VI SA/Wa 3476/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy") z dnia [...] września 2024 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"), utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], nakładającą na T. R. (dalej: "Skarżący") i M.T. (dalej: "Uczestnik postępowania") karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 834, dalej: "p.r.d."), art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, dalej: "u.d.p."), § 3 ust. 1 pkt 2 § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] marca 2024 r. w L. na ul. [...] (droga wojewódzka nr 877) zatrzymano do kontroli 4-osiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Przedmiotowym pojazdem kierował Z. C., który wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w postaci piasku (ładunek sypki) w imieniu Skarżącego i Uczestnika postępowania prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą: R. & [...] S.C. z siedzibą w L.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]z dnia [...] marca 2024 r. (dalej: "protokół kontroli"). Pismem z dnia [...] marca 2024 r. Organ I instancji zawiadomił Skarżącego i Uczestnika postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r., nakładającej karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym. Od decyzji Organu I instancji Skarżący wraz z Uczestnikiem postępowania wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odwołaniu od decyzji Organu I instancji Skarżący i Uczestnik postępowania zarzucili, że została ona wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co w opinii Skarżącego i Uczestnika postępowania polegało na braku wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez Skarżącego naruszeń, a także brak przeprowadzenia oceny istnienia (lub braku okoliczności egzoneracyjnych). Według Skarżącego i Uczestnika postępowania doszło także do naruszenia art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Zdaniem Skarżącego i Uczestnika postępowania wnioski wysnute przez Organ I instancji, który wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie ich swobodną interpretacją. Skarżący i Uczestnik postępowania w odwołaniu zarzucili również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji Organu I instancji zgodnie z wymogami poprzez zaniechanie wskazania faktów, które Organ I instancji uznał za udowodnione oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W treści wniesionego odwołania Skarżący i Uczestnik postępowania wskazali na użycie do pomiaru dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wagi niezgodnie z jej przeznaczeniem, wbrew instrukcji. W opinii Skarżącego i Uczestnika postępowania przeprowadzony pomiar, jak również jego wyniki były nieważne i nie mogły stanowić podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji przez Organ I instancji, nakładającej na Skarżącego karę pieniężną. Skarżący i Uczestnik postępowania wskazali, że w niniejszej sprawie użyto dwóch wag SAW 10C III, natomiast kontrolowany pojazd był pojazdem czteroosiowym, który wymagał użycia czterech par wag. Skarżący i Uczestnik postępowania w odwołaniu zakwestionowali zasadność stwierdzonego naruszenia z uwagi na brak możliwości uzyskania zezwolenia kategorii V, gdyż przedmiotem przewozu był ładunek podzielny. W ocenie Skarżącego i Uczestnika postępowania, pojazd którym wykonywano kontrolowany przewóz spełniał wszelkie wymogi prawne, ponieważ był sprawy technicznie i odpowiednio dobrany pod względem przewożonego ładunku. Skarżący i Uczestnik postępowania stwierdzili, że dochowano należytej staranności podczas realizacji czynności związanych z przejazdem, powołując się przy tym na art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odwołaniu Skarżący i Uczestnik postępowania wnieśli o uchylenie decyzji Organu I instancji i umorzenie postępowania w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji, nakładającą na Skarżącego i Uczestnika postępowania karę pieniężną za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że w przedmiotowej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast w odniesieniu do wysokości kary, Organ odwoławczy zauważył, iż art. 140ab p.r.