VI SA/Wa 3460/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w S. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w S. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że w swojej działalności ponosi straty, a jej sytuacja finansowa nie jest dobra. W ocenie skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny, gdyż wyegzekwowanie opłaty narazi ją na szkodę. Skarżąca do wniosku dołączyła kopię bilansu oraz rachunku zysków i strat na dzień 31 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co uniemożliwiło uwzględnienie złożonego wniosku. Argumentacja skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że jej sytuacja finansowa nie jest dobra, a wyegzekwowanie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych narazi ją wyrządzenie szkody. Skarżąca jednak nie sprecyzowała na czym ta szkoda miałaby polegać. We wniosku brak jest jakichkolwiek danych liczbowych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Sąd pragnie podkreślić, że dołączenie do wniosku kopii bilansu oraz rachunku zysków i strat jest niewystarczające dla oceny sytuacji finansowej skarżącej. Powyższe dokumenty obrazują sytuację materialną skarżącej na dzień 31 grudnia 2013 r. Skarżąca natomiast wniosła skargę w dniu 11 września 2014 r. Skarżąca nie wskazała, czy w tym okresie jej sytuacja finansowa uległa zmianie oraz jakie środki finansowe posiadała na dzień wniesienia skargi. Oznacza to, że skarżąca przedstawiła swoją sytuację finansową w sposób niepełny i wybiórczy. Sąd ponadto zauważa, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika stwierdza, że wyegzekwowanie przedmiotowej opłaty narazi ją wyrządzenie "szkody", ustawodawca zaś w art. art. 61 § 3 p.p.s.a. posługuje się natomiast pojęciem "znacznej szkody". Jak wskazano wyżej pod pojęciem znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd zwraca uwagę, że wykonanie zaskarżonej decyzji zawsze wiązać się będzie z dolegliwością dla strony, nie oznacza to jednak automatycznego spełnienia przesłanek z art. 61 § 1 p.p.s.a., tj. stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.