VI SA/Wa 347/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr[...], po rozpoznaniu wniosku A. C. (nazywanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych z tytułu nieuiszczonej opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] października 2011 o godzinie [...] po autostradzie [...], na odcinku K. (granica państwa) – węzeł K.. Pismem z dnia 30 grudnia 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący podając, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, odwołał się do trudnej sytuacji rodzinnej. Wyjaśnił również, że pieniędzy uiszczonych tytułem kary prawdopodobnie nigdy nie odzyska albowiem były pracodawca ma zawieszoną działalność gospodarczą, nie posiada majątku, przeciwko niemu prowadzone są postępowania egzekucyjne. Do skargi skarżący dołączył odpowiedź byłego pracodawcy z dnia 10 grudnia 2012 r. udzieloną na pismo skarżącego, w którym poinformował stronę o zawieszeniu działalności przedsiębiorstwa, o braku nieruchomości, akcji, obligacji, wierzytelności oraz ruchomości o wartości handlowej, w tym samochodu, sprzęty AGD, wyrobów ze złota bądź innego wartościowego mienia. Były pracodawca poinformował skarżącego o prowadzonej egzekucji z jego mienia. Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2013 r. skarżący został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni, okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), poprzez nadesłanie dokumentów obrazujących jego sytuację finansową. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący, w piśmie z dnia 25 lipca 2013 r., wyjaśnił, że mieszka wraz z dwiema córkami: 22-letnią P. – bezrobotną oraz 18-letnią P.. Żona nie przebywa z rodziną. Trudna sytuacja finansowa skarżącego jest konsekwencją nieuczciwego postępowania byłych pracodawców strony wobec których, jako zatrudniony kierowca samochodów ciężarowych, zmuszony był dwukrotnie kierować sprawę do Sądu w celu odzyskania zaległych dokumentów i wynagrodzenia. W pierwszej wygranej sprawie Sąd wydał wyrok o egzekucję należności, zgłoszony do komornika (bezskutecznie). Druga sprawa zakończyła się zawarciem ugody, trzecią firmę skarżący wzywał do zapłaty, jednakże, do dnia wniesienia wniosku, nie otrzymał odpowiedzi. Celem spłaty kary nałożonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący zwrócił się o pomoc do najbliższych, którzy udzielili mu pomocy finansowej. W załączeniu skarżący przesłał: zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] listopada 2012 r., potwierdzające, że P. C. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, świadectwo ukończenia w roku szkolnym 2012/2013 liceum ogólnokształcącego przez A. C., oświadczenie J. i R. C. z dnia [...] lipca 2013 r. o wzięciu kredytu, którego kwota została przekazana synowi, celem spłaty kary pieniężnej nałożonej decyzjami Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący przesłał również kopię decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2013 r. w wysokości 315 złotych, zestawienie operacji płatniczych za okres kwiecień-lipiec 2013 r., kopię faktury za odbiór odpadów za okres 1 stycznia 2013 r. – 30 czerwca 2013 r. określającą wysokość należności za usługi na kwotę 285,18 złotych, fakturę VAT wystawioną przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. za maj 2013 r. w wysokości 205,10 złotych, za lipiec 2013 r. w wysokości 177,19 złotych, opłatę za gaz za okres 20 lutego 2013 r. – 17 kwietnia 2013 r. w kwocie 1.177,67 złotych i za okres 17 kwietnia 2013 r. – 22 czerwca 2013 r. w kwocie 264,52 złotych, rachunki za telefon i energię elektryczną (czerwiec 2013 r. – 232,98 złotych). Nadto skarżący przesłał kopię przedsądowego wezwania do zapłaty z dnia [...] października 2011 r. skierowanego do P., kopię wyroku Sądu Rejonowego w G., Wydział [...] [...] z dnia [...] marca 2010 r. sygn. akt [...] nakazującego pozwanemu wydanie stronie świadectwa pracy za okres zatrudnienia od dnia 22 kwietnia 2008 r. do dnia 27 stycznia 2009 r. oraz PIT-11 za rok 2008 oraz zapłatę kwot pieniężnych tytułem wynagrodzenia za pracę, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, wniosek egzekucyjny z dnia 10 sierpnia 2010 r. wobec pracodawcy w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia [...] marca 2009 r. sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłane do sprawy dokumenty potwierdzają, że skarżący ma na utrzymaniu dwie córki, a jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest jego wynagrodzenie za pracę otrzymywane na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 1 marca 2012 r. na czas określony do dnia 31 grudnia 2013 r. w wysokości 1286,46 złotych (v. zaświadczenie z dnia 25 lipca 2013 r.). Zestawienie powyższej kwoty z wysokością załączonych do pisma z dnia 25 lipca 2013 r. rachunków pozwala ocenić sytuację finansową skarżącego jako złą. Dodatkowym potwierdzeniem takiej właśnie oceny jest przedstawiony przez skarżącego wyciąg z rachunku bankowego, na którym widnieje saldo debetowe, jak również przedłożone przez skarżącego oświadczenie jego rodziców, którzy kwotę 8500 złotych wziętą na kredyt, przekazali synowi, celem spłaty nałożonych kar. Informacje te w powiązaniu z faktem, że na skarżącego, oprócz kary 3.000 złotych nałożonych zaskarżoną decyzją, nałożono jeszcze dwie kary w łącznej wysokości 6.000 złotych (sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 346/13 i VI SA/Wa 348/13), co daje w sumie kwotę 9.000 złotych, pozwoliły Sądowi uznać, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na tej podstawie orzec jak w sentencji postanowienia.