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Główny Inspektor podkreślił, że w tym zakresie nie ma możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej. Jak stanowi art. 189a par 2 pkt 1 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów niniejszego działu Kodeksu postępowania administracyjnego w tym zakresie nie stosuje się, i w konsekwencji powyższa regulacja nie ma zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Zdaniem GITD zastosowanie przesłanek do odstąpienia od nałożenia na Skarżącego i Uczestnika postępowania administracyjnej kary pieniężnej określonych w art. 189f par 1 pkt 2 k.p.a., byłoby niezgodne z prawem i mogłoby skutkować zarzutem wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie według Organu odwoławczego to przepisy art. 140aa ust. 4 jak i art. 92b i 92c u.t.d., są regulacjami kreującymi możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie Głównego Inspektora to właśnie wyżej wskazane przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz u.t.d. dają możliwość umorzenia postępowania (czyli odstąpienia od wymierzenia kary) wobec Skarżącego i Uczestnika postępowania. Organ odwoławczy podniósł, że wartości ujawnione podczas ważenia pojazdu wskazują wprost na konieczność posiadania przez Skarżącego i Uczestnika postępowania zezwolenia kategorii V. Nadmienił także, że nie są to wartości znikome. W przypadku nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu, przekroczenie wynosiło ponad 52,22 % w stosunku do dopuszczalnych 18 t. Natomiast przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu stanowiło 36,56% w stosunku do dopuszczalnych 32 t. Mając na uwadze, że Skarżący nie posiadał takowego zezwolenia, w ocenie Organu odwoławczego nie istniały podstawy do stwierdzenia, iż nałożenie na Skarżącego i Uczestnika postępowania administracyjnej kary pieniężnej za to naruszenie jest bezpodstawne. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że sposób przeprowadzenia pomiaru zastosowany z wykorzystaniem wagi typu SAW 10C seria III o nr fabrycznych 85-7402, 85-7434, w trakcie kontroli drogowej, jest zgodny z procedurami, które przewidziane są dla użytych wag, a zebrane są one w instrukcji obsługi tych wag. GITD uznał, za niezasadne twierdzenia Skarżącego i Uczestnika postępowania o niedopuszczalności ważenia pojazdu za pomocą odpowiednio ze sobą połączonych dwóch par wag SAW 10C III. Zdaniem Organu odwoławczego producent przedmiotowego urządzenia przewiduje bowiem możliwość uzyskiwania na podstawie tak dokonanego pomiaru masy całkowitej pojazdu. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. Z kolei zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Na kanwie przedmiotowej sprawy Główny Inspektor ustalił, że przewożono ładunek podzielny, a zatem naruszony został przez Skarżącego i Uczestnika postępowania zakaz umieszczania ładunku podzielnego na pojazdach nienormatywnych za wyjątkiem pojazdów poruszających się na postawie zezwoleń kategorii I. W związku z powyższym Organ odwoławczy na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c p.r.d., nałożył na Skarżącego i Uczestnika postępowania administracyjną karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych, jak za brak zezwolenia kategorii V. GITD ponownie rozpoznając sprawę, stwierdził, iż brak jest przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Jak stanowi bowiem art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej prędkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 p.r.d., a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W rozpatrywanym przypadku Organ odwoławczy ustalił, że przewożono ładunek sypki, lecz podczas kontroli stwierdził także przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej samochodu ciężarowego. Ponadto GITD w przedmiotowej sprawie stwierdził, że Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a., i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie Skarżący i Uczestnik postępowania nie mieli podstaw przyjąć, że pojazd nie przekracza dopuszczalnych parametrów, a pomimo tego zdecydowano się wykonać przejazd, co zdaniem GITD świadczy o tym, że Skarżący i Uczestnik postępowania nie dochowali należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. W ocenie Organu odwoławczego, Skarżący i Uczestnik postępowania mieli wpływ na powstanie uchybień, co było wystarczającą przesłanką do przyjęcia odpowiedzialności Skarżącego i Uczestnika postępowania za prawidłowo ujawnione naruszenia. Pismem z dnia [...] września 2024 r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...].Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa, tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia naruszeń, a także art. 140aa ust. 4 p.r.d. przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych w jego treści okoliczności egzoneracyjnych. Skarżący w petitum skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania w całości, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Motywując powołane zarzuty Skarżący podniósł, że organy obu instancji w całym toku postępowania administracyjnego nie dostrzegły, że kara została nałożona na stronę z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący podniósł, że na etapie obu instancji kolejno potwierdzano, że ważenie pojazdu odbyło się za pomocą wagi SAW 10C III o nr seryjnym [...] oraz [...]. Z powyższego, zdaniem Skarżącego, jednoznacznie wynika, że do pomiaru wagi kontrolowanego pojazdu użyto dwóch wag, natomiast kontrolowany pojazd był pojazdem czteroosiowym. Zgodnie z instrukcją obsługi wag SAW seria III, w przypadku pojazdu czteroosiowego głównym warunkiem prawidłowego przeprowadzenia pomiaru jest użycie czterech par wag, czego kontrolujący nie uczynili. Ilość wag użyta w przedmiotowej kontroli może być stosowana tylko w przypadku pomiaru masy pojazdu dwuosiowego oraz nacisku kół i pojedynczych osi. Z powyższego wynika, że kontrolujący w ogóle nie zadbali o prawidłowość przeprowadzonego pomiaru, za wystarczające uznając okazanie kierowcy stosownych dokumentów dotyczących wag, pomijając przy tym instrukcję obsługi tych wag i jednoznacznie zalecenia co do tego, jak można je stosować. Na poparcie swego stanowisko Skarżący powołał wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2023 r. sygn. VI SA/Wa 2706/22 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 500/21. Skarżący nie zgodził się również z argumentacją organów obu instancji, które stwierdziły, że przewoźnik powinien posiadać dla kontrolowanego przewozu zezwolenie V kategorii. Organy administracji państwowej nie mogą zdaniem skarżącego karać przedsiębiorcy wykonującego zadania przewozowe za brak zezwolenia V kategorii, którego w tym przypadku uzyskać nie mógł ze względu na charakter załadunku. Zezwolenia V kategorii mogą być bowiem wydawane wyłącznie na potrzeby przewozu ładunków niepodzielnych. W tym wypadku natomiast przewożony był ładunek sypki/podzielny, co sami kontrolujący wskazali w protokole, a co powielone zostało w uzasadnieniach decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz złożył wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Skarżący oraz Uczestnik postępowania zawiadomieni o wniosku GITD dotyczącego rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym nie wnieśli o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - stosownie do § 2 powołanego artykułu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na Skarżącego oraz Uczestnika postepowania kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii V w pozostałych przypadkach. Przedmiotem rozsądzenia jest zatem ocena czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zaistniały przesłanki z art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 p.r.d. przy jednoczesnym braku zaistnienia przesłanek z art. 140aa ust. 4 p.r.d. Na wstępie przypomnienia wymaga, że stosownie do art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ (...). Wymiary pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy. Jednocześnie w art. 64 ust. 2 ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. W myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, zasadniczo nakłada się na podmiot wykonujący przejazd - art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy. W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, za brak zezwolenia kategorii V ustala się karę pieniężną w wysokości: a) 6 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Stosownie zaś do art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, czyli zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zgodnie z art. 2 pkt 35b p.r.d. ładunek niepodzielny jest to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Tym samym ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernych kosztów lub ryzyka powstania szkody może zostać podzielony na mniejsze ładunki. W świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie ma żadnych wątpliwości, co