VI SA/Wa 345/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Polskiego Związku Jeździeckiego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania licencji trenera w zakresie sportu kwalifikowanego jeździeckiego oddala skargę Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 12 października 2007 r. M. R., w oparciu o art. 45 i 46 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155 poz. 1298 z późn. zm.) w zw. z art. 44 ust. 1a i ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 81 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 2 w zw. z § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania (Dz. U. Nr 71, poz. 738 z późn. zm.) skierował do Polskiego Związku Jeździeckiego wniosek o nadanie licencji trenera w zakresie sportu kwalifikowanego jeździeckiego na okres 3 lat. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż od 1987 r. posiada tytuł zawodowy instruktora rekreacji ruchowej, a ponadto w 2004 r. uzyskał tytułu instruktora szkolenia podstawowego PZJ. Posiada też od roku 1987 r. uprawnienia z zakresu hipoterapii. Do wniosku załączył kopię legitymacji instruktorskiej, kopię Certyfikatu Instruktora Szkolenia Podstawowego PZJ oraz informację o swoich osiągnięciach w zakresie sportu i szkolenia jeździeckiego wraz ze skróconym CV. Rozpoznając powyższy wniosek Polski Związek Jeździecki decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 45 i 46 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym odmówił przyznania wnioskodawcy licencji trenera w zakresie sportu kwalifikowanego jeździeckiego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania, zajęcia w zakresie sportu kwalifikowanego prowadzić mogą wyłącznie trenerzy i instruktorzy sportu. Posiadane przez wnioskodawcę kwalifikacje instruktora rekreacji ruchowej oraz wewnątrzzwiązkowy tytuł instruktora szkolenia podstawowego, poświadczone odpowiednimi dokumentami, nie są natomiast wystarczające do wydania licencji trenera Polskiego Związku Jeździeckiego. Decyzja powyższa została podpisana przez Dyrektora Biura Polskiego Związku Jeździeckiego M. W. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego M. R. zarzucił organowi naruszenie: 1. § 34 pkt 17 Statutu PZJ, albowiem sprawy przyznawania licencji trenera należą wyłącznie do kompetencji Zarządu PZJ, a nie zaś do Dyrektora Biura; 2. art. 45 i 46 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej w związku z § 2 ust. 2 i § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania, a także Regulaminu rejestracji i licencjonowania w PZJ, obowiązującego od 1 marca 2007 r., uchwała nr [...] PZJ- przez wyłączenie możliwości uzyskania licencji trenera przez instruktora rekreacji ruchowej ze specjalizacją jeździectwo; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaopatrzenie decyzji w lakoniczne uzasadnienie, nie dając tym samym możliwości uprawnionemu do polemiki, poprzez odstąpienie od merytorycznego odniesienia się do przedłożonej dokumentacji oraz poprzez brak uzasadnienia prawnego w należyty sposób, a jedynie ograniczenie się do wskazania przepisów regulujących przyznawanie licencji trenera sportu kwalifikowanego; 4. art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącemu prawa do wypowiedzenia się co do przedłożonego materiału dowodowego, czym to w znaczący sposób uniemożliwiono skarżącemu wzięcie czynnego udziału w sprawie. Wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wedle Statutu Polskiego Związku Jeździeckiego organem Związku, władnym do rozpoznawania wniosków o przyznanie licencji trenera w zakresie sportu kwalifikowanego jest wyłącznie Zarząd Związku. Zgodnie zatem z § 34 pkt 17 Statutu PZJ wyłącznie do kompetencji Zarządu PZJ należy rozpatrywanie spraw przyznawania licencji trenera, a nie do Dyrektora Biura PZJ. Powyższe uchybienie winno więc skutkować stwierdzeniem nieważności skarżonej decyzji. Wskazał ponadto, iż przepisy art. 45 i 46 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym jednoznacznie stanowią, że zajęcia w zakresie sportu kwalifikowanego mogą prowadzić wyłącznie trenerzy i instruktorzy spełniający wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania, wydanym na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej. Licencję przyznaje Polski Związek Jeździecki po uprzednim stwierdzeniu, że osoba zainteresowana posiada kwalifikacje określone w tym rozporządzeniem. Jak wynika zaś z § 2 ust. 2 w zw. z § 16 ust. 2 cyt. rozporządzenia instruktor rekreacji ruchowej ze specjalnością jeździectwo spełnia, obok instruktora sportu, wymagania ustawowe konieczne do uzyskania licencji