VI SA/Wa 344/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, stosując art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) w związku z art. 107 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 ze zm.), nałożył na Spółkę A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w części 9 ADR. Powyższa decyzja została skierowana do Spółki i doręczona w dniu 4 września 2015 r. Od decyzji tej odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, wniósł P. K.- pełnomocnik Zarządu Spółki, nie zgadzając się z ustaleniami kontrolnymi organu i jego rozstrzygnięciem. Pismem z dnia [...] września 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 64 § 2 i art. 33 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), wezwał Spółkę A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych odwołania, poprzez złożenie pod odwołaniem czytelnego podpisu przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki - zgodnie z wpisem do rejestru przedsiębiorców - lub przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do wniesienia odwołania przez P. K., który podpisał przedmiotowe odwołanie. Jednocześnie organ zaznaczył, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W przypadku przedłożenia pełnomocnictwa, na podstawie art. 261 § 1 kpa w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1282 ze zm.), podmiot składający dokument stwierdzający udzielenie pełnomocnictwa lub prokury oraz jego odpis, wypis lub kopię obowiązany jest do uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 17 zł. Pismem z dnia [...] października 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając w oparciu o art. 133 kpa, przesłał odwołanie złożone przez P. K. Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego, zwracając uwagę, że do akt administracyjnych nie zostało złożone pełnomocnictwo oraz wskazując, że środek zaskarżenia został złożony w terminie. Pismem z dnia 13 listopada 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał P. K., jako pełnomocnika Spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w R., do uzupełnienia braków formalnych złożonego odwołania, poprzez nadesłanie oryginału bądź potwierdzonej - zgodnie z treścią art. 76a § 2 kpa - kopii pełnomocnictwa. Organ wskazał, że nieuzupełnienie braku formalnego w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania, spowoduje stwierdzenie niedopuszczalności złożonego odwołania. Powyższe wezwanie zostało doręczone P. K. w dniu [...] listopada 2015 r. Przy piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. P. K. nadesłał pełnomocnictwo udzielone przez Zarząd Spółki, wskazując, że jest ono aktualne i nie zostało cofnięte, a także wyjaśniając, że Prezesem Zarządu jest J. K., prywatnie będąca jego żoną i obecnie wychowująca dwumiesięczną córkę. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 134 kpa w związku z art. 64 § 2 kpa, stwierdził niedopuszczalność złożonego odwołania. W motywach postanowienia organ podał, że P{. K. nie przesłał oryginału pełnomocnictwa bądź jego kopii potwierdzonej zgodnie z treścią art. 76a § 2 kpa, uprawniającego go do reprezentowania Spółki A.. Brak formalny odwołania nie został zatem uzupełniony, gdyż P. K. nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego uprawnienie do reprezentowania Spółki. Okoliczność, że J. K. jest żoną P. K., pozostaje bez znaczenia prawnego, ponieważ członek najbliższej rodziny może być pełnomocnikiem tylko w sytuacji, gdy stroną jest osoba fizyczna, a nie spółka prawa handlowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła o jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, zarzucając naruszenie: art. 33 § 3 kpa, poprzez brak należytego wezwania strony i jej pełnomocnika do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonego odpisu; art. 63 § 3 kpa, poprzez niewezwanie Spółki do podpisania złożonego odwołania przez osobę upoważnioną do jej reprezentowania (zgodnie ze sposobem reprezentacji ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym); art. 76a § 2 kpa, poprzez jego zastosowanie w realiach niniejszej sprawy w sytuacji, gdy podstawą wezwania winien być tylko art. 33 § 3 kpa w związku z art. 64 § 2 kpa; art. 9 kpa, poprzez podanie P. K. błędnej podstawy wezwania i niezażądanie oryginału pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonego odpisu, stosowanie do treści art. 33 § 3 kpa, co w konsekwencji spowodowało ujemne skutki prawne dla strony. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy - co do zasady - w sprawie stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji albo gdy odwołanie zostało złożone przez podmiot niebędący stroną, ewentualnie, gdy środek zaskarżenia został przez nią wniesiony z uchybieniem terminu. W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżonym postanowieniem stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], wskazując, że P. K., składający przedmiotowy środek zaskarżenia, nie uzupełnił jego braku formalnego, bowiem nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego uprawnienie do reprezentowania Spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. Jednakże z akt administracyjnych sprawy wynika, że skierowane przez GITD do P. K. wezwanie nie wskazuje, w jakim trybie i na jakiej podstawie prawnej organ ten zwracał się o uzupełnienie braku formalnego odwołania. Kwestia ta ma nader istotne znaczenie prawne, bowiem w procedurze administracyjnej jedynym trybem służącym usuwaniu braków formalnych pism procesowych jest tryb uregulowany w art. 64 § 2 kpa. Zgodnie z jego treścią, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wprawdzie organ powołuje ten przepis jako jedną z podstaw prawnych swego procedowania, niemniej jednak czyni to dopiero w zaskarżonym postanowieniu. Natomiast przepis ten ma zastosowanie do usuwania wszelkich braków formalnych pism procesowych, a więc także takich, które dotyczą złożonego odwołania. Jeśli zatem wnoszący odwołanie nie załącza do niego pełnomocnictwa, z którego wynikałoby, że podpisał odwołanie, działając w imieniu reprezentowanej strony, wówczas organ obowiązany jest skorzystać z trybu naprawczego, o którym mowa w art. 64 § 2 kpa. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego, formułując wezwanie do P. K., nie wskazał na art. 64 § 2 kpa, co winien uczynić, lecz powołał się na treść art. 33 § 1-4 kpa i art. 76a § 2 kpa, co z kolei samo w sobie nie jest wadą wezwania, jako że organ wyjaśnia w ten sposób, w jakim celu i dlaczego je kieruje. Wadliwość przedmiotowego wezwania tkwi natomiast w braku zastosowania przez organ art. 64 § 2 kpa, który to przepis wprowadza rygor pozostawienia odwołania bez rozpoznania, i który to rygor organ stosuje wówczas, gdy nie zostaną usunięte braki formalne pisma. Wezwanie, które organ skierował do P. K., zostało opatrzone rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, którego to rygoru nie wprowadza ani przepis art. 64 § 2 kpa, ani art. 134 kpa. Niezastosowanie w sprawie przepisu art. 64 § 2 kpa w istocie doprowadziło do nieuprawnionego opatrzenia wezwania rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i w konsekwencji do przedwczesnego wydania zaskarżonego postanowienia. Jak już zostało zaznaczone, tryb naprawczy z art. 64 § 2 kpa ma służyć usuwaniu braków formalnych pism procesowych, toteż w pierwszej kolejności organ winien zastosować ten przepis. Użyty przez GITD w wezwaniu rygor stwierdzenia niedopuszczalności odwołania jest nieprawidłowy, toteż Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, uchylając je. Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (postanowienie ostateczne), a zatem zaistniała podstawa do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.