do tego, że kontrolowanym pojazdem przewożony był ładunek podzielny (gruz). Skarżący nie wykazał, aby ładunek ten nie mógł zostać podzielony bez niewspółmiernych kosztów lub ryzyka powstania szkody. Na podstawie zgromadzonych dowodów organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo ustaliły, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym. Jak wynika z akt sprawy, pomiary pojazdu dokonane zostały z użyciem wag do tego przeznaczonych, legitymujących się odpowiednimi certyfikatami – świadectwami legalizacji ponownej z odpowiednią datą ważności, a także zgodnie z Instrukcją producenta. Temperatura otoczenia w miejscu ważenia wynosiła 12 stopni Celsjusza, co odnotowano w protokole kontroli. Miejsce ważenia cechowało się nieprzekraczającymi norm pochyleniami i odpowiednimi dołami fundamentowymi. Świadczy o tym znajdujący się w aktach sprawy Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów przeprowadzonego [...] września 2022 r., sporządzony przez uprawnionego geodetę. W świetle dokonanych przez organy ustaleń niewątpliwie doszło do znacznego przekroczenia dopuszczalnych norm. Nacisk na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych przekroczył wartość dopuszczalną o 9,4 tony tj. o 52,22 %, ponadto masa całkowita pojazdu przekroczyła wartość dopuszczalną o 11,7 tony tj. o 36,56 %. Przekroczenia te nie mogą być uznane za wynik błędu pomiarowego. W ocenie Sądu, prawidłowości dokonanych przez organy ustaleń nie mogło skutecznie podważyć twierdzenie Skarżącego, że pomiar pojazdu został przeprowadzony niezgodnie z instrukcją obsługi wag. Podkreślić należy, że w treści instrukcji obsługi wagi SAW Seria III, załączonej do akt administracyjnych (k. 18 – 26), przewidziano, że za pomocą pojedynczej pary wag możliwe jest w procedurze ważenia obliczenie masy całkowitej pojazdu wieloosiowego na podstawie wyników ważenia poszczególnych osi. Zgodnie z pkt 1.4.2. i pkt 2 oraz pkt 6.3.1. Instrukcji w trakcie ważenia możliwe jest uzyskanie między innymi danych dotyczących: obciążenia kołowego, obciążenia osiowego, obciążenia wieloosiowego i masy brutto. W pkt 4.2 tejże Instrukcji o tytule: "Połączenie dwóch wag (do ważenia osi)" wskazano w szczególności, że zamiast dokonywania dwóch oddzielnych pomiarów dla kół, można połączyć dwie wagi SAW III tak, aby wykonać pomiar obciążenia osi. W pkt 6.3 Instrukcji o tytule: "Przykładowe konfiguracje stanowiska ważenia" producent wskazał natomiast, że procedurę ważenia wagi SAW seria III można zaplanować w wielu konfiguracjach w tym m.in. 1 para – do ustalenia obciążenia jednej osi itd. Producent wskazał również, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi tj. każdej osi ważonej osobno, można obliczyć Masę Całkowitą Pojazdu, zdefiniowaną na użytek omawianej Instrukcji w pkt 1.4.2. jako "Całkowite obciążenie osi ustalone w pojedynczym ważeniu lub suma wyników ważenia poszczególnych, pojedynczych osi, wykonanych kolejno dla danego pojazdu". W punkcie 6.3.1. Instrukcji zawarto zapis, że wagi SAW 10C/III mogą być stosowane oddzielnie, w parach i/lub w grupach w celu pomiaru obciążenia, nacisku koła, nacisku osi, nacisku zespołu osi lub całkowitej masy wieloosiowej samochodów ciężarowych podczas jednej procedury ważenia. Mając zatem wskazane wyżej zasady używania zastosowanych wag zarzut skargi jakoby bezpodstawnie użyto jednej pary wag uznać należy za nieuzasadniony. GITD nie popełnił błędu przyjmując, że instrukcja obsługi wag SAW Seria III zezwala na wyznaczanie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu (jak również nacisku na grupie osi), poprzez sumowanie wyników ważeń poszczególnych osi, niezależnie od tego, czy konstrukcyjnie stanowią one osie pojedyncze, czy grupę osi. W kwestii dopuszczalności ustalania rzeczywistej masy całkowitej pojazdu (jak również nacisku na grupie osi), za pomocą jednej pary wag SAW 10C/III poprzez sumowanie wyników ważeń poszczególnych osi, niezależnie od tego, czy konstrukcyjnie stanowią one osie pojedyncze, czy grupę osi wielokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z: 2 lutego 2024 r., sygn. II GSK 1726/23, z 21 lutego 2023 r., sygn. II GSK 1290/19 i II GSK 1144/19, z 19 października 2023 r., sygn. II GSK 1945/21, z 1 kwietnia 2022 r., sygn. II GSK 263/22 i skład orzekający w pełni pogląd ten podzielił. Jak wcześniej wskazano, procedura ważenia kontrolowanego pojazdu została przeprowadzona w miejscu zbadanym pod kątem geodezyjnym, przez uprawnionego geodetę. Kierowca przed rozpoczęciem procedury ważenia kontrolowanego pojazdu został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca wprawdzie nie zgodził się z odczytem wag, niemniej jednak potwierdził wartości masy wskazane przez wagi i wpisane prze inspektorów do karty ważenia. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia maksymalnego obciążenia wag użytych do pomiaru, który Skarżący niejako podnosi przez przytoczenie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2706/22, wyjaśnienia wymaga, że limit 10000 kg, o jakim stanowią świadectwa legalizacji wag SAW III użytych do pomiaru kontrolowanego pojazdu, to dopuszczalny nacisk możliwy do zważenia przez jedną wagę. W rozpoznawanej sprawie każda z osi pojazdu była ważona osobno, a masę całkowitą pojazdu uzyskano przez zsumowanie wyników ważenia osi (suma wyników wag). Do ważenia użyto dwóch wag, a więc jednocześnie zważono zestawy kół na jednej osi. W takim przypadku oba panele wag połączonych wyświetlają tę samą wartość odpowiadającą sumie obciążenia kół danej osi (zob. pkt 5.4 Instrukcji). Ważenie wykazało ciężar (nacisk) dla pierwszej osi 8,3 tony, drugiej osi 8,0 tony, trzeciej osi 14,0 tony i czwartej osi 13,4 tony (zob. k. 28, 32 – 33 akt administracyjnych). W każdym z tych pomiarów podany wynik stanowił sumę nacisku na koła osi, a zatem w żadnym z pomiarów nacisk na jedną wagę nie przekroczył 10 ton. Skoro użyte do ważenia wagi posiadały ważne świadectwa legalizacji, używane były w zakresie wskazanych w nich właściwości metrologicznych i zgodnie z instrukcją użytkowania tych wag, to nie było podstaw do kwestionowania wyników ważenia za ich pomocą. Do odmiennej oceny ustaleń dokonanych przez organy, znajdujących potwierdzenie w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, w tym m.in. protokołu kontroli, załączonych do niego fotografii, świadectw legalizacji i instrukcji obsługi wag użytych do pomiarów, nie mogła doprowadzić podjęta przez Skarżącego próba przeniesienia na grunt tej sprawy poglądów zaprezentowanych w wyroku WSA w Warszawie i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanych w sprawach o odmiennych okolicznościach faktycznych, a w ujęciu generalnym sprowadzających się do tezy, że posługiwanie się specjalistycznym, prawidłowo dobranym sprzętem nie zwalnia organu z dbałości o rzetelne przeprowadzenie czynności pomiarowych, przewidzianych przez producenta. Jak wcześniej wskazano w niniejszej sprawie czynności pomiarowe przeprowadzono w sposób prawidłowy. Kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym. Ze względu na parametry wymiarowo-wagowe spełniał warunki dla zezwolenia kategorii V, a ze względu na przewożenie ładunku podzielnego. Sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W zaistniałej sytuacji, stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d. GITD prawidłowo stwierdził, że należy zastosować karę za brak zezwolenia kategorii V. Mając zatem na uwadze, że w realiach niniejszej sprawy w trakcie przejazdu z ładunkiem podzielnym doszło do przekroczenia dopuszczalnej normy nacisku na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych o 52,22 % oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 36,56, parametry te przekraczały dopuszczalne wartości o więcej niż 20%. Zasadne zatem było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości piętnastu tysięcy złotych, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 140aa ust. 4 pkt 1 i 2 p.r.d. pozwalających - w określonych przypadkach - na uchylenie się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Rację ma GITD twierdząc, że w rozpatrywanej sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. nie ma zastosowania, ponieważ nie zachodzi przewidziana w tym przepisie sytuacja, w której rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Przyjmując, że pojazdem poddanym kontroli przewożony był ładunek sypki – czemu Skarżący nie zaprzecza nie została spełniona ww. negatywna przesłanka. W ocenianych realiach doszło bowiem do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. W odniesieniu do art. 140aa ust. 1 p.r.d. przypomnienia wymaga, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Na gruncie tych przepisów w orzecznictwie