trenera. W ocenie pełnomocnika skarżącego intencją tych przepisów jest aby licencji trenerskich nie zostali pozbawieni instruktorzy rekreacji ruchowej legitymujący się wysokimi kwalifikacjami jeździeckimi i dużym dorobkiem w pracy szkoleniowej, jedynie z przyczyn formalnych w postaci braku tytułu instruktora sportu. Do uzyskania licencji trenera nie wystarcza jednak samo posiadanie tytułu trenera, instruktora sportu lub rekreacji, bowiem ustawodawca aby przeciwdziałać możliwości uzyskania licencji trenera przez osoby posiadające tytuły instruktorów sportu lub rekreacji ruchowej, ale nie posiadające faktycznie kwalifikacji w zakresie sportu kwalifikowanego w przepisie ust. 4 art. 46 określił, że PZJ ustali w regulaminie warunki i trybu przyznawania i pozbawiania licencji. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wraz z wprowadzeniem nowego systemu szkolenia kadr Polski Związek Jeździecki wprowadził wewnątrzzwiązkowy stopień instruktora szkolenia podstawowego, nadawany instruktorom rekreacji ruchowej ze specjalnością jeździectwo po złożeniu dodatkowych egzaminów weryfikacyjnych praktycznych i teoretycznych przed Centralną Komisją Egzaminacyjną PZJ. Skarżący egzamin taki złożył i otrzymał uprawnienia instruktora szkolenia podstawowego z dniem 15 listopada 2004 r. Punkt 3.3.3. Regulaminu wydawania licencji stanowi zaś, że pierwsza licencja zostanie przyznana m.in. wszystkim absolwentom kursów instruktorskich lub trenerskich, organizowanych wg programów zawartych w Zasadach szkolenia PZJ, zdającym egzaminy końcowe po 1 października 2007r., a więc dotyczy on również instruktorów rekreacji. Pełnomocnik skarżącego podniósł ponadto, że podstawą proceduralną działania Polskiego Związku Jeździeckiego są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc wszelkie czynności podejmowane przez organ, tj. Zarząd Polskiego Związku Jeździeckiego, winny czynić zadość wszystkim wymogom stawianym organom administracji publicznej oraz innym podmiotom powołanym z mocy prawa w procesie orzeczniczym. Wydana decyzja powinna więc czynić zadość wymogom art. 107 § 3 k.p.a. czyli zawierać uzasadnienie prawne oraz faktyczne rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada powyższym wymogom. Zwrócić przede wszystkim należy uwagę, iż przedmiotowe uzasadnienie nie zawiera żadnego zdania określającego zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego, nie wskazuje na dowody uznane za słuszne oraz nie wskazuje konkretnej podstawy prawnej, która to w oczywisty sposób nie może znaleźć zastosowania na potrzeby niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana więc z rażącym naruszeniem prawa. Polski Związek Jeździecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ podniósł, iż uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Zarząd Polskiego Związku Jeździeckiego upoważnił Dyrektora Biura PZJ M. W. do rozpoznawania wniosków oraz podejmowania decyzji o przyznawaniu bądź odmowie przyznania licencji trenera szkoleniowcom w jeździectwie, w trybie art. 45 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania organ wskazał, iż tytułami zawodowymi w dziedzinie kultury fizycznej są: trener, instruktor i menedżer. Uzyskanie któregokolwiek z wymienionych tytułów wymaga spełnienia kryteriów wyraźnie ustalonych w tym akcie prawnym i oddzielnych dla każdej klasy trenerskiej i specjalności instruktorskiej. W przepisach tego rozporządzenia wyraźnie zostały odróżnione kryteria nabycia tytułu instruktora sportu od tytułu instruktora rekreacji ruchowej. Instruktor sportu musi zdobyć w ramach studiów, bądź na specjalistycznym kursie wiedzę w danej dyscyplinie sportu. Instruktor rekreacji ruchowej odpowiednio musi zdobyć wiedzę z danej dyscypliny rekreacji ruchowej. Punktem wyjścia dla kariery trenerskiej jest zaś albo ukończenie odpowiedniego kierunku studiów albo posiadanie tytułu instruktora ze specjalnością w danej dyscyplinie sportu. Tytuł instruktora rekreacji ruchowej wśród kryteriów niezbędnych dla wejścia do grona najniższej, drugiej klasy trenerskiej nie jest natomiast przez rozporządzenie wymieniony. A zatem posiadanie takiego tytułu nie jest prawem przewidzianym tytułem do skutecznego ubiegania się o przyznanie licencji trenera. Powoływanie się przez pełnomocnika skarżącego na zapis Regulaminu jest natomiast nieuzasadnione, albowiem zasady szkolenia PZJ nie przewidują szkoleń kończących się uzyskaniem tytułu instruktora rekreacji ruchowej. Polski Związek Jeździecki działając na zasadzie art. 46 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym nie może więc przyznać