia 2024 r. Miejsce ważenia legitymowało się Protokołem z pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów w ruchu. Uprawniony geodeta przeprowadził jego pomiary w dniu 23 stycznia 2023 r., a pomierzone spadki mieszczą się - zdaniem GITD - w prawnych normach. Odnosząc się do podniesionej przez Stronę kwestii w zakresie poprawności przeprowadzonego procesu ważenia oraz zastosowania w toku kontroli drogowej nieodpowiednich wag do rodzaju przewożonego ładunku (trzoda chlewna) organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle instrukcji wagi sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowita pojazdu i masę poszczególnych osi. GITD nie zgodził się z zarzutami Strony, że nie sposób zgodzić się z zarzutami strony, iż wagami METEOR nie można ważyć pojazdów przewożących żywych zwierząt. Jak wynika wprost z zapisów instrukcji obsługi ww. wagi w pkt 3. Zasady optymalnej instalacji i użytkowania. Zalecenia ogólne, producent wskazuje: "Ważenie dynamiczne osiowe nie jest zalecane do ważenia cystern z płynami gdy dochodzi podczas ważenia przemieszczania się środka ciężkości pomiędzy osiami (tzw. "falowanie płynu") w takim przypadku zaleca się przełączenie wagi w tryb pomiaru statycznego. Ograniczenie nie dotyczy ładunków płynnych umieszczonych i przewożonych w opakowaniach, np. butelkach, kartonach, bębnach itp. jak również ładunków w postaci żywych zwierząt, czy betonu w mieszadle betonomieszarki)". Zdaniem GITD tym samym wagę METEOR w trybie ważenia dynamicznego można dokonywać pomiarów nacisków osi i mas całkowitych pojazdów przewożących żywe zwierzęta. Jednocześnie zauważono, iż przewożone przez Stronę w dniu kontroli zwierzęta, były umieszczone pojedynczo (oddzielone przegrodami), tak aby nie mogły się przemieszczać (co potwierdza zebrana w toku kontroli drogowej dokumentacja fotograficzna). Takie umieszczenie zwierząt pozwala na ich bezpieczne przewiezienie, jak również - jak w omawianym przypadku - dokonanie pomiaru rzeczywistej masy całkowitej i nacisków osi na drogę ważonego pojazdu. Pojazd poruszał się w trakcie procesu ważenia płynnie, z prędkością nie większą niż 5 km na godzinę, co zapobiegło przemieszczaniu się ładunku. Powyższe potwierdził – zdaniem organu - kierowca kontrolowanego pojazdu członowego M. R. w protokole kontroli drogowej z dnia 11 kwietnia 2023 r., który nie zgłaszał żadnych uwag. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d W rozpatrywanym przypadku nie przewożono ładunku sypkiego, ani drewna -przewożono ładunek w postaci trzody chlewnej, w ilości 180 sztuk. Poza tym podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, a zatem nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Uzyskane wyniki ważenia są – w ocenie GITD - pełni wiarygodne i jednoznacznie z nich wynika, że kontrolowany pojazd w dniu kontroli - był pojazdem nienormatywnym. Zdaniem organu odwoławczego Strona nie wykazała, że dochowała należytej staranności, co wyłączałoby jej odpowiedzialność na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. GITD odnosząc się do kwestii wskazanej w odwołaniu dotyczącej źle działającego komputera pokładowego, w jaki wyposażony jest kontrolowany pojazd (zawyżanie wagi) - wskazał, że ten argument tym bardziej świadczy o wpływie strony - na stwierdzone w toku kontroli - naruszenie. Jeżeli Strona posiadając wiedzę o tym, że komputer pokładowy kontrolowanego pojazdu, posiadająca funkcję pomiaru nacisków osi na drogę - działa nieprawidłowo - godzi się na przewóz, nie ustalając rzeczywistej masy całkowitej i nacisków osi pojazdu, a tym samym nie ustalając normatywności pojazdu lub jej braku - przyczynia się bezpośrednio do zaistniałego naruszenia prawa. Odnosząc się do argumentu Strony o nieuwzględnieniu "generowanych" przez przewożone zwierzęta odchodów i umieszczonej w naczepie ściółki, które - w ocenie strony - z całą pewnością zwiększyły wagę całościową transportu - organ odwoławczy wskazał - że zgodnie z prawami logiki i fizyki - masa całkowita pojazdu nie uległa zmianie, a ściółka i odchody (choć w innej postaci - tj. treści pokarmowej "wewnątrz" zwierząt) były w chwili ładowania kontrolowanego pojazdu na naczepie i ich masa, bez względu w jakiej postaci, nie mogła ulec zmianie i powinna być wzięta przez stronę pod uwagę, już na etapie załadunku pojazdu. Zdaniem GITD Strona nie ustaliła prawidłowo masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego i jego nacisków osi na drogę, czego skutkiem jest stwierdzone podczas kontroli naruszenie. Dodatkowo podkreślono, że na etapie postępowania przed organem I instancji Strona była informowana o konieczności przedstawienia stosownych dowodów w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, iż dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, iż czynności kontrolne polegające na wykonaniu pomiaru nacisków osi i masy całkowitej zespołu pojazdów Skarżącego przy użyciu dwupomostowej przenośnej wagi METEOR E-065 zostały wykonane w sposób prawidłowy, uwzględniający zalecenia producenta i przedstawiały rzeczywisty nacisk osi i masy całkowitej pojazdów Skarżącego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji; 2. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez aprobatę przez organ II instancji wydania przez organ I instancji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy tj. bez przeprowadzenia dowodów służących wyjaśnieniu czy M. J. miał wpływ na powstanie naruszeń, w szczególności w zakresie możliwości skorzystania przez kierowcę z systemów pomiarów nacisku na osie w kontrolowanym pojeździe; 3. art. 140aa ust. 4 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, iż nie miał wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł przewidzieć zdarzeń oraz okoliczności będących jego przyczyną, a także dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem; 4. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140aa ust. 3 p.r.d. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy brak zastosowania korekty marginesu błędu do uzyskanych pomiarów osi i masy całkowitej pojazdu doprowadził do nałożenia wyższej kary pieniężnej. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja GITD z dnia 24 czerwca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Kontrolowane decyzje wydano z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych oraz przepisów prawa materialnego odnośnie sposobu interpretacji wyników pomiaru/wskazania wagi, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. wymagało uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Z dotychczasowych ustaleń faktycznych organów wynikało, że kontrolowany pojazd członowy przekraczał dopuszczalną masę całkowitą, tj. rzeczywista masa całkowita pojazdu z ładunkiem wyniosła 44,25 t - przekroczenie wartości dopuszczalnej (40 t) o 4,25 t, tj. o 10,63%, a rzeczywisty nacisk potrójnej osi nienapędowej wyniósł 24,9 t, a zatem przekraczał wartość dopuszczalną (24 t) o 0,91 tj. 3,75%. Na tej podstawie kontrolowany pojazd uznano za nienormatywny w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d. i w konsekwencji nałożono karę pieniężną w wysokości 10 000 zł na Skarżącego. Zgodnie z art. 2 pkt 35a p.r.d. za pojazd nienormatywny uznaje się pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z art. 64 ust. 1 p.r.d. wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem m.in. uzyskania odpowiedniego zezwolenia. W art. 64 ust. 2 p.r.d. postanowiono natomiast o zakazie przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Skarżący podnosił w toku postępowania trzy zasadnicze kwestie: 1) brak prawidłowego przeprowadzenia pomiaru nacisków osi i masy całkowitej zespołu pojazdów Skarżącego przy użyciu dwupomostowej przenośnej wagi METEOR E-065; 2) błąd pomiaru i niezastosowanie wskaźnika korekty przy interpretacji wyniku; 3) brak wpływu Skarżącego na powstanie naruszeń, a także dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Odnośnie do pierwszego ze wskazanych zagadnień Sąd uznał, że stanowisko Skarżącego jest bezpodstawne. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wskazał, że sporny pomiar pojazdu z trzodą chlewną miał miejsce zgodnie z instrukcją przenośnej wagi METEOR E-065 (pkt 3 str. 7 instrukcji, k-22 akt administracyjnych), a co istotne przewóź trzody chlewnej był realizowany w przegrodach co potwierdza zgormadzona w sprawie dokumentacja fotograficzna (k-26 akt administracyjnych). Również w zakresie trzeciego zagadnienia Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia stanowiska strony skarżącej. Pomijając kwestie braku przedstawienia przez Skarżącego dowodów w kwestii zachowania należytej staranności podkreślić należy, że zeznania kierowcy kontrolowanego pojazdu członowego M. R. wskazują na zaniedbania w zakresie szkolenia kierowców w firmie Skarżącego odnośnie obsługi urządzeń mierzących masę pojazdu za pomocą którego realizowany był sporny pojazd (k-30 akt administracyjnych). Za zasadne Sąd uznał natomiast zarzuty Skarżącego odnośnie interpretacji wyników ważenia pojazdu, jednakże z innych względów niż te wskazane w skardze. O ile wynik pomiaru jako taki nie może być kwestionowany, ponieważ wynikał ze wskazania posiadającej świadectwo legalizacji ponownej wagi (k-18 akt administracyjnych), o tyle ostatecznie przyjętą wartość Sąd uznał za ustalenie co najmniej przedwczesne. Zdaniem Sądu organy nie uwzględniły w swoich rozstrzygnięciach przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 188, poz. 1345). Otrzymanego wyniku pomiaru nie poddano interpretacji przy uwzględnieniu przewidzianego w tym akcie prawnym wskaźnika korekty tzw. błędu granicznego. Nie wykazano więc ponad wszelką wątpliwość, że