konsekwentnie zwraca się uwagę, że obowiązek wykazania okoliczności wyłączających odpowiedzialność przewoźnika na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. spoczywa na przewoźniku. Podmiot ten powinien wskazać okoliczności i dowody potwierdzające, że dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Powinien wykazać też, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem oraz, że nic więcej zrobić nie mógł, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostać w uzasadnionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2022 r., sygn. II GSK 2644/21 oraz powołane tam wyroki NSA z: 6 kwietnia 2018 r., sygn. II GSK 1800/16, 5 września 2019 r., sygn. II GSK 2863/17 i 18 czerwca 2019 r., sygn. II GSK 4215/17). Jak trafnie przyjął GITD, wobec braku definicji należytej staranności w ustawie Prawo o ruchu drogowym, należy posiłkować się regulacją zawartą w art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610), wiążącą należytą staranność wymaganą od podmiotów gospodarczych z zawodowym charakterem prowadzonej działalności. Podmiot wykonujący przewóz jest więc zobligowany do staranności wymaganej od przewoźnika, czyli staranności profesjonalisty. Zachowanie należytej staranności przez przewoźnika wiąże się m.in. z właściwą oceną posiadanych informacji o przewożonym ładunku. Przewoźnik powinien ocenić jakie bezwzględnie pewne informacje wynikają z powiązania wagi ładunku z masą całkowitą pojazdu wynikającą z jego dokumentów rejestracyjnych. W szczególności powinien wiedzieć, czy biorąc pod uwagę ciężar pojazdu i ładunku nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu lub norm nacisku na osie, obowiązujących na drogach, którymi zamierza wykonywać przewóz. Dla analizy przesłanki należytej staranności przewoźnika istotne znaczenie ma również treść art. 61 ust. 1 p.r.d., z którego wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, a zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 p.r.d., ładunek umieszcza się na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogę. Z kolei z art. 36 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8) wynika, że z przewozu są wyłączone rzeczy, które z powodu swoich rozmiarów, masy lub innych właściwości spowodowałyby naruszenie przepisów określających warunki wykonywania przewozów drogowych. Przepis art. 43 ust. 2 Prawa przewozowego nakłada na podmiot wykonujący czynności ładunkowe wykonanie ich w taki sposób, aby zapewnić przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami o ruchu drogowym i przepisami o drogach publicznych, a w szczególności niepowodujący przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu lub dopuszczalnych nacisków na osie. W ocenie Sądu, z powołanych przepisów wynika, że przewoźnik działający z należytą starannością przed rozpoczęciem przewozu powinien mieć usprawiedliwione okolicznościami przekonanie, że wykonując przewóz, nie naruszy prawa (np. dokonał uprzedniego ważenia pojazdu przed rozpoczęciem przewozu lub je nadzorował i posiada na to stosowną dokumentację). Z przepisów tych nie wynika natomiast, że z przewoźnika zostaje zdjęta odpowiedzialność administracyjna za przejazd pojazdem, co do którego nie ma on wiedzy o ciężarze, prawidłowości rozmieszczenia ładunku i związanymi z tym naciskami na osie. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. zasadą jest obciążenie przewoźnika odpowiedzialnością za wykonywanie przewozu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zamiarem ustawodawcy, zrealizowanym w art. 140aa ust. 4 pkt 1 tej ustawy, było dopuszczenie do nienakładania kary pieniężnej, w wyjątkowych wypadkach, kiedy byłoby to szczególnie nieuzasadnione, wobec braku możliwości przeciwdziałania naruszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił powyższe poglądy ugruntowane w dotychczasowym orzecznictwie przyjmując, że w omawianym zakresie ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która powinna wykazać okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci uwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie prawa. Mając na uwadze rozkład ciężaru dowodzenia, w ocenie Sądu, trafne jest stanowisko Organu, że w rozpatrywanej sprawie Skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek do zwolnienia go z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, wymienionych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Sąd