licencji trenera osobie, która spełnia tylko kryteria niezbędne dla posiadania tytułu instruktora rekreacji ruchowej ze specjalnością jeździectwo. Czyniąc tak Polski Związek Jeździecki naruszyłby przepis art. 45 ustawy dopuszczając, by zajęcia w zakresie sportu kwalifikowanego prowadziły osoby, które uzyskały licencję trenera z naruszeniem przepisów prawa. Polski Związek Jeździecki uznał też za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W ocenie organu zaskarżona decyzja spełnił wymogi art. 107 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu wskazane zostały konkretne przepisy, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, a odmowa przyznania licencji trenera argumentowana jest brakiem spełniania wymogów zawartych w powołanych przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W sprawach przyznawania i pozbawiania licencji trenera od orzeczeń polskiego związku sportowego osobie wnioskującej o przyznanie licencji lub pozbawionej takiej licencji przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w oparciu o art. 49 w zw. z art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. Odnosząc się na wstępie do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego nieważności zaskarżonej decyzji z powodu jej podpisania przez osobę nieupoważnioną wskazać należy, iż zgodnie z § 34 pkt 17 Statutu Polskiego Związku Jeździeckiego do kompetencji Zarządu Związku należy podejmowanie decyzji i uchwał we wszystkich sprawach za wyjątkiem zastrzeżonych do kompetencji walnego zjazdu delegatów i komisji rewizyjnej. Na podstawie zaś § 37 pkt 10 Statutu Zarząd może powoływać pełnomocników do określonych zadań. Zarząd PZJ uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. upoważnił Dyrektora Biura PZJ M. W. do rozpoznawania wniosków oraz podejmowania decyzji w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania licencji trenera szkoleniowcom w jeździectwie. Zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2007 r. została podpisana przez Dyrektora Biura PZJ M. W., a więc przez osobę działającą z upoważnienia Zarządu PZJ. Zarzut podpisania decyzji przez osobę nieupoważnioną należy uznać w związku z tym za nieuzasadniony. Zgodnie z art. 44 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675) zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego, sportu i rekreacji ruchowej mogą prowadzić osoby posiadające kwalifikacje zawodowe nauczyciela wychowania fizycznego lub uprawnienia w tym zakresie określone odrębnymi przepisami. Zorganizowane zajęcia w zakresie sportu i rekreacji ruchowej mogą prowadzić także osoby posiadające kwalifikacje instruktora i trenera. W ust. 3 tego artykułu zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu aby określił, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje, stopnie i tytuły zawodowe w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowe zasady i tryb ich uzyskiwania, uwzględniając stopnie trenerskie i specjalizacje instruktorskie, warunki uzyskiwania tych stopni i tytułów oraz tytułu menedżera sportu, a także jednostki uprawnione do prowadzenia kursów specjalistycznych i dokumenty stwierdzające posiadane kwalifikacje. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym stanowi zaś, że licencję trenera przyznaje właściwy polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia, związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu na wniosek osoby zainteresowanej, po stwierdzeniu, że osoba ta spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 44 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej wydane zostało przez Ministra Edukacji Narodowej rozporządzenie z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania (Dz. U. Nr 71 poz. 738 z późn. zm.). Przepisy tego rozporządzenia określają jakie wymagania musi spełniać osoba ubiegająca się o określony stopień trenerski (trenera klasy drugiej, pierwszej oraz trenera klasy mistrzowskiej). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia trenerem klasy drugiej (czyli najniższej) może być osoba, która: 1) ukończyła studia wyższe na kierunku wychowanie fizycznie ze specjalnością trenerską albo 2) posiada tytuł, przez okres co najmniej dwóch lat, instruktora ze specjalizacją w danej dyscyplinie sportu i ukończyła trenerskie studia podyplomowe, albo 3) posiada tytuł, przez okres co najmniej dwóch lat, instruktora ze specjalizacją w danej dyscyplinie sportu, posiada co najmniej świadectwo dojrzałości, ukończyła specjalistyczny kurs na stopień trenera klasy drugiej i zdała egzamin końcowy. Z dokumentów załączonych przez M. R. do wniosku o nadanie licencji trenera w zakresie sportu kwalifikowanego jeździeckiego wynika, że ukończył on studia na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w [...], od 1987 r. posiada stopień instruktora rekreacji ruchowej, a w 2004 r. uzyskał ponadto wewnątrzzwiązkowy stopień instruktora szkolenia podstawowego PZJ. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ prawidłowo stwierdził, iż skarżący nie spełnia wymogów określonych w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia niezbędnych do uzyskania licencji trenera klasy drugiej w zakresie sportu kwalifikowanego jeździeckiego, gdyż nie posiada stopnia instruktora ze specjalizacją w danej dyscyplinie sportu. Posiadany przez skarżącego stopień instruktora rekreacji ruchowej nie jest bowiem tożsamy ze stopniem instruktora dyscypliny sportu. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania wymienia cztery odrębne specjalizacje instruktorskie: instruktor dyscypliny sportu, instruktor sportu osób niepełnosprawnych, instruktor odnowy biologicznej oraz instruktor rekreacji ruchowej. Odrębnie określone zostały też w rozporządzeniu wymagania odnośnie możliwości uzyskania poszczególnych stopni instruktorskich. Zgodnie z art. 46 ust. 4 ustawy o sporcie kwalifikowanym warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji trenera są określone w regulaminach właściwych polskich związków sportowych. Regulaminy te, odnośnie wymogów jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o licencję trenera, nie mogą zawierać uregulowań odmiennych, od tych które określają przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania. Obowiązujący w Polskim Związku Jeździeckim od dnia 1 marca 2007 r. Regulamin rejestracji i licencjonowania, który w części III określa warunki oraz tryb przyznawania i pozbawiania licencji trenera, przewiduje w pkt 3 możliwość przyznania licencji trenera wszystkim trenerom i instruktorom sportu w jeździectwie, przy spełnieniu warunków określonych w pkt 3.1., pkt 3.2. oraz pkt 3.3. W świetle tych uregulowań Regulaminu nie znajduje uzasadnienia interpretacja przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego, że w oparciu o pkt 3.3. Regulaminu możliwe jest przyznanie licencji trenera osobie, która posiada stopień instruktora rekreacji ruchowej oraz ukończyła kurs organizowany przez Polski Związek Jeździecki i otrzymała wewnątrzzwiązkowy stopień instruktora szkolenia podstawowego. Z zasad szkolenia kadr instruktorsko-trenerskich w jeździectwie, które obowiązują w Polskim Związku Jeździeckim od dnia 1 stycznia 2004 r. wyraźnie wynika, że zupełnie inne są wymagania odnośnie uzyskania stopnia instruktora szkolenia podstawowego, a inne odnośnie uzyskania stopnia instruktora sportu jeździeckiego. Uzyskany przez skarżącego stopień instruktora szkolenia podstawowego PZJ wraz z posiadanym przez niego stopniem instruktora rekreacji ruchowej nie mogą więc być uznane za tożsame z posiadaniem stopnia instruktora sportu jeździeckiego. Skoro zaś skarżący nie spełnia wymogów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej, niezbędnych do uzyskania licencji trenera, rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Skarga w niniejszej sprawie koncentruje się w dużej mierze na zarzutach popełnienia przez organ w toku postępowania szeregu naruszeń procedury administracyjnej, jednakże pełnomocnik skarżącego nie wykazał związku tych uchybień z rozstrzygnięciem wydanym w sprawie, a tylko takie uchybienia skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania do jakiego doszło w postępowaniu przed Polskim Związkiem Jeździeckim nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w sprawie, a zatem nie uzasadniało uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd dostrzega pewną wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jednak w ostatecznej ocenie decyzja ta odpowiada prawu. Sąd chce jednocześnie zwrócić uwagę, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania w § 3 ust. 2 przewiduje, że minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może zwolnić osobę z wymogów określonych w ust. 1 , na jej wniosek przedstawiony wraz z opinią właściwego polskiego związku sportowego, biorąc pod uwagę wybitne osiągnięcia tej osoby w pracy szkoleniowej. Skarżący, jako instruktor rekreacji ruchowej legitymujący się wysokimi kwalifikacjami jeździeckimi i dużym dorobkiem w pracy szkoleniowej, ma więc możliwość, w oparciu o ten przepis, ubiegać się o zwolnienie z wymogów niezbędnych do uzyskania licencji trenera określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.