VI SA/Wa 348/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania R. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż przeciwko R. M. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. art. 292 § 1 kk sklasyfikowanego w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko mieniu. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, iż dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zwłaszcza wówczas, gdy została ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko m.in. życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ, przywołując orzeczenia Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazał, iż ujawnienie przez organ Policji wskazanych wyżej okoliczności ma charakter wiążący, a więc obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń. W takiej sytuacji organy Policji muszą jedynie ustalić fakt prowadzenia przez uprawniony organ postępowania karnego, albowiem ustawodawca obawę użycia broni niezgodnie z przepisami związał wprost z przestępstwami przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organy w postępowaniu administracyjnym nie weryfikują materiałów postępowania karnego a tym samym kwalifikacji prawnej zarzucanych czynów. Nie bada się zatem winy osoby podejrzanej lub oskarżonej o popełnienie przestępstwa. Do cofnięcia prawa do broni wystarczy tylko domniemanie takiego zachowania powzięte na podstawie bezspornego ustalenia, iż wobec danej osoby toczy się postępowanie karne o jedno z wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przestępstw,. Organ podkreślił, iż zastosowany jako podstawa marterialnoprawna decyzji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, a zatem wiążący organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Zatem nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia dotychczasowa niekaralność skarżącego, jego pozytywna opinia w miejscu zamieszkania jak również długoletnie dysponowanie bronią zgodnie z prawem. Organ odniósł się także do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania wskazując, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 105 § 1 kpa. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. M., zwany dalej skarżącym, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził m.in., iż toczące się postępowanie karne nie jest wystarczające do cofnięcia pozwolenia na broń i organ winien badać istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego - sam fakt wszczęcia postępowania karnego nie obliguje organu do cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni sportowej w sytuacji, gdy taka obawa nie zachodzi. Wraz ze skargą skarżący przedłożył prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie sygn. akt [...] uniewinniający go od popełnienia zarzucanego czynu tj. przestępstwa z art. 292 § 1 kk. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Dodał, iż dla oceny zaistnienia przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń nie ma znaczenia fakt uniewinnienia skarżącego, natomiast okoliczność ta stwarza możliwość weryfikacji zaskarżonej decyzji w trybie art. 154 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonych decyzji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie, z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co, do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezspornym jest, iż w czasie wydania zaskarżonych decyzji toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 292 § 1 kk sklasyfikowanego jako przestępstwo przeciwko mieniu. Jednakże prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie sygn. akt [...] skarżący został uniewinniony od popełnienia wyżej wymienionego czynu. A zatem okoliczność będąca okolicznością doniosłą z punktu widzenia prawa materialnego tj. zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, w chwili wydania zaskarżonej decyzji obiektywnie nie istniał. Skoro zatem ustalenia co do tego faktu były błędne, proces jurysdykcyjny musi być uznany za wadliwy, chociaż organom orzekającym nie można zarzucić naruszenia prawa (patrz Sprawa administracyjna Tadeusz Kiełkowski Zakamycze 2004 str. 175). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne uwzględnią fakt prawomocnego uniewinnienia skarżącego od popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd postanowił w oparciu o art. 200 p.p.s.a.