zauważa, że Skarżący oraz Uczestnik postępowania pismem z 13 marca 2024 r. zostali przez Organ I instancji zawiadomieni o wszczęciu postępowania i pouczeni o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Organ wezwał Skarżącego i Uczestnika postępowania do złożenia wyjaśnień w zakresie wskazanych w protokole kontroli naruszeń, wskazał również, że niezłożenie wyjaśnień w wyznaczonym terminie spowoduje wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Skarżący i Uczestnik postępowania mieli zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, pomimo tego w postępowaniu administracyjnym, jak też w postępowaniu sądowym, nie przedstawili argumentów ani dowodów świadczących o tym, że dochowali należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, w szczególności, że nie mieli wpływu na powstanie naruszenia. Przedstawione wyjaśnienia Skarżącego oraz Uczestnika postępowania sprowadzały się generalnie do kwestionowania prawidłowości dokonanego ważenia, które w Ich ocenie było wadliwe z uwagi na użycie jednej pary wag. Stanowisko w tym zakresie Skarżący powtórzył w wywiedzionej do WSA w Warszawie skardze. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie dopatrzył się błędów organów obu instancji przy rozpoznaniu sprawy. Okoliczności przemawiającej za uchyleniem zaskarżonej decyzji nie stanowi fakt, iż WSA w Warszawie w wyrokach wydanych w innych sprawach, w tym utrzymanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, zakwestionował ustalenia, w szczególności dotyczące pomiaru masy/nacisku osi przy użyci jednej pary wag SAW 10C III. Sąd wskazuje, że w sprawach powołanych przez Skarżącego była wątpliwość w zakresie rzetelności przeprowadzonych czynności pomiarowych. W rozpoznawanej sprawie Sąd takich wątpliwości odnośnie rzetelności wykonanych pomiarów nie powziął. Sąd zauważa, że Skarżący skupiając się na kwestionowaniu rzetelności dokonanych pomiarów nie przedłożył żadnego dowodu podważającego wiarygodność wyniku. W toku kontroli kierujący kontrolowanym samochodem ciężarowym okazał list przewozowy, z którego wynikało, że przewoził piasek w ilości 20 m3, przy czym Skarżący i Uczestnik postępowania nie potwierdzili tego w jakikolwiek sposób, np. dowodem z ważenia załadowanego pojazdu przed wyjazdem na drogę publiczną. Podsumowując, rację ma GITD twierdząc, że zgromadzone dowody dają podstawy do przyjęcia, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy podmiot wykonujący przewóz drogowy miał wpływ na powstanie naruszeń. Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, że sposób doboru określonych środków celem zachowania normatywności pojazdu (np. stworzenie własnych procedur kontroli normatywności pojazdu, szczegółowa organizacja pracy, instalacja w pojeździe urządzenia powalającego na określenie nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej) jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Skarżący nie wykazał, aby takie czynności podjął. Niemniej jednak, gdyby nawet takie rozwiązania Skarżący przyjął, to istotne jest, że wykonujący przewóz dopuścił do poruszania się pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej. Czyni to zasadnym przyjęcie, że w sprawie nie zostały spełnione określone w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. przesłanki dochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstanie naruszenia. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wprowadzenia takich rozwiązań organizacyjnych, motywacyjnych i dyscyplinujących, które zapewniają prowadzenie działalności w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń prawa w trakcie jej wykonywania. Organ nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do wskazywania przedsiębiorcy konkretnych rozwiązań. W tym zakresie pomocne mogą okazać się informacje udostępniane na stronach internetowych organów administracji, w ramach szkoleń przeprowadzanych przez podmioty profesjonalnie zajmujące się zagadnieniami związanymi z transportem bądź przez specjalistyczne stowarzyszenia przedsiębiorców. Zatem Skarżący - jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą obejmującą swym zakresem przewóz drogowy rzeczy - powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa. Ma przy tym, jak się wydaje, szerokie spektrum możliwości skonfrontowania prawidłowości zastosowanych przez siebie rozwiązań i uzyskania informacji mogących je usprawnić. Niewątpliwie jest to działanie w interesie samego Skarżącego, gdyż przyjęcie trafnych rozwiązań uchroni go od ponoszenia odpowiedzialności administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2019 r., sygn. VI SA/Wa 2407/18). W rozpatrywanej sprawie nawet, jeśli jakiekolwiek działania zostały podjęte, co nie zostało w żaden sposób udokumentowane, okazały się one niewystarczające. