VI SA/Wa 3466/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. GmbH z siedzibą w H. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku z 19 grudnia 2014 r. w sprawie ze skargi R. GmbH z siedzibą w H. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: odmówić przywrócenia termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżąca – R. GmbH z siedzibą w H., reprezentowana przez pełnomocnika (rzecznika patentowego), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą Sąd wyrokiem z 19 grudnia 2014 r. oddalił (k. 324 akt). Dnia 19 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej w kasie Sądu uiścił 100 złotych bez podania z jakiego tytułu to uczynił (k. 330 akt). Wobec tego Sąd wezwał go do złożenia wyjaśnień. Wezwanie to zostało doręczone na dres pełnomocnika dnia 16 marca 2015 r. (z.p.o. k. 354 akt). W piśmie z 18 marca 2015 r. (k. 349 akt) pełnomocnik wskazał, że 100 złotych uiszczone przez niego w dniu 19 grudnia 2014 r. nastąpiło na poczet wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Jednocześnie wyjaśnił, że 22 grudnia 2014 r. nadał na adres Sądu listem zwykłym wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku i po raz pierwszy w jego praktyce zawodowej zdarzyło się, że korespondencja taka nie dotarła do adresata. Podał, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku nadał listem zwykłym z uwagi na to, że takie listy – wysłane pocztą zwykła, dochodzą szybciej. Do wyjaśnień załączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 19 grudnia 2014 r. (opatrzony datą 22 grudnia 2014 r.) oraz wniósł z "daleko posuniętej ostrożności procesowej, zgodnie z art. 87 p.p.s.a." o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Następnie pismem z 31 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej poddał, że zagubienie nadanej na adres Sądu w dniu 22 grudnia 2014 r. korespondencji, zawierającej wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 19 grudnia 2014 r. nastąpiło bez jego winy, co uzasadnia przywrócenie żądanego terminu. W załączeniu do akt przesłał datowany na dzień 31 marca 2015 r. wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 19 grudnia 2014 r. oraz poświadczoną przez siebie za zgodność z oryginałem kopię karty dziennika korespondencji wychodzącej, na której, pod pozycją nr 270, zapisano datę 22 grudnia 2014 r. i adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. W myśl art. 86 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w ww. piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, przy czym jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 19 grudnia 2014 r. jest dopuszczalny, gdyż dotyczy on terminu ustawowego, przewidzianego w art. 141 § 2 p.p.s.a., któremu w tej sprawie uchybiono, ponieważ wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku nie został złożony w tym terminie. Sąd uznał także, że ów wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie, przy czym za pierwszy dzień terminu Sąd przyjął 17 marca 2015 r., tj. dzień następny po doręczeniu pełnomocnikowi wezwania do złożenia wyjaśnień odnośnie przyczyn uiszczenia przez niego w dniu 19 grudnia 2014 r. na kontro Sądu kwoty 100 złotych. Przechodząc do przyczyny uchybienia terminu, na jaką powołano się w tej sprawie, tj. niedoręczenie przesyłki zwykłej, Sąd stwierdza, że nie uzasadnia ona przywrócenia wnioskowanego terminu. Należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej jest profesjonalistą i nie może on nie wiedzieć, że nadanie korespondencji pocztą zwykła – listem niepoleconym, powoduje, że pozbawia się on możliwości dowiedzenia, że jakiejś czynności istotnie dokonał. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie jest zwykłą korespondencją. Jest to pismo procesowe rodzące po stronie Sądu obowiązek sporządzenia uzasadnienia orzeczenia, a w konsekwencji prawo wnioskującego do zaskarżenia takiego orzeczenia. Wobec tego każdy należycie dbający o swoje prawa i obowiązki podmiot winien mieć na uwadze, że nadanie korespondencji listem niepoleconym naraża go na konsekwencję w postaci braku możliwości dowiedzenia w sposób bezsporny, że rzeczywiście taką korespondencję nadał. Powyższego stanowiska nie zmienia fakt, że pełnomocnik skarżącej załączył do akt sprawy poświadczoną przez siebie za zgodność z oryginałem kopię karty dziennika korespondencji wychodzącej, na której, pod pozycją nr 270 zapisano datę 22 grudnia 2014 r. i adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z dokumentu tego nie wynika bowiem (podobnie jak z wcześniej wspomnianego dowodu uiszczenia na konto Sądu 100 złotych) co i czy zostało w tym dniu na adres Sądu przesłane - czy rzeczywiście był to wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 19 grudnia 2014 r. Dodatkowo w oparciu o wydruk ze swojego systemu obiegu korespondencji (k. 356 akt) Sąd ustalił, że pełnomocnik skarżącej do niniejszej sprawy ostatnią korespondencję nadesłał 10 grudnia 2014 r., a następna korespondencja to już pismo z 18 marca 2015 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu. Zastanawiającym jest zatem fakt, że skoro pełnomocnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 19 grudnia 2014 r. to do końca lutego 2015 r. nie monitorował w żaden sposób sprawy. Pełnomocnik należycie dbający o interes mocodawcy, nadając listem zwykłym wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, powinien był sprawdzić czy korespondencja ta do Sądu dotarła. W tej sprawie takich działań nie podjęto. W ocenie Sądu w rozpoznawanym przypadku pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu ww. terminu, gdyż okoliczność podana we wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstawy do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie przedstawiono dowodu potwierdzającego nadanie przesyłki zawierającej wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 19 grudnia 2014 r. Zaznaczyć przy tym należy, iż co prawda art. 83 § 3 p.p.s.a. nie nakłada obowiązku wysyłania pism skierowanych do sądu jako przesyłek rejestrowych, jednakże nadanie pisma w trybie art. 83 § 3 p.p.s.a. jest czynnością procesową, a w konsekwencji nakłada na stroną obowiązek posiadania dowodu nadania pisma (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 403). Zdaniem Sądu w tej sprawie pełnomocnik nadając wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w urzędzie pocztowym listem zwykłym, zamiast listem poleconym, i nie próbując następnie dowiedzieć się czy pismo to do Sądu dotarło, nie dochował należytej staranności, która była kryterium branym pod uwagę przy badaniu braku winy w uchybieniu terminu. Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.