do przypisanego Skarżącego naruszenia faktycznie doszło w wysokości stwierdzonej w zaskarżonej decyzji. Ponieważ kontrolowane decyzje dotyczą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, to nie może być jakichkolwiek wątpliwości co do ustaleń faktycznych świadczących o naruszeniu prawa. W sytuacji Skarżącego chodzi o zapewnienie takiego stopnia pewności pomiaru, który nie będzie pozostawiać wątpliwości, że uzyskane rezultaty są prawidłowe i mogą służyć jako wystarczający materiał do stwierdzenia wystąpienia przekroczenia, z którym wiąże się sankcja administracyjna. Dlatego wymaga zaznaczenia, że to, że użyta do pomiaru waga posiadała ważne świadectwo legalizacyjne nie oznacza, że wskazywany przez nią wynik ważenia jest ostatecznym dowodem na stwierdzenie naruszenia prawa i każdy wykonany przy jej użyciu pomiar odpowiada wartości rzeczywistego nacisku osi pojazdu na podłoże. Gdyby zaś uwzględnić tolerancję 4% (określoną w przepisach powołanego rozporządzenia), to parametry pojazdu mieściłyby się w zakresie wartości uzasadniających nałożenie niższej kary pieniężnej (naruszenie dmc poniżej 10%) niż faktycznie nałożona (6 000 zł zamiast 10 000 zł). Wagi samochodowe służące do ważenia pojazdów w ruchu klasyfikowane są do różnych klas dokładności z punktu widzenia ich precyzji (dokładności). Okoliczność ta powinna zostać uwzględniona podczas analizy (interpretacji) wyniku pomiaru, ponieważ wskazują na nią przepisy ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Wyróżniono w nim 4 klasy wag, odnośnie do których w załączniku nr 1 do rozporządzenia określono poziom dopuszczalnych odchyleń. Dla wagi klasy D odchylenie dopuszczalne w % skorygowanego obciążenia osi i osi wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolnego innego niż dwuosiowy podczas ważenia dynamicznego, przy użytkowaniu wagi określono na ±4%. Trudno bowiem oczekiwać, aby waga, zainstalowana w różnych miejscach i warunkach, dokonywała takich samych pomiarów (tak precyzyjnych), jak waga działająca w warunkach laboratoryjnych z prawidłowym wzorcem masy, bez wpływu na wynik pomiaru czynników zewnętrznych. Organy tego postanowienia rozporządzenia nie uwzględniły przy interpretacji wskazań wagi. Z klasy użytej wagi wynika, że może dochodzić w trakcie pomiarów dokonywanych w różnych warunkach do odchyleń, które mieszczą się granicach prawnie dopuszczalnych błędów. Bez uwzględnienia przewidzianego w rozporządzeniu wskaźnika korekty wyniku pomiaru nie można w sposób niewątpliwy przypisać przewoźnikowi naruszenia, jeżeli wskazane przez wagę przekroczenie dopuszczanych wartości mieści się w granicach tzw. błędu granicznego. Korekta taka czyni również zadość rozstrzyganiu wątpliwości natury faktycznej na korzyść podmiotu administrowanego, stosownie do art. 81a § 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt II GSK 705/24), zwłaszcza gdy wynik pomiaru ma charakter graniczny. Powołane zarówno przez organ i Skarżącego zarządzenie GITD z dnia 17 września 2014 r. nr 28/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego nie stanowi źródła prawa (wyrok NSA z 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt II GSK 472/24) i nie może wpływać na zakres odpowiedzialności Skarżącego, gdyż ta wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem Sądu dokonując pomiaru mającego służyć jako dowód w sprawie ukaranie podmiotu wykonującego przejazd, organ ma obowiązek zapewnić narzędzia pomiarowe posiadające nie tylko wymagane urzędowe potwierdzenie prawidłowości i powtarzalności uzyskiwanych wyników w zbliżonych warunkach, ale i to, aby uzyskany wynik był wynikiem rzeczywistym W ocenie Sądu w warunkach granicznych, z którymi organy miały do czynienia w okolicznościach sprawy, akceptacja wyniku ważenia powinna być poprzedzona jego interpretacją, a w razie wątpliwości powinny one zostać rozstrzygnięte na korzyść podmiotu wykonującego przejazd o wartości błędów granicznych, o których mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Wadą dotychczasowego postępowania było oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wyniku pomiaru i powołanie się na świadectwo legalizacji ponownej bez rozważenia uwzględnienia dopuszczalnych prawnie błędów pomiaru wagi. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe uwagi co do konieczności poddania uzyskanego wyniku ważenia interpretacji przy uwzględnieniu klasy użytej do pomiaru wagi oraz przewidzianego dla niej wskaźnika korekty. W razie takiej potrzeby organ zasięgnie informacji u producenta wagi co do jej specyfikacji i występujących dopuszczalnych błędów pomiarów, które będzie zobowiązany uwzględnić na korzyść Strony. Z podanych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, w wysokości poniesionego wpisu od skargi, orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.