VI SA/Wa 3469/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie w wysokości 76.092 zł, P. D. (reprezentowany przez adwokata W. Z.) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek wskazał, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Egzekucja zobowiązania w wysokości ustalonej w decyzji może bowiem zagrozić bytowi przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego. Z uwagi na znaczne inwestycje poczynione w ostatnim czasie (m.in. wybudowanie i wyposażenie hotelu) działalność gospodarcza skarżącego jest obecnie deficytowa. Egzekucja nałożonej kary sprawi, że skarżący nie będzie w stanie zgromadzić środków na zapłatę wynagrodzenia pracownikom, a w konsekwencji doprowadzi do redukcji zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wymieniony w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W niniejszej sprawie skarżący - wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi - nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samo stwierdzenie skarżącego, że egzekucja ustalonej w decyzji kary spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ może zagrozić bytowi prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa (m.in. doprowadzić do redukcji pracowników), nie stanowi argumentacji przekonującej Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w stosunku do skarżącego. Argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 454/13, LEX nr 1320396). Natomiast lakoniczne stwierdzenie strony, niepoparte żadną dokumentacją obrazującą jego sytuację finansową jako przedsiębiorcy (w szczególności brak dokumentów wskazujących wysokość dochodów /straty/ uzyskanych za ostatni rok obrotowy, brak informacji odnośnie liczby zatrudnionych osób) oraz pozbawione odniesienia do konkretnych zdarzeń (okoliczności) nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić bowiem należy, iż wykonanie decyzji zawsze wiąże się z pewnymi konsekwencjami finansowymi, jednakże nie zawsze skutkują one niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia konsekwencji. Niebezpieczeństwo to powinna wykazać strona wnioskująca o zastosowanie względem niej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.