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o sprawowaniu prawidłowego nadzoru nad przejazdami i przewozami wykonywanymi w jego imieniu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego nieuzasadnione jest twierdzenie, że organy zaniechały wszechstronnej oceny i rozważenia przedłożonych dowodów i wyjaśnień mających wykazać wystąpienie przesłanek zwalniających Skarżącego z odpowiedzialności. Z omówionych względów Sąd doszedł do przekonania, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy odpowiadają standardom postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD dokładnie opisał na czym opierał swoje twierdzenia odnośnie prawidłowości dokonanych pomiarów. Ponadto organ szczegółowo wyjaśnił z jakich powodów nie zastosował art. 140aa ust. 4 p.r.d. Uzasadnienie decyzji nie było wadliwe konstrukcyjnie, zawierało elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a. i spełniło swe podstawowe funkcje - umożliwiło stronie poznanie powodów rozstrzygnięcia i sformułowanie zarzutów podważających merytorycznie stanowisko organu, a Sądowi przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem tej decyzji z uwzględnieniem zarzutów powołanych w skardze. Samo to, że Skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem i argumentami przedstawionymi na jego poparcie nie świadczy o wadliwości decyzji, czy jej uzasadnienia. Końcowo, odnosząc się do wątpliwości Skarżącego, odnośnie podstaw ukarania za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, skoro takiego uzyskać nie mógł – przewoził ładunek podzielny. Sąd wskazuje, że zasadą obowiązująca na gruncie ustawy Prawo o ruchu drogowym jest ruch po drogach publicznych pojazdów normatywnych. Pojazd normatywny, to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego nie przekraczają dopuszczalnych parametrów od przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy (a contrario art. 2 pkt 35a p.r.d.). Przejazd pojazdu nienormatywnego stanowi natomiast wyjątek i wymaga zasadniczo uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii. Zezwolenie kategorii V jest wydawane w sytuacji, gdy ruch pojazdu po drodze nie jest możliwy na podstawie zezwolenia kategorii I-IV (ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi) i pod warunkiem, że ładunek jest niepodzielny (art. 64d ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.r.d.). Tym samym uzyskanie zezwolenia przejazdu pojazdu nienormatywnego kategorii V musi wynikać z konieczności przetransportowania ładunku niepodzielnego (ładunku, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków – art. 2 pkt 35b p.r.d.), którego wymiary i masa przekracza parametry dopuszczone ustawą. W rozpatrywanej sprawie Skarżący nie dość, że przewoził ładunek podzielny, to jednocześnie przekroczone parametry wagowe (nacisk podwójnej osi napędowej oraz rzeczywista masa całkowita masa pojazdu) kwalifikowały przejazd jak dla zezwolenia kategorii V. Skarżący i Uczestnik postępowania przedmiotowego zezwolenia nie posiadali i posiadać nie mogli, bowiem transportowany był ładunek podzielny. Ładunek podzielny, tzn. ładunek, który bez żadnych konsekwencji mógł zostać podzielony na mniejsze ładunki – czyniąc pojazd normatywnym. Innymi słowy nałożenie sankcji w wysokości odpowiadającej braku zezwolenia za przejazd pojazdem nienormatywnym nie świadczy o tym, że Skarżący mógł uzyskać zezwolenie. Skarżący wykonując przewóz towaru podzielnego powinien zapewnić normatywność pojazdu, a sankcją za niedopełnienie tego obowiązku jest określenie kary przewidzianej przez ustawodawcę jak przy braku zezwolenia określonej kategorii. W rozpatrywanym przypadku kategorii V. W tym stanie rzeczy, z uwagi na niezasadność skargi oraz brak stwierdzenia z urzędu innych naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, skarga podlegała